Vanochtend ben ik direct nadat ik Rick op de bus naar school had gezet richting Oudenhoorn gereden voor m’n eerste clinicdag. Dat ik te laat zou komen stond bij voorbaat al vast, zonder file’s die kant op rijden is gewoon onmogelijk volgens mij. Maar ik ben geen deelnemer, alleen toeschouwer, dus op zich was dat ook niet erg.
Tegen de tijd dat ik aan kwam waren ze net begonnen met het voorstelrondje dus op zich had ik niet eens veel gemist. Een diverse groep mensen, waarvan een aantal hun paard mee had, met diverse soorten problemen, van slecht laden tot overmatige spanning op wedstrijd en vanalles wat er tussen zat.
Grant begon met een theoretisch verhaaltje over desensibiliseren en daar had ik al direct m’n eerste “Oh ja natuurlijk” moment. Want een van de standaard attributen die ze standaard gebruiken is een stok met aan een kan slierten afzetlint. Ze beginnen met het uiteinde zonder lint, dan de kant met lint, maar het lint op een knot geknoopt en zo ga je verder tot je uiteindelijk de slierten los hebt. Een heel handig hulpmiddel om je paard te laten wennen aan beweging naast hem, op hem, boven hem en what not. En ik kende die stok, heb hem meerdere keren gebruikt zien worden en toch ben ik nooit op het idee gekomen om het bij Ben te gebruiken, terwijl ik daarmee juist zo goed die gevoeligheid van hem op alles wat rond hem gebeurt te desensibiliseren. Ik had gelijk iets van ‘en waarom heb ik er nooit aan gedacht dat te doen?’.
Na het theoriestukje werden de deelnemers in groepjes gedeeld en toegewezen aan een van de paarden en trainers, waarna iedereen om de beurt met het hun toegewezen paard aan de slag ging met grondwerken en desensibiliseren, onder leiding van de trainer. Omdat ik geen deelnemer was maar ’slechts’ toeschouwer kon ik bij elk paard even gaan kijken, wat wel leuk was. Het ene paard had nog moeite met het desensibiliseren, het andere kende dat al (er waren meerdere mensen die al een tijdje met regelmaat bij Annemarie komen) en met die paarden werd het grondwerken wat belangrijker.
Ondertussen stond Ben lekker in z’n stalletje, te kauwen op de lekkere voordroog die ze daar hebben, die duidelijk erg in de smaak valt bij Ben.
Toen de ochtendsessies afgerond waren gingen we lunchen en na de lunch was het Ben’s beurt. Dan en Grand zouden een demonstratie geven met Ben.
Ik vond het best spannend. Geen idee wat ik er van moest verwachten, hoe Ben zou reageren en wat er zou gaan gebeuren, want dat hing allemaal van Ben af. Ik heb hem zelf een dually halster om gedaan, waar ze standaard mee werken en heb hem mee de binnenbak in genomen, waar iedereen al klaar stond en klaar zat. Rijen stoeltjes langs de roundpenn en een boel mensen. Ben keek er wel even van op, maar hij was braaf en liep netjes met me mee de roundpenn in. Grant nam hem over en deed de lijn, die ik nog aan de onderste ring had gedaan aan een van de zijkanten, verstelde het halster wat en begon met wat grondwerk om hem attent op hem te maken. Daarna knipte hij hem los voor een round-up. Dat ging best heftig, hij joeg Ben aardig rond maar het bleef wel ‘beheerst’.
Wat ik wel erg schattig vond was dat Ben continu als hij langs het stuk roundpen kwam waar ik zo’n beetje stond even naar mij keek. Dit bleef hij tijdens de hele sessie doen, steeds weer even opzoeken waar ik stond en contact zoeken.
Op een gegeven moment deed Ben braaf wat hem verwacht werd, konden zowel Dan als Grant Ben van voor naar achter met de hand aanraken. Ook alweer harstikke braaf. Met de plasticstok werd op dat moment nog niet gewerkt maar eerst werd het zadeltje er bij gepakt. Het was nl. wel de bedoeling om de komende drie dagen aan het zadel/rij probleem wat ik gehad heb te werken. Eerst werd hij weer wat gedesensibiliseerd met het dekje en toen hij daar niet echt meer op reageerde werd hij opgezadeld. Ook dat liet hij heel braaf toe. Continu gingen z’n oortjes heen en weer, draaiden alle kanten op en hij hield alles in de gaten, maar bleef braaf staan.
Toen kwam de plasticstok (de stok met de slierten) er bij. Eerst met alleen de achterkant, doen met de knot slierten, dat ging allemaal nog wel redelijk goed, maar vooral het geluid van de stok op het zadel, of het tikken tegen het zadel, zorgde voor een reactie. Niet extreem heftig maar er ging dan wel een schok door hem heen. Dat werd dus veel gedaan om hem daar aan te laten wennen. Toen ook dat niet heel erg meer was werd de knot los gemaakt en met de losse slierten gewerkt.
Dat werd Ben wat te veel. Het gewapper wat op hem af kwam (je brengt de stok met een boog van opzij richting het paard en raakt hem er mee aan en uiteindelijk is het de bedoeling dat je hem er helemaal mee kunt aanraken) bleek het engst en Grant vertelde dat Ben’s grootste probleem ‘anticipation’ is. Ben verwacht (door vroegere ervaringen wijzer geworden) dat wat er gebeurt hem pijn gaat doen of naar gaat worden en reageert dus eigenlijk bij voorbaat door te vluchten, hij wil zichzelf beschermen voor aankomend gevaar. Zodra de slierten op het zadel lagen stopte hij met vluchten, het was vooral de beweging zijn kant op die hem deed reageren. Iets wat ik zelf natuurlijk ook al wel ervaren had. Naast hem staan en hem aanraken is niet zo’n probleem, maar juist het benaderen of beweging naast hem (het hopsen bijv.) is wat hem doet vluchten.
Omdat dit voor Ben zo’n issue is werd hij niet op relatief korte termijn rustiger maar kwam zijn stresslevel eigenlijk steeds hoger. Hij heeft nog heel wat sessies met de stok nodig voor hij hier goed gewend aan is. Omdat ze wel