Nog meer sneeuw

Vanochtend vond ik de paardjes in een hoek van de wei, met een sneeuwdeken op. Wat een weer, nog minstens 10cm. er bij. ‘t Is een boel gedoe, met water en een dik pak sneeuw om doorheen te ploeteren maar toch heeft het ook wel weer wat. ‘t Was vandaag alweer een stuk minder scherp koud dan gisteren en met twee joggingbroeken over elkaar heen, muts en capuchon over elkaar en dik jack aan had ik het eerder warm dan koud.

Vanochtend zag ik dat ook Ben nu sneeuwballen onder z’n voeten had en dat leek me niet lekker lopen dus wilde ik ze even weg halen.
Hoewel ik al een hele tijd Ben’s hoeven niet meer uitgekrabt heb, heb ik dus de hoevenkrabber gepakt om de sneeuw van z’n hoeven te halen en heb het gewoon los op de wei geprobeerd. Links ging dat direct super! Hij tilde z’n voet gelijk op en ik kon makkelijk de sneeuw los krabben. Rechts wilde hij niet. Hij liep weg en bleef ook na een stukje approach en retreat oefenen weg lopen als ik z’n voet wilde optillen. Dan dus toch het halstertje om en toen ging het direct goed. Achter heb ik even over geslagen… kleine stapjes en eerst voor weer bevestigen. Ik moet stappen die ik doe meer bevestigen voor ik de volgende neem, dan heb ik denk ik minder kans op terugval.
Ook Gimly was even aan de beurt en die gaf heel braaf 3 voetjes, de vierde wilde hij eigenlijk niet meer, maar met even oefenen ging ook dat voetje braaf en vooral rustig omhoog (Gimly tilt achter heel hoog op en wil dan weg trekken).
Met een flinke bult hooi heb ik de mannen op de wei gelaten.

Aan het eind van de middag was het eindelijk gestopt met sneeuwen en besloot ik wat eerder naar de wei te gaan om toch nog even een stukje met Ben te wandelen.
Niet zo ver, even een klein rondje, maar toch even het gevoel ‘iets’ gedaan te hebben. Ben was een beetje ‘riebelig’ onder ‘t wandelen, maar dat kwam vast door de sneeuw. Hij was braaf en als hij iets te ver voor me liep en ik zette hem even terug, dan deed hij dat vlot en luisterde hij daarna weer netjes.
We zijn eerst langs de weg naar achter gelopen, toen over het zandpad richting de nertsfokkerij, daar kan ik tussen het bedrijf en het woonhuis door naar een paadje wat weer bij de wei uit komt. Maar daar kun je ook nog een ander bospaadje pakken, wat verder door het bosje loopt, met een grotere boog achter langs de wei en dan kom je uiteindelijk bij de paddock weer uit. Dat paadje sloeg ik in, ik had het nog niet eerder gelopen en was nieuwsgierig. Wat ik niet wist is dat het strak langs de nertsenfarm loopt en je dus op een paar meter langs de nertsenkooien loopt. En dat vond Ben toch minder… Het ruikt natuurlijk ontzettend naar ‘roofdier’ dus hij werd een beetje hyper en ging een paar keer langs me heen en een rondje om me heen. Maar hij bleef hanteerbaar en na een paar correcties en even stevig doorlopen (voor zover de onbelopen diepe sneeuw dat toeliet) werd hij toen we er voorbij waren ook weer rustig. Zo hebben we toch even een lekker rondje gelopen en op het pad terug naar het hek van de wei ging Ben weer staan en sloom lopen dus volgens mij vind hij dat wandelen toch stiekum wel leuk.

Winterfoto’s

Vanochtend voor ik naar m’n werk moest met voeren toch even snel de tijd genomen om een paar snelle snapshots van de paardjes in de sneeuw te schieten.
Ik vind het echt mooi om te zien hoe lekker Ben dit weer vindt en hoe goed hij er op aangepast is. Z’n vacht werkt prima en z’n voeten zijn gemaakt voor de sneeuw. Galopje, bokje of gekke sprong, maakt niet uit, hij zit er niet mee. Het eerste wat hij deed toen hij de eerste keer op de wei mocht toen er sneeuw lag (de paddock is nu echt niet begaanbaar, zelfs Ben krijgt zere voeten van de bevroren blub, dus ze mogen overdag op de wei zolang het vriest) was uitgebreid rollen. Z’n manen zijn bevroren en na een dag op de wei, zoeken in de sneeuw naar grasjes, is z’n sik een grote sneeuwklont en op z’n rug blijft de sneeuw liggen… Ben in z’n element.

Op de achtergrond Gimly, die zich ook prima redt. Hier had hij nog niet door dat het hooi er lag, samen eten is in principe geen probleem meer en de enkele keren dat Ben nog achter hem aan zit gaan stiekum ook al steeds meer op ’spel’ lijken.

