Behandeling begonnen

Vandaag zijn we dan eindelijk de homeopathische behandeling van Ben begonnen.
Ik ben erg benieuwd wat dat gaat doen. Hij krijgt Arnica, Lac Equinum (gepotentieerde paardenmelk) en Lycopodium Clavatum (Grote Wolfsklauw), waarbij hij ’s avonds eerst de arnica krijg, dan na het eten de ene dag Lac Eq en de andere dag Lyc. Alles in LM-potenties overigens. (voor degenen die het interesseert  )
Over 2 weken hebben we dan een opvolgconsult.
Toedienen was even een uitdaging, het zijn geurflesjes dus ik moet wel lang genoeg dat flesje onder z’n neus kunnen houden, zonder dat hij weg draait of denkt dat het een snoepje is en het flesje met m’n hand en al probeert op te happen. Ben is nog niet zo subtiel daarin. Dus halster maar omgedaan en gewoon geprobeerd.
Van de Arnica kreeg ik een heftige afkeer reactie waardoor er zelfs wat uit ‘t flesje spatte. Gelukkig zit er nog voldoende in dus dat ging goed. Later met de Lac Eq, die ik vandaag dus als eerste gaf, ging het al beter. Eerst draaide hij z’n hoofd weg maar toen ik het van de rechter kant probeerde rook hij ook echt even bewust aan het flesje dus dat was super. Zo gaat het wel lukken, ik denk dat hij het na een paar keer ook wel door krijgt.

Verder was Ben vanavond opmerkelijk vriendelijk, toeschietelijk en aandacht zoekend. Hij bleef in de buurt, liep niet voor me weg en kwam zelfs bij me staan met de bedoeling aandacht te krijgen. Erg positief en een heerlijk gevoel om even te kroelen terwijl hij er zelf om ‘vroeg’ en er van genoot, in plaats van het alleen maar leidzaam te ‘tolereren’, zoals het de laatste tijd ging. Zal vast nog geen resultaat zijn van de eerste dosis arnica, dat zou wel érg sterk zijn, maar ik denk zeker dat mijn eigen hernieuwde vertrouwen in ons samen daar ook debet aan is. We krabbelen langzaam weer op uit ons dalletje. Nu zorgen dat we niet weer zo diep vallen.

Diepe zucht

Twee keer een diepe zucht zelfs. Een keer van intens genieten en ontspanning, en een keer van bewondering.

Eerst het intense genieten en ontspanning. We hebben een niet zo lang maar wel héérlijk wandelingetje gemaakt vanochtend. Een niet te breed bospaadje in aan de overkant van de weg en dan via een ander bospaadje naar de zandweg en via de zandweg weer terug. Het was heerlijk herfstweer, Ben liep super ontspannen naast me. Al keuvelend zijn we zo door het bosje gewandeld, waar spannende bomen, gekke heuvels en diepe kuilen te zien waren. Ben zocht ook af en toe contact door even aan m’n vest te plukken en bleef ook netjes bij me zonder te ver naar voren te lopen. Langs de zandweg liep ik op een gegeven moment echt even stil (normaal klets ik nogal veel, tegen mezelf en tegen Ben *bloos*) van het uitzicht over de grote grasvlaktes van het graszodenbedrijf met de herfstkleuren op de achtergrond en het geluid van Ben’s voetstappen naast me te genieten en op dat moment liet Ben ook een diepe zucht horen. Hij genoot blijkbaar ook van de ontspanning en rust die er eindelijk weer eens was tussen ons. Dat was lang geleden…
Toen we de weg op liepen, terug naar de wei, begon Ben – in tegenstelling tot vorige keer – steeds langzamer te lopen. Op het paadje richting de wei moest ik hem echt af en toe mee trekken. Hij bleef achter me lopen en ging af en toe stil staan… alsof hij nog helemaal niet terug wilde en eigenlijk nog wel even verder had willen wandelen. Maar ik had besloten dat ze vandaag even lekker op de wei mochten dus toen vond hij het uiteraard prima. *zucht*

En dan de bewondering.

*zucht*

(foto’s zijn gemaakt door © Picturelifestyle/Jos Karouw )

Dubbel dagje

Fotoshoot

Wat een heerlijk herfstweer was het vandaag en wat kwam dat goed uit! Vandaag was namelijk de dag dat Jos van PictureLifestyle een fotoshoot van Ben zou komen doen. Ik heb een tijdje geleden Jos gehopen met een locatie en geschikt paard te vinden voor een speciale shoot die hij moest doen en als bedankje bood hij aan om een keer mooie herfstfoto’s te komen maken. Nou, daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen, Jos maakt érg mooie foto’s!
Een uur voordat Jos zou komen stond ik Ben dus al klei-vrij te maken, manen en staart te ontwarren en van eikenblad te ontdoen en te proberen hem in ieder geval iets toonbaar te maken. Ik vind Ben zo mooi in z’n wintervacht en wilde hem dus ‘puur natuur’ op de foto, gewoon in al zijn ruige schoonheid.
Toen Jos aan kwam was ik net zo’n beetje klaar dus Ben het halster afgedaan en los gelaten op de wei. Jos is flink aan’t knippen geweest, veel gave standfoto’s maar ook mooie aktie foto’s (voor deze ene keer waren een paar rondvliegende plaggen niet erg). Ben raakte er wel een beetje van over z’n theewater (niet dat hij bang was, maar hij werd er wel druk van) en was na een paar korte sprintjes voor een mooie galopfoto al zeiknat, ondanks dat ik hem na elk sprintje weer even tot rust liet komen, dus daar zijn we niet zo lang mee doorgegaan. Jos had genoeg plaatjes kunnen schieten dus als beloning kregen ze nog een appeltje van Jos en mochten ze de rest van de middag lekker op de wei.
Van wat ik vanaf de camera van Jos gezien heb worden het ONTZETTEND gave fotos dus ik kan niet wachten tot ik de eerste per mail binnen krijg.

Hoefsmid

Na de shoot ben ik even snel op en neer naar huis geweest maar ik moest al vlot weer terug want de hoefsmid zou vandaag ook komen en ik wilde er op tijd zijn, voor’t geval het hem lukte iets eerder te komen. Ik had ‘t wel aardig aangevoeld want toen ik aan kwam rijden stond het welbekende bordeaurode busje al te wachten.
Dus Ben van de wei gepakt en meegenomen naar stal. Tenminste… dat was de bedoeling. Maar Ben wilde niet. Hij zag de smid en vertikte het zelfs maar om in de buurt te komen. Toen hij eindelijk op het stoepje stond en de smid zijn kant op kan spatte hij weer weg de paddock op. Dit ging even wat meer tijd kosten, zoveel was duidelijk. Eerst heeft de smid een poos op de wei geprobeerd hem te benaderen terwijl ik Ben vast hield, maar het kwam er op neer dat beide mannen rondjes om mij heen draaiden. Leuk, maar niet de bedoeling. Toen dus maar het oude hooi wat nog in de box lag aan de kant gewerkt en Ben in stal gezet. Minder ruimte om weg te lopen.
Dat was een leuk idee maar Ben was het er niet direct mee eens. Op het moment dat de smid volgens Ben te intiem werd spatte hij weer naar voren de staldeur door. Daarbij kwam ik eerst klem tussen hem en de muur en trok hij mij als het ware mee, waardoor Ben en ik samen klem in de deuropening kwamen te zitten. Ben denderde wel door en door mee te draaien ging het gelukkig goed, maar ik werd er niet vrolijker van. Dus toch maar even streng toegesproken en bestraft voor zulk lomp gedrag en terug de stal in. De tweede poging in stal ging gelukkig iets beter, Ben bleef nu binnen. Na veel vijven en zessen had de smid eindelijk een voorvoetje en kon hij dat kappen en vijlen. Het was inmiddels wel duidelijk dat achter vandaag geen optie was en omdat de stand achter ook nog perfect is heeft de smid alleen de andere voorvoet nog gedaan – ook nog wel met de nodige moeite – en daar hebben we het  voor vandaag maar bij gelaten.