Buurmantraining

Omdat ik vandaag vrij was wilde ik wel iets doen met Ben, zeker omdat ik de rest van de week moet werken. Ik was aan’t dubben of het ‘trainen’ of ‘wandelen’ zou worden, maar uiteindelijk bedacht ik dat ik ook gewoon het ene kon doen en het andere niet hoefde te laten. Ik ben dus eerst met Ben aan’t halster naar het vlakke deel van de paddock gestrompeld (vanwege de opgevroren blubber), waar ik met een handdoek die ik had mee genomen ben gaan oefenen met aanraken.
In eerste instantie was dat heel eng, ik had expres een lichtgekleurde handdoek mee genomen die goed op viel. Maar met de ‘approach en retreat’ methode was aanraken en aaien en poetsen met de handdoek al vrij snel ok en kon ik uiteindelijk ook steeds ‘wapperiger’ doen met de handdoek. Op het laatst liet ik hem over z’n rug en nek heen wapperen naar de andere kant, niet heel vreselijk zwaaien er mee maar toch ook niet al te voorzichtig. Dat ging uiteindelijk heel goed. Ik denk dat ik al met al 10 tot 15 minuten bezig ben geweest maar ‘t ging goed dus ben ik weer gestopt. Dit wil ik nu gewoon heel regelmatig blijven doen, zodat het ook goed bevestigd wordt.

Omdat we dus niet zo heel lang getraind hadden wilde ik nog een klein stukje wandelen ook. Omdat Ben echt pijnlijke voeten lijkt te krijgen van het lopen over de bevroren paddock (ze moeten van stal naar het vlakke stuk toch steeds heen en weer over de scherpe bevroren modder en dat doen ze meerdere keren per dag) wilde hij niet echt meer mee lopen. Uiteindelijk op de wei liep hij wel weer lekker mee. Ik heb dus gelijk maar besloten ze, zolang het vriest en de paddock zo slecht is, op de wei te laten, ik wil ook niet dat ze met zere voeten moeten staan.
Omdat ver wandelen me ook niet fijn leek ben ik voor de verandering even richting te weg en boerderij vooraan het weggetje gelopen. Ik was van plan om even te zien hoe hij op het verkeer van de grote weg zou reageren, maar zover kwamen we niet.

Bij de boerderij stond een trekker te draaien en kwam de hond al blaffend op ons af. Nu is Ben niet bang voor honden, hij vindt ze juist leuk en ik weet dat deze hond serieus lijkt maar niks doet, dus ik ben gewoon even blijven staan. De trekker en alles wat te zien was op het erf waren ook al spannend en ik wilde niet riskeren dat Ben er vandoor zou vliegen richting de weg. De boer liep ook net buiten, samen met nog een man en die kwamen op ons af, eigenlijk om de hond op te halen, maar toen ik zei dat de hond geen probleem was (Ben reageerde al niet meer toen hij zag dat de hond niks deed) kwamen ze even kijken naar Ben. We raakten aan de praat en de boer wilde Ben aaien, waarop Ben even flink achteruit ging. Ik heb Ben even geschoold en de boer uitgelegd wat er met Ben aan de hand is en dat hij hem beter op z’n schouder kan benaderen dan op z’n hoofd aaien (ze hebben zelf ook een paardje en een pony, van de dochter). Dat deed hij, Ben reageerde wel weer maar al minder heftig dus nog een keer achteruit gezet en weer naar voren en weer deed de boer een poging. Nu ging het goed. Zo is buurman boer een paar keer op Ben toegelopen om hem te aaien en weer weg gelopen en hadden we maarzo een kleine Ben-Aai-trainingssessie. En dat ging super, op het laatst kon hij hem helemaal aaien, tot over z’n kont, klopjes geven en zelfs over z’n voorhoofd aaien. Leuk dat de buurman het zo leuk oppakte en er eigenlijk gewoon een trainingssessie van maakte zonder dat ik hem dat hoefde te vragen, ik legde hem gewoon uit wat het probleem was en waar ik mee bezig was en ‘t ging eigenlijk vanzelf. Na een poosje kletsen en aaien zijn we weer omgedraaid naar huis, ik vond het voor vandaag wel mooi zo. Ik heb Ben lekker op de wei gelaten met nog wat hooi in het hooinet.
Ik heb de paddock dicht gezet halverwege het paadje, zodat ze vannacht alleen het stoepje en het vlakke deel van het pad hebben en niet meer naar achter op de paddock kunnen. Da’s wel wat weinig ruimte maar dat lijkt me wel beter voor hun voeten. Morgen ochtend krijgen ze dan gewoon de hele wei weer.
Al met al was het dus een leerzaam ochtendje voor Ben. Hij was volgens mij wel content met zichzelf toen hij los op de wei mocht, hij hupste wat, daagde maarzo speels Gimly even uit (die dat nog niet helemaal vertrouwde) en ging even lekker liggen rollen. Even de laatste spanningskriebels d’r uit voor hij lekker over de wei ging schooieren.