Het was dus toch niet helemaal mijn verbeelding of mijn eigen twijfel waardoor ik dacht dat Ben na m’n val een flinke sprong achteruit gedaan had in z’n ontwikkeling. Er was echt geen bijzondere rede waarom dit nu zoveel moeilijker zou moeten gaan, het ging zelfs slechter dan de eerste keer dat de smid geweest is, toen kon hij alle 4 de voeten doen zonder gevaar voor eigen leven.  Ik geloof ook niet dat de fotoshoot van vanmiddag daar debet aan was, tegen de tijd dat Jos weg ging was Ben al weer op z’n gemak en zo stressvol was de shoot ook niet. Hij heeft gerend en ik heb hem wat ‘opgejaagd’ (groot woord, beetje klakken en aansporen tot draf of galop was voldoende om Ben te laten bewegen) maar hij had er duidelijk ook lol in om even lekker uit z’n pannetje te gaan.
Het wordt dus hoe dan ook nog vaker oefenen en hopelijk gaan de clinic van volgende week en de homeopathische behandeling die we binnenkort kunnen gaan starten, helpen zodat het de volgende keer weer gewoon goed gaat.
Het komt wel goed, dat vertrouwen heb ik nu ook wel weer, maar het gaat wel veel langer duren dan ik een tijdje geleden dacht.

Maar goed, al met al was het toch een lekker dagje. Het was heerlijk weer, er zijn echt fantastische foto’s gemaakt van Ben, we hebben toch twee voetjes kunnen bekappen en een drempel overwonnen en aan’t eind van de avond heb ik nog even heerlijk met hem kunnen kroelen en even lekker tegen de stam van de eik gezeten waarnaast Ben stond te eten. Een relaxte afsluiting van een enerverend dagje.

Terrein af

Vanochtend was het zulk lekker weer en hoewel ik eigenlijk weinig tijd had omdat ik visite krijg vandaag, besloot ik dat vandaag een mooie dag was om eindelijk eens een wandelingetje het terrein af te maken. Dus het touwhalstertje, de longeerlijn en m’n better-safe-dan-zere-handjes-handschoentjes gepakt, Ben gepakt en gegaan.
We zijn niet ver geweest, gewoon het pad uit naar de weg, weg af tot de kruising met de zandweg, daar een stuk in, om het huis van de verhuurder heen en zo een stuk het zandpad af tot aan de nertsenfokkerij. Daar even de tijd genomen om een enge, wit geschilderde maar weer afbladderende blauwe voerton met struik er in, die daar op de hoek van de oprit stond, te benaderen en bekijken. Dan blijkt toch weer dat Ben eigenlijk geen ‘bangerd’ is, want hoewel het ding echt heul spannend was, ging hij er toch stukje voor stukje op af en dan is het ook OK. Daarna zijn we weer omgedraaid en dezelfde weg terug gelopen. Onderweg konden we Bikkel af en toe horen hinniken en nu begon Ben ook terug te hinniken en wat drukker te lopen, maar toen ik hem terug zette was het ook goed en bleef hij weer braaf naast me. Eenmaal terug op het bospad ontspande hij helemaal en kwam z’n koppie naar me toe om contact te zoeken. Als beloning mocht hij nog even een paar happen gras nemen en toen waren we als weer terug op de wei. Dat was natuurlijk best een snoepje waard en het was wel leuk om te merken dat hij die toch ook al een stuk voorzichtiger aan pakt. Netjes met alleen z’n lippen pakte hij de kruidensnoepjes van m’n hand. Hij bleef nog even staan om gekroeld te worden en toen was het weer tijd voor hooi.
Dit gaan we op m’n vrije dagen toch maar weer wat vaker doen, eerst maar weer eens lekker vaak wandelen, samen op pad en de band weer aanhalen en versterken.

Donderjagen

Gisteren was Rick even mee op de wei en die heeft een paar leuke nokia plaatjes geschoten van Ben en Bikkel die heerlijk aan’t donderjagen waren samen. Kwaliteit is niet denderend door de afstand maar ‘t gaat om het idee. Echt leuk om te zien hoe goed die twee samen kunnen. Jammer dat de foto van steigerende ben net mislukt was.

Te vroeg gejuicht

Eigenlijk was het mij gisteren al duidelijk, maar aangezien het Sonja’s pony betreft en zij bepaalt wat er gebeurt, heb ik even gewacht met updaten.
Het bleek nl. toch niet zo goed uit te pakken tussen Ben en Milena. Ben wilde wel, maar Milena echt niet. En dat resulteerde er in dat Milena, zodra Ben ook maar haar kant op kwam, al staartzwiepend begon te rennen en draven en dan ook maar gelijk twee rondjes over de paddock ging. Daar raakte Ben dan weer geïrriteerd door waardoor hij haar nog een keer weg joeg. Ze hadden gewoon een heel negatieve wisselwerking.
Door al dat geren werd Milena weer kreupel en dus heb ik haar gisteravond weer apart gezet en Sonja gebeld om te overleggen. Ik had echt de indruk dat Mileen niet happy was en dat op deze manier ook echt niet zou gaan worden. Meer dan ‘op afstand tolereren’ zat er echt niet in en dat was niet wat we voor onze paarden voor ogen hadden. We deden dit om beide paarden een leuk leven samen te bieden, maar als we er de paarden er geen plezier mee blijken te doen, heeft het ook geen zin om dat te forceren en door te drukken.
Sonja is dus vanochtend wezen kijken om zelf te beoordelen hoe Milena er bij liep. Dat was haar ook al vrij snel duidelijk, de rust die Milena de laatste tijd thuis had was totaal verdwenen en ook Sonja zag dat het weinig zin had om dit nog langer te blijven proberen. Het is ook niet de bedoeling dat ze elkaar uiteindelijk tolereren maar Mileen zich met al het geren letterlijk stuk gelopen heeft en ze daardoor alsnog naar de slager kan. Ze moest leuk met pensioen maar Mileen vond dit niet leuk.

Vanavond heeft Sonja Milena dus weer opgehaald. Ben hinnikte meerdere keren naar haar toen ze de vrachtwagen op ging, hij vond het duidelijk niet leuk z’n nieuwe vriendin weer te moeten missen. (Tja, Ben vond blijkbaar toch dat het zijn vriendin was. Het komt niet in hem op dat een merrie níet als een blok voor hem valt.) Maar later op de avond kreeg ik een SMSje dat Sonja nog nooit een pony zo blij had zien kijken als Mileen die avond toen ze thuis kwam en d’r oude maatjes weer zag. Die is duidelijk happy weer thuis te zijn.

Nu dus maar weer op zoek naar een nieuw weidemaatje want ik ga er van uit dat Bikkel toch wel een keer naar huis moet. Het wordt dus in ieder geval geen merrie meer en ik denk dat ik gewoon zelf een shetje koop en het voorlopig lekker bij m’n eigen paardjes houd.

YESSS!

Nou moe…
Een beetje later dan normaal kwam ik vanavond na m’n werk op de wei. Ik had nog maar een half uurtje voor’t donker zou worden en Mileen en Ben gescheiden houden maakt het werk een stuk tijdrovender. Omdat de wei ook mooi droog was dacht ik bij mezelf ‘bekijk het ook maar, ik gooi ze op de wei’. Zo gezegd zo gedaan. Ben en Bikkel stonden al op de wei dus ik heb het lint open gezet om Milena er bij te laten. Toen ben ik maar even gaan staan kijken wat er zou gebeuren, klaar om direct in te kunnen grijpen…