Stocksaddle

Ik heb een nieuw zadel voor Ben. Een Australian Stocksaddle van de Horseman Outfitter, die momenteel opheffingsuitverkoop houden.
Ik kon van een vriendin zo’n visgraatmal lenen, die ik vanochtend met hulp van Karina op Ben’s rug ‘afgesteld’ heb (wat erg goed ging eigenlijk) en daarmee ben ik vanmiddag naar de Horseman Outfitter gegaan. Vanwege de prijs ging ik ook echt voor ‘t stocksaddle daarheen, ik moet nu gewoon iets betaalbaars hebben en er ging nu zoveel af dat ik ook wel een klein gokje durf te nemen.
De mal lag er redelijk tot goed in, qua breedte was het prima, het zadel is iets te lang maar dat was eigenlijk bij voorbaat al bekend en het bridged iets te veel omdat Ben een wat holler rug heeft. Het bridgen kan simpel opgelost worden door het zadel in’t middel iets meer op te vullen, dat is goed mogelijk met dit zadel. Daardoor gaat hij vanzelf van achter minder dragen, omdat de kussens van zo’n stocksaddle al op lopen en van achter minder dragen. Ik hoop er dan net mee weg te kunnen komen. Ik heb het zadel dus maar gekocht, ik moet toch iets en veel korter waar ik ook nog lekker op zit vind ik waarschijnlijk toch niet. Dit zadel is nog steeds vrij kort, 52 cm. op ‘t breedste punt maar da’s dus de rand van het kussen wat al niet meer draagt.

Thuis gekomen gelijk door naar de wei gegaan en natuurlijk wilde ik het ook gelijk even op Ben leggen. De mal ging eerder die middag heel goed maar zo’n zadel is natuurlijk weer heel wat anders. ‘t Touwhalster maar om gedaan dus met de longeerlijn er aan en op de ‘Annemarie’manier wat gaan benaderen en weer weg lopen met het zadel, approach and retreat. Beetje aangeraakt met het zadel en wat hoger opgetild. Dat ging goed, maar toen ik het half op z’n rug wilde leggen was het volgens Ben genoeg en nam hij de benen. Knoerthart, over de hele wei en niet 1 maar 3 rondjes.

Toen was ik het een beetje zat. Ik heb het er toevallig gisteren met een andere vriendin over gehad en vandaag met Karina, dat ik nu wel zo ver ben dat Ben komend jaar echt duidelijk mee moet gaan werken want ik ben toch niet meer van plan om eindeloos door te modderen. Hij krijgt alle tijd maar hij zal moeten laten zien dat’ ie mee wil werken en er verbetering in zit, anders ben ik er toch echt een keer klaar mee, dan ben ik blijkbaar toch niet de juiste persoon om zijn weerzin tegen mensen weg te nemen. Ik wil gewoon graag rijden en niet over 10 jaar pas. Daarnaast wil ik me ook veilig kunnen voelen op m’n paard, het is niet de bedoeling dat ik ook nog es een paar jaar elke keer dat ik op stap bang moet zijn of ik het er heel en levend af breng. Ik word daar gewoon te oud voor, heb daar te veel verantwoordelijkheden voor en ik heb daar heel simpel ook geen zin in. Ik rijd voor m’n hobby en dat moet wel leuk zijn, geen levensgevaarlijke missie. Het is echt niet zo dat hij ‘t dit jaar al helemaal moet doen, maar ik moet wel het gevoel krijgen dat er duidelijk verbetering in zit en het gaat lukken. Hij is al heel ver gekomen maar ik lijk nu tegen een muur op te lopen waar ik echt niet doorheen kom. Ookal gaat het met trainen even goed en lijk je er doorheen te komen, zoals bij Annemarie, dan toch sluit hij daarna weer volledig af en kun je opnieuw beginnen. Ik ben van plan om zodra het weer het weer toe laat intensiever te gaan trainen en dan hoop ik echt dat ik er doorheen weet te komen.
Ik wil gewoon geen pony die ik alleen maar kan voeren, aaien en mee wandelen. Dat klinkt misschien hard, maar ik wil gewoon graag kunnen rijden en ik kan me geen twee paarden veroorloven en naast Ben dus een rijpony kopen. Kon ik dat betalen dan deed ik het zonder nadenken en mocht hij pasture pony blijven, hoewel ik niet denk dat hij daar gelukkig van wordt, Ben verveelt zich nu al na een tijdje niks doen en hij is daar ook te trots voor volgens mij.

Maar goed, dat is nu allemaal niet aan de orde, het is meer mijn ’state of mind’ dat veranderd is en ik hoop dat Ben dat op pikt en nu eens een paar stappen mijn kant op gaat doen.

Hij was vanavond in ieder geval aan de beurt na z’n spetterpartij. Ik was er even klaar mee en dat zadel zou op z’n rug, al moest ik tot middernacht doortrainen. Hij is voor m’n val vaak zat gezadeld, bij Annemarie elke trainingssessie gezadeld, er is gewoon geen rede om daar nu weer zo extreem op te reageren.
Dus Ben meegenomen de paddock op, lint dicht, zodat hij niet nog een keer de halve wei los kon trekken in een spetterpartij, mocht hij er weer vandoor gaan. Toen met hem en ‘t zadel op de arm naar de droge helft van de paddock en weer opnieuw begonnen met approach and retreat. Of het komt omdat hij voelde dat het menens was of omdat de ergste stress er al weer af was weer ik niet maar hij gedroeg zich gelijk al beter, liep in’t begin nog wel wat weg maar niet meer extreem vluchten. Dus gewoon stap voor stap ‘t zadel steeds verder over z’n rug en terugtrekken als hij bleef staan, stukje lopen met Ben achter me aan en weer opnieuw. Het duurde niet eens lang voordat ik het zadel volledig op z’n rug kon schuiven. Even laten liggen en er weer af, waar hij dan wel weer even op reageerde, maar daarna nog twee keer gedaan en bij de derde keer bleef hij ook met het afhalen netjes staan, dus toen vond ik het goed voor vandaag. Ik heb hem toen nog aan’t halster mee terug naar de stal genomen, zodat hij ook leert dat er na een oefening nog steeds geluisterd moet worden (eerder deed ik ter plekke het halster af en was hij ‘vrij’ maar dat doe ik dus ook niet meer). Nog even met ‘t halster om z’n homeopathisch middeltje gegeven en toen was hij wel klaar. Ik weet niet of het verbeelding was maar hij leek wat ‘opener’ naar mij en toen ik hem vertelde, terwijl ik hem in z’n ogen keek, dat hij nu aan zet is en echt mee moet gaan werken, leek het zowaar of hij me terug aan keek alsof hij begreep wat ik zei. Let’s hope so…

Vervelen

Omdat Ben toch weer narriger werd, afstandelijker en wegloperiger, en omdat ik vermoed dat dat komt omdat hij zich verveelt, ben ik vandaag, ondanks dat ik nog niet fit ben, toch maar even een stukje met hem gaan wandelen. Schot in de roos want meneer had het helemaal naar z’n zin. Beetje keutelen, af en toe een hap gras pikken… Toen we de weg terug naar stal in draaide ging ook acuut de rem er op. Wat hem betreft had het nog wel wat verder gemogen. ‘t Is duidelijk, Ben vind heel lang niks doen maar niks. Ja, als hij op de wei mag, dan is’t best natuurlijk, maar zo op de paddock waar toch minder te doen is, zeker nu het zo’ blubzooi is, is saai en niet leuk. Ik moet dus ondanks dat het zo modderig en glad is toch maar dingen verzinnen die ik wel kan doen. Beetje rustig grondwerk met aanraakoefeningen die niet te heftig zijn misschien of wat andere kleine oefeningetjes.

Het had wel direct een heel positieve uitwerking, zo’n klein wandelingetje. Ben was gelijk weer een stuk gezelliger en toen ik na het wandelen nog even mest ging scheppen stonden beide heren op een gegeven moment  samen van één hoopje hooi te eten. Gimly stond met zijn hoofd echt vlak bij dat van Ben, hij jatte nog net het hooi niet uit z’n mond, maar Ben vond het ok. Niet te lang, na een paar minuten stuurde hij Gim toch naar z’n eigen hoopje, maar toch…

Afdak

Toen ik vanochtend bij de wei kwam was ik m’n pony’s kwijt…
Normaal staat Ben altijd in z’n vaste uitkijkhoek als ik ’s ochtends aan kom maar nu zag ik hem niet. Een bruin kontje kwam onder de oversteek van de stal vandaan en pas toen ik het hek in kwam, stak er ineens een zwart hoofd uit de donkere ruimte. Beide heren hadden eieren voor hun geld gekozen en onder ‘t afdak overnacht zo te zien. Ik heb zo’n idee dat zij de blub ook meer dan zat zijn. Maar ik vond het super om te zien dat ze saampjes in het open schuilhok stonden.
Ook de stal was gebruikt, aan de mest te zien, maar toch minder dan het afdak. Ben staat niet graag in die stal maar aangezien Gimly er in gaat voor eten en hooi, móet Ben er natuurlijk ook af en toe even in.
Ik heb gisteren het hooinet onder het afdak opgehangen dus heb ze ook maar weer daar en in stal hun hooi gegeven, zodat ze een beetje op de droge bestrating blijven. Ik ben bang dat ze anders van hun hoeven af rotten… Van mij mag het droog gaan worden nu…