Maar er gebeurde niks. Milena liep een paar passen de wei op en ging grazen en Ben stond op een metertje of 5 afstand te grazen en ging daar mee door alsof Milena niet bestond. Net toen ik begon te twijfelen of hij het überhaupt door had liep Milena een stukje verder en liep Ben er rustig achteraan. Voorzichtig naderde hij Milena wat meer maar toen die haar oren iets naar achter deed bleef Ben netjes op die afstand en kwam ook niet dichterbij. Zo gingen ze met z’n drietjes vlak bij elkaar grazend over de wei. En verder niks. Alsof ze al jaren zo met z’n drietjes rond lopen en of het gejaag en geëmmer van vrijdag en zaterdag nooit gebeurd is. Stelletje truttebollen.
Gelijk maar even Sonja gebeld zodat die vanavond ook lekker kan slapen en toen de paddock klaar gemaakt, bulten hooi neergelegd en voerbakken gevuld.
Tijdens het voeren ben ik er uiteraard ook even bij gebleven maar iedereen bleef braaf bij z’n eigen voerbak dus ook dat ging super. Toen ik nog even een wateremmer vulde hoorde ik even wat gegalopeer, maar dat bleken Milena en Bikkel te zijn. Nu heeft Bikkel wel wat voernijd dus ik vermoed dat die z’n hooibult niet met Mileen wilde delen. Maar ‘t was bijna direct weer rustig en toen ik terug kwam met de volle emmer stond iedereen gewoon van z’n eigen bult hooi te eten. Even twijfelde ik of ik ze vannacht wel bij elkaar zou laten, maar ze waren zo braaf en rustig dat ik geen rede zag om ze weer uit elkaar te halen. Als ik ze overdag bij elkaar zet ben ik er ook niet bij dus ’s nachts of overdag voor’t eerst samen is eigenlijk lood om oud ijzer.
Ik denk dat ik vanavond laat nog even met een zaklampje ga checken voor ik naar bed ga, even zeker weten dat het nog steeds pais en vree is, maar het lijkt er op dat we er zijn.
Ik denk dat Ben voornamelijk geïrriteerd raakte van het nerveuze geloop van Mileen en aanvoelde dat ze ‘zwak’ was op dat moment en dat hij daarom achter haar aan ging. Milena voelt zich nu op d’r gemak waardoor ze weer stevig op d’r hoeven staat en weer gewoon d’r zelfverzekerde zelf is. Het duurt denk ik geen week meer voor Mevrouw de dienst uit maakt op de wei.

Hoopvol

Toen ik vanochtend bij de wei kwam stonden Ben en Milena vlak bij elkaar met het draadje er tussen. Dat zag er hoopvol uit moet ik zeggen. Vandaag was het Milena’s beurt voor de wei en die stond al te popelen toen ik aan kwam lopen, alsof ze het wist. (Natuurlijk wist ze dat, ik had het haar tenslotte gisteren al beloofd )
Eenmaal op de wei ging ze toch min of meer in de buurt van het lint staan grazen en ook Ben bleef – al hooi etend - af en toe naar het lint lopen om naar Mileen te kijken, maar zonder te drijven of oren in z’n nek. Ik vond het al met al een veelbelovend plaatje, hopelijk hebben ze vannacht besloten dat ze elkaar eigenlijk toch niet zo naar vinden.
Voorlopig houden we ze wel apart, wennen moet maar even iets langzamer en geleidelijker gaan. Het was natuurlijk ook te mooi om waar te zijn dat ze elkaar direct helemaal geweldig gevonden hadden, daar zijn ze denk ik beiden te eigenwijs en stijfkoppig voor (hoewel we dat natuurlijk wel gehoopt hadden). Ik ga dinsdag de paddock in tweeëen delen zodat ik ze wel van de wei af kan houden en ieder een eigen stukje paddock heeft.
En dan maar hopen dat het vlot beter gaat, want zowel Sonja als ik zijn wel van mening dat het binnen een week duidelijk beter moet gaan wil het zin hebben om er mee door te gaan. Als ze elkaar binnen een week nog steeds niet kunnen uitstaan zullen het nooit dikke maatjes gaan worden. En dat was toch wel de insteek van dit experiment, beide paarden hebben er niks aan als ze de wei en hun leven moeten delen met een paard waar ze niet mee overweg kunnen.

Nog hoopvoller

Nou, het lijkt er op dat er toch een omslag plaats gevonden heeft. Toen ik vanavond bij de wei kwam stond Ben in z’n favo hoek in de paddock en Milena aan de andere kant van het lint ook in die hoek van de wei. Samen te dutten…
Toen ik de wei op kwam kwam Milena naar me toe om me te begroeten en het leuke was dat Ben het zelfde deed toen ik de paddock op kwam. Hij stond al klaar bij de vastzetpaal en hij was heel relaxed toen ik direct naar hem toe kwam om hem te aaien en te begroeten. De gespannenheid die hij de laatste tijd steeds had was op dat moment helemaal weg.