Wennen

We zijn twee dagen verder en Gimly begint volgens mij wel aardig te wennen. Hij is wat verlegen maar begint lekker los te komen. Hij komt regelmatig uit zichzelf naar me toe en vanavond was hij zelfs zo vrij om het voerhok in te komen en maar vast aan z’n cobs te beginnen terwijl ik nog bezig was met vitamientjes toevoegen e.d. Omdat ik blij was dat hij nu graag wilde eten en blijkbaar besloten heeft dat de cobs toch wel te eten zijn, heb ik hem maar even laten gaan.
De eerste twee dagen had hij ‘t nog grotendeels laten staan maar vandaag begon hij fanatiek te happen. Nou ja… voor zijn doen dan, want hij eet echt heel rustig en met heel kleine muishapjes. Ik had hem in de stal gezet met de deur dicht zodat hij even op z’n gemak z’n bak leeg kon eten (anders was Ben al lang de stal in gekomen om het voor hem op te eten) maar ‘t duurde best lang voor hij ‘t op had.

Ben begint ook milder te worden. De eerste dag ‘joeg’ hij hem nog echt een paar keer weg. Niet extreem en hij blijft ook niet opjagen ofzo, maar hij was toch wel even duidelijk over wie de baas is. Inmiddels is het niet meer dan ’stoeledans’ als het om hoopjes hooi gaat, Ben loopt naar het hoopje waar hij wil eten en als Gimly daar staat gaat’ie weg. Maar ook niet altijd, ik heb ze ook al wel een paar keer samen van een hoopje zien eten en de gemiddelde afstand die ze van elkaar af staan wordt kleiner. Gisteren avond stonden ze zelfs samen op stal zonder dat Gimly er direct uit gebonjourd werd. (Uiteraard staat Ben sinds ik daar hooi en voer voor Gimly neer zet wél in de stal.)

Ben volgens mij ook gewoon jaloers (had ik dat niet kunnen weten? ). Vandaag, toen ik bij de stallen aan’t opruimen was kwam Gimly naar me toe en heb ik even met hem staan kroelen en knuffelen. Op een gegeven moment hoorde ik Ben van achter uit de paddock aandraven, die moest toch even zien waar we waren en wat we deden. Maar al met al lijkt hij al milder gestemd over Gimly.  Ik denk dat het uiteindelijk wel vriendjes gaan worden.

Gisteren aan’t eind van de middag nog even snel een paar foto’s geknipt. Waardeloze kwaliteit maar ‘t gaat om het idee.

Gimly

Eindelijk weer eens een berichtje! Laatste tijd was ik echt té druk met het organiseren van de SinterklaasTREC-wedstrijd om ook maar iets met Ben te doen. Ik was al blij als ik een dag wel een keer mest kon scheppen, zelfs dat schoot er vaker bij in dan me lief is. Maar de TREC is voorbij en nu heb ik weer tijd voor Ben en ander dingen.

Zoals Gimly. Want vandaag heb ik samen met Mandy, die zo lief was om met haar auto te willen rijden zodat ik de trailer niet achter mijn koekblikje hoefde te hangen, Ben’s nieuwe pasturepall opgehaald. Ik had hem al twee weken geleden ‘gevonden’ en zijn eigenaar had al toegezegd dat hij bij ons mocht komen wonen, maar eerder ophalen zat er gewoon nog niet in. Vandaag was het dan zo ver. Een flinke rit richting het noorden waar Gimly met nog wat vriendjes woonde.

Gimly is een shetlanderhengstje van 1,5 jaar. Ik had hem al op een filmpje gezien en gezien dat het een scheetje is. Hoewel hij nog hengst is merk je dat niet aan hem, ‘t is een echte goedzak die alles wel best vindt. Hij bleek toen we daar waren zelfs een beetje verlegen nog, maar ging braaf met ons mee en liep vlot in 1 keer de trailer op. Nadat z’n vrouwtje hem nog een laatste kus op z’n neus gegeven had begon de lange terugreis richting Nieuw Milligen.
Toen we daar aankwamen hebben we eerst Bikkel even in stal gezet, zodat Ben en Gimly zonder Bikkel er tussen konden kennis maken en we Bikkel daarna ook makkelijk konden pakken om weer op de trailer te zetten. Want Bikkel zou gelijk met Mandy mee gaan, terug naar z’n oude makkers.
Toen dus Gimly weer van de trailer. Hij moest eerst eens goed rondkijken waar hij nu toch beland was. Midden in het bos… Hij schrok zich een hoedje toen ik de wei met hem op liep en hij Ben in de paddock stoer zag lopen doen. Die liep vreselijk te showen en zich hoog te maken dus dat zag er voor kleine verlegen Gimly natuurlijk wel érg imposant uit. Eerst maar even vanaf de wei met het lint er tussen kennis maken dus. Toen durfde hij toch wel – al veulen kauwend – dichterbij te komen. Ben bleek toch niet zo gevaarlijk als ‘ie er uit had gezien. Ik had het lintje om het pad af te zetten ook al opgehangen dus daarna met Gimly in het pad, weer even met het lint er tussen snuffelen, en toen dat ook rustig bleef gaan het lintje maar open en Gimly d’r bij. Voor de zekerheid z’n mooie nieuwe oranje halstertje maar even omgelaten zodat als er wat zou gebeuren ik hem toch weer vlot kon pakken. Maar er gebeurde niks. Ben vond Gimly helemaal leuk en wilde snuffen. Zo liepen ze een beetje achter elkaar aan op de paddock en omdat het rustig bleef ben ik vrij vlot weer met Mandy vertrokken om Bikkel thuis te brengen, waarna ik de trailer weer mee terug zou nemen.

Toen ik aan’t eind van de middag weer op tijd naar de wei ging om te kijken hoe ze er bij stonden, was Gimly z’n halster inmiddels kwijt. Ben zal hem wel af getrokken hebben, hij zat ook wat ruim. ‘t Mooie nieuwe oranje halster ligt dus nog ergens in de drek, tegen de tijd dat ik wilde gaan zoeken was het al donker en de zaklamp was ik vergeten. Maar de paardjes stonden rustig, Gimly had het hooinet ontdekt en Ben stond in z’n vertrouwde hoek. Ze kwamen beiden lekker naar me toe toen ik de paddock op kwam om voer te maken en Ben wordt zelfs steeds brutaler daarmee. Vandaag was hij wel heel brutaal en begon echt te drammen dat hij al voer wilde (ze moeten altijd even wachten tot het iets geweekt is) en ik moest hem zelfs even boos wegsturen omdat hij zowat door me heen liep (wel mooi om te zien dat dat nu dus ook kan. Hij raakt er niet van in paniek). In die consternatie begon hij Gimly ook wat weg te jagen. Ben moest even laten zien dat – ookal heeft hij dan misschien geen ballen – hij toch echt wel de onbetwist leider op de paddock is (nou ja… van de paarden dan…) Gelukkig viel het mee en bleef het bij 1 keer wegjagen, even later stonden ze wel samen onder het afdak hooi te eten. Nog niet helemaal van harte maar ik weet zeker dat als de verhoudingen geregeld zijn, dat wel goed komt.

Ik heb Gimly lekker z’n hooi in de stal gegeven, ik denk dat hij vrij vlot door krijgt dat hij daar safe staat omdat Ben no way uit zichzelf die stal in gaat. Zo kan hij toch even rustig eten en bijkomen van een spannende dag en zelfs even liggen want ik heb er vandeweek al een pak houtkrul ingegooid. Ik heb nog even lekker met hem staan knuffen en ondanks dat hij ook wat terughoudend is naar vreemden, kon ik zonder problemen vlot naar hem toe lopen, aaien en zelfs een arm om z’n nekkie slaan om hem zo even een knuffel te geven. Hij reageerde niet terughoudend maar vond het allemaal wel prima en wilde ook nog wel even neuzen met me ook.
‘t Is echt een dropje en ik denk dat we’t wel goed gaan vinden samen. Ik ben van plan om veel ’schriktrainingsoefeningen’ met Ben te gaan doen de komende tijd en ik ga Gimly daar helemaal in mee nemen. Ook hij kan wel wat aandacht van vreemden gebruiken dus de ‘kom Ben aaien picknick middagen’ die ik wilde gaan organiseren in de toekomst, worden gewoon ‘kom Ben en Gimly aaien picknick middagen’.

Ik had de camera mee genomen maar ‘t was al te donker voor fatsoenlijke foto’s. Die houden jullie dus nog even tegoed.

Brokje dwars

Afgelopen dagen heb ik niet zo heel veel met Ben gedaan. Enerzijds omdat ik simpelweg zo ontzettend druk ben met het organiseren van de SinterklaasTREC dat ik er niet aan toe kom, maar anderzijds ook om hem weer even lekker ‘thuis te laten komen’. Ben was erg narrig en afstandelijk toen hij weer thuis was, ik mocht hem eigenlijk niet benaderen. Als ik dan een beetje ging ‘oefenen’ dan was hij wel braaf en bleef hij staan, liet zich aanraken enz. maar het ging absoluut niet van harte. Ik heb hem dus maar even gelaten, vooral qualitytime met hem genomen, wel regelmatig aanraken, wat aaien en kroelen maar niet te dwingend.
In de loop van de week kwam Ben weer los en werd weer wat vriendelijker. Inmiddels komt hij weer naar me toe, komt kijken als ik voer klaar maak, loopt mee als ik hooi op de paddock breng en is zelfs af en toe ‘brutaal’ (dat is een groot woord voor wat hij doet, maar voor Ben’s doen is’t heel wat) als ik met voer bezig ben. Ik vind dat een positief iets. Natuurlijk laat ik hem zijn grenzen weten maar dat hij het doet is een goed teken.