Terwijl ik de paddock aan’t uitmesten was hield ik de paarden uiteraard wat in de gaten en het viel op dat iedere keer als Milena op de wei heen en weer liep, Ben aan zijn kant van het lint achter haar aan liep. Niet drijvend, maar volgend! Dat was even een heel ander plaatje dan gisteren.
Op een gegeven moment hoorde ik een klein gilletje dus ik keek wat er aan de hand was… Stond Milena schuin met haar kont richting het lint van de paddock en Ben stond aan haar kont en staart te snuffelen. Af en toe miepte ze iets, maar niet echt overtuigend en ze bleef ook gewoon staan, terwijl ze alleen maar een stapje naar voren hoefde te doen om Ben niet meer de kans te geven aan haar te komen. Het was echt jammer dat ik m’n camera niet mee had want Ben keek op een gegeven moment al flemend om mijn kant op met zo’n blik in z’n ogen van ‘yess… ik heb het voor elkaar!’
Ik heb ze uiteraard weer ieder op z’n eigen stukje gezet en ook morgen blijven ze apart en mag Mileen denk ik nog een dagje op het gras en dan zullen we dinsdag wel eens kijken. Dan ga ik sowieso de paddock in twee stukken delen, maar probeer ik ze terwijl ik er bij ben toch ook maar eens even bij elkaar te zetten. Zeker als deze positieve ontwikkeling stand blijft houden.

Nog geen vriendjes

Vanochtend vond Milena het prima dat ze met een flinke berg hooi op de paddock mocht. Ze was niet loperig meer en liep gelukkig ook al weer een stuk beter. Ben en Bikkel mochten op de wei. Toch probeerde Ben haar vanaf de andere kant van ‘t lint op de drijven, maar ik heb het hooi voor Milena verderop de paddock gelegd dus als ‘t kon ze gewoon rustig eten. Ben en Bikkel gingen ook wel gewoon staan grazen toen ik weg ging.

’s Avonds heb ik iedereen weer terug gezet op z’n ‘eigen’ plekje. De jongens weer op de paddock, Mileen weer op d’r paadje. Ze heeft nog wel lekker een poosje op de wei mogen grazen toen ik bezig was mest te scheppen en voer klaar te maken e.d. dus mevrouw was wel content.
Helaas geeft Ben het drijven nog niet op, die was behoorlijk fanatiek in het – vanaf de wei met het lint er tussen – terugjagen van Milena zodra die vanaf de paddock op het paadje kwam. Maandag als zij weer op de paddock staat dus even de waterbak in de paddock zetten want die staat nu bij de stal en daarvoor moet ze dus het paadje op en daar krijgt ze de kans niet voor. Ze wilde vanavond niet eens voor voer richting stal komen terwijl Ben aan de andere kant van het lint ‘op wacht’ stond. Wat een lummel! In Kootwijk stond hij zonder problemen in verschillende groepjes en nu kan hij een eigen vriendin krijgen en doet hij zo!
Ik hoop toch wel dat het snel beter gaat worden want eigenlijk moeten de paarden definitief van de wei af. Hij begint nu wel vrij dor en kort te worden en als ik ze vandewinter nog af en toe een paar uurtjes op gras wil kunnen zetten, zal de wei nu wel rust moeten krijgen. Dinsdag dus maar eens kijken of het gaat werken als ik de paddock met lint en prikpalen in tweeën deel zodat iedereen dag en nacht op de paddock kan blijven. Dat vind ik in de huidige ‘opstelling’ nl. geen optie voor Milena, alleen het paadje is te klein om fijn rond te kunnen lopen.

Milena

Vandaag was het dan zover… Milena, de Fjord van vriendinnetje Sonja zou gebracht worden.
Milena is een hartstikke leuke Fjord, een dame die alles al gezien en gedaan heeft en niet met zich laat spotten, dus dat leek me een ideale mentor voor Ben. Toen Sonja dus een paar weken geleden aangaf Milena met pensioen te willen doen en of dat bij Ben op de wei mocht, hoefde ik daar niet al te lang over na te denken. Hoewel ik geen merrie meer wilde bij Ben, verwachtte ik dat Milena hem wel aan zou kunnen en Ben wel even op z’n plek zou zetten.

Hoe anders kan het lopen…
In eerste instantie ging het super toen Milena op de wei kwam. Ben vond het machtig interessant maar had direct door dat met Mileen niet te spotten viel dus hij bleef op respectabele afstand. Bikkel was wat brutaler en bleef Milena achtervolgen, dus om de rust te bevorderen heb ik Bikkel maar even apart in de paddock gezet. Het ging met tenslotte om Ben en Milena.
Sonja en ik hebben lekker op het bankje aan chocokoffie en troostvoer gezeten, want je pony na zoveel jaar ergens anders heen brengen en toch een beetje afstand van nemen is natuurlijk niet iets wat je zomaar even doet.
Al die tijd ging het prima met die twee op de wei dus op een gegeven moment vond Sonja het tijd om afscheid te nemen en naar huis te gaan. Dat was toch niet helemaal de bedoeling, vond Milena, die eigenlijk wel weer met Sonja mee wilde. Dat was natuurlijk te verwachten dus Sonja is gewoon weg gegaan en ik ben terug gegaan naar de wei om nog even een poosje te blijven en de boel in de gaten te houden.

Omdat Milena toch wel veel bleef lopen en ook rennen en ze zich kennelijk verstapt had waardoor ze kreupelde, heb ik ze met z’n allen op een gegeven moment op de paddock gezet. Iets minder grote afstanden om te kunnen rennen en ik wil tenslotte de wei toch ook graag heel houden.
Omdat Milena toch bleef lopen en rennen begon Ben achter haar aan te rennen, wat Milena’s geloop uiteraard niet ten goede kwam. Een flinke berg hooi en ieder een bak Wiesencobs bracht rust in de tent en daarna werd het lopen van Milena ook minder en liet Ben haar ook weer wat meer met rust. Ik ben toen maar vertrokken om wat boodschapjes te doen en hooi te halen.

Toen ik later met hooi terug kwam op de wei stond Milena van de ene bult en Ben van de andere bult hooi te eten dus ik Sonja geSMS’t dat alles rustig was. Maar dat was iets te snel… Ben bleek door te hebben gekregen dat hij Milena weg kon jagen en deed dat met tussenposen redelijk fanatiek. Ik ben weer een tijdje bij ze gebleven maar hij hield er niet echt mee op. Niet dat hij continu achter haar aan joeg, maar met tussenposen leek hij te bedenken dat het tijd was dat Milena een rondje over de paddock moest rennen. Die was ondertussen aardig moe van d’r eigen geren en geloop en ze ging er door de verstapping ook niet beter van lopen.
Aangezien ik zo niet bij ze weg wilde omdat ik dan thuis ook niet rustig zou zitten en ik uiteraard ook zuinig ben op Milena, heb ik Mileen apart gezet in het strookje voor stal en heb ik een lintje gezet op de hoek waar het paadje op de paddock uit komt. Zo stonden Ben en Bikkel op de paddock (Bikkel mocht nu trouwens al wel dicht bij Milena komen) en Milena op het paadje. Allemaal een flinke berg hooi en zo zijn ze de nacht in gegaan.
Morgen zet ik als ‘t weer het toe laat Ben en Bikkel op de wei en krijgt Milena de hele paddock met flink wat hooi, zondag mag Mileen dan op de wei en zo om en om op de dagen dat ik werk. Dan kijk ik na het weekend als ik vrij ben wel weer even hoe het tegen die tijd gaat.

Ik vind het wel jammer dat Ben zo eikelig doet, dat had ik ook absoluut niet verwacht, maar ik hoop dat ze uiteindelijk wel aan elkaar wennen. ‘t Moet alleen even in etappes. Ben zal wel een beetje gepikeerd geweest zijn dat Milena niet gelijk als een blok voor hem viel, zoals bijna alle andere merries doen   Milena krijgt dus eerst even rustig de tijd om aan haar nieuwe omgeving te wennen en Arnica voor d’r pootje. Als ze zich wat meer op d’r gemak voelt op de wei en weer goed ter been is, kan ze waarschijnlijk ook beter weerstand bieden tegen Ben en hopelijk bonjourt ze hem dan weer rap terug op z’n plek.

Hier nog wat foto’s van toen het nog min of meer pais en vree was op de paddock.