Vanavond kwam hij dus ook weer gezellig bij de stal staan kijken hoe ik het eten klaar maakte. Ik kwam in de ton met Wiesencobs een heel grote brok tegen dus die gaf ik hem zo, als snoepje. Daarna verder met het voer, vitamientjes er op en nog wat toevoeginkjes die ik nodig vindt. Maar toen ik het voer neer zette at Ben maar een paar happen en daarna hield hij op. Eerst dacht ik dat hij moeilijk liep te doen omdat ik er vandaag voor het eerst sinds tijden weer lijnzaadbrok bij had gedaan, maar hij wilde ook een schepje pure cobs niet meer eten. Toen begon hij ‘koliekerig’ te doen. Draaien, liggen, rollen, hoofd naar de grond.. er zat duidelijk iets dwarst. |
Na het even aangekeken te hebben heb ik dus toch maar de dierenarts gebeld en bedacht me al dat dat nog leuk kon worden… dierenarts bij een slecht benaderbaar paard in het donker… Ik zag de bui al hangen. Maar toch dacht ik niet aan koliek. Hij hield ook steeds z’n hoofd heel duidelijk naar de grond en maakte wat kauw en slikgeluiden. Opeens viel het kwartje: die grote brok! Die had hij natuurlijk te snel weggehapt en niet goed gekauwd en die zat nu dwars. Geen volledige slokdarmverstopping omdat het maar 1 brok was, maar toch iets wat vast zat.

M’n eigen dierenarts had geen weekenddienst dus hij liet een collega terug bellen. Tegen de tijd dat zij belde was Ben alweer rustiger, ging niet meer liggen en stond gewoon rustig met z’n hooft in normale positie. Terwijl ik met haar belde begon hij ook te grazen (ik was inmiddels met hem op de wei gaan wandelen). Dat was een goed teken. Ik heb hem weer terug op de paddock gezet en gelijk dook hij met z’n neus in de voerbak die ik maar even aan de staldeur gehangen had. Blijkbaar was wat hem dwars zat over. De cobs zetten niet als brok uit maar vallen als ze nat worden eerst uit elkaar, daarna zet het losse gras pas een beetje uit, dus ik denk dat dat ook gebeurde in zijn slokdarm. De brok kwam vanzelf los. Gelukkig maar.
Op advies van de dierenarts toch voer en hooi maar even weggehaald, hij mag even 2 uurtjes niet eten om irritatie van de slokdarm door toch een gedeeltelijke verstopping te voorkomen. Ik ga dus straks op tijd ‘afvoeren’ en dan krijg hij alsnog z’n cobs.

Ik ben blij dat het zichzelf oploste en ik nog geen dierenarts nodig had, dat was een mooi feest geworden. Maar ik realiseer me eens te meer dat het niet alleen voor mezelf leuker en beter is dat Ben gewoon snel vanalles aan en rond z’n lijf leert accepteren, ook voor Ben zelf is het van belang. Want er komt een dag dat er wel een dierenarts aan hem moet zitten. Nog meer motivatie dus om zijn training door te pakken en ook weer snel in een wat hoger tempo te zetten.

Weer thuis

Eerder dan in eerste instantie gepland, maar vandaag heb ik Ben weer opgehaald en staat hij weer lekker bij mij op de wei. De beslissing om hem op te halen is gister avond pas genomen, na wat heen en weer mailen met Annemarie, het viel dus nog niet mee om op zo’n korte termijn een trailer te regelen. Maar dankzij lifesaver Deske (eigenaar van Stal Vossenbroek, de pensionstal waar Dot ooit kort gestaan heeft) kon ik vanochtend toch met een trailer achter de geleende auto richting Zuid Holland rijden om Ben op te halen. Want toen ik het eenmaal besloten had hem op te halen, werd het gevoel dat hij ook echt vandaag terug naar huis moest komen heel sterk. Dank je Deske, dat is dankzij jou dus ook gelukt.

Maar waarom?
Afgelopen week heb ik uiteraard regelmatig nagedacht over Ben, zijn training bij Annemarie en hoe daarna verder. De training van Ben ging heel goed – no doubt – maar het zat toch ook wel heel diep. Nu was de training er vooral op gericht om Ben onder het zadel te krijgen zodat ik er zelf veilig op kan stappen en verder werken aan het rijden. Maar het aanraken en benaderen waren nog steeds spannend, het plastic was tijdens de clinic over geslagen omdat dat zo moeilijk voor hem was dat alleen dat doorwerken al een paar weken zou gaan duren.
Maar ik heb geen haast met rijden. Ik vind het belangrijker dat Ben zijn trauma op een goede manier verwerkt en er mee dealt, zodat het ook echt ‘weg’ is straks. Als dat betekent dat ik nog 1 of van mij part 2 jaar niet rij, dan is dat maar zo, dat boeit me niet. Ben mag van mij de tijd krijgen die hij nodig heeft om er op een goede manier mee te dealen.
Het leek me dus eigenlijk toch beter en handiger voor Ben is om het een tandje rustiger aan te doen en eerst het benaderen en aanraken helemaal door te werken. Thuis veel oefenen met plastic, vreemden op de wei vragen hem te benaderen en aan te raken, oefenen met opzadelen, dekje over z’n lijf, misschien zelfs iets van een uitrijdeken over z’n kont omdat alles op/over/aan z’n kont ook een flinke reactie veroorzaakte
Als dat helemaal goed is en hij kan gewoon normaal benaderd en aangeraakt worden, ook door anderen, dan kan hij van’t voorjaar een of twee weken terug naar Annemarie om ingereden te worden.

Nu inrijden zou ook betekenen dat ik daarna volop met hem door moet en dat is eigenlijk helemaal niet handig. Ik kan nu sowieso niet elke dag rijden, op de wei in’t donker is niet echt een veilige omgeving. Ook bij Karina in de bak is geen licht dus ookal zou ik daar heen, dan nog kan dat niet dagelijks. Daarnaast heb ik nu nog niet eens een zadel, dus dat was ook al een probleem.
Grondwerk en desensibiliseren kan wel op de wei en dat hoeft dan ook niet perce elke dag.
Ook gezien zijn homeopathische behandeling is het handiger om iets rustiger aan te  doen. De middelen krijgen beter de kans om hun werk te doen en daardoor wordt het werken voor Ben ook alleen maar weer makkelijker en beter te verwerken
Als hij dan van’t voorjaar alsnog ingereden wordt is het weer droger, langer licht en kan ik ook makkelijker vaker met hem werken.

Nu had Annemarie ook wel aangeboden om hem pas van’t voorjaar twee weken in training te nemen, maar op dat moment leek het me toch goed om hem na de clinic daar te laten. Even doorborduren op de positieve ontwikkelingen tijdens de clinic was niet verkeerd op dat moment. Ik ben dus ook wel heel blij dat Ben een week bij Annemarie geweest is, ookal hebben we de training dan ingekort. Ik heb dit overigens wel gewoon in overleg met Annemarie gedaan, ze was het ook wel met me eens, stap voor stap is altijd goed en hoe meer ik hem kan voorbereiden op het rijden, hoe beter het natuurlijk is.
Maar deze week is zeker niet voor niets geweest. Ben heeft sowieso weer flinke stappen voorwaarts gemaakt. Ik weet nu nog niet precies waar hij op dit moment is omdat ik dat pas kan beoordelen als hij weer even thuis is en in z’n ‘normale doen’, maar hij is in ieder geval flink uit z’n dip getrokken.
En hij niet alleen. Ook voor mij is dit goed geweest. Ik zat net zo goed in een dip en de motivatie was behoorlijk weggezakt. Het vertrouwen dat het goed zou komen met Ben was ik kwijt en de twijfel had flink toegeslagen. Maar door de clinic raakte ik weer gemotiveerd. Ben liet zien dat hij ondanks z’n angst en weerstand echt wel graag wil. Hij deed zijn best en dat gaf mij weer de motivatie om zijn training weer op te willen pakken. Als hij graag wil, moet ik hem die kans geven, toch? Hij verdient die kans. Ik was zo trots op m’n ventje en voelde en zag weer waarom ik hem destijds gekocht heb. Dus al zou er qua training niks verbeterd zijn, dan was deze hele ervaring alleen daar al goed voor.

Kortom, Ben is weer thuis. De komende tijd gaan we fanatiek aan’t werk. Plastic stok maken, een longeercircel fabrieken op de paddock zodat we toch een wat beperktere ruimte hebben om in te trainen, en ik ga ‘kom Ben aaien’-middagjes organiseren zodat hij ook meer mensen dan alleen mij ziet. Ik wil proberen hem aan zo veel mogelijk verschillende dingen te laten wennen en zo veel mogelijk verschillende dingen met hem doen. Misschien zelfs af en toe met de trailer op stap, naar andere plekken toe. En dan, wanneer hij er helemaal klaar voor is, gewend is aan van alles op, aan en rond hem, dan bellen we Annemarie en gaan we ons tweede trainingsweekje-met-korting ‘innen’. Dan plak ik er waarschijnlijk nog wel een tweede week aan vast en omdat ik het dan ook van tevoren kan plannen, wil ik proberen om zelf ook vrij te nemen en daar ergens te overnachten, zodat ik zelf mee kan trainen.

Al met al hebben we dus een enorm enerverende, leerzame 1,5 week achter de rug. Ik ga m’n best doen het werk van het ‘team monty roberts.nl’ eer aan te doen en door te gaan waar zij gestopt zijn. Annemarie en team, hartstikke bedankt voor deze mooie kans, ik heb er veel aan gehad, Ben ook, en jullie zien ons zeker nog weer terug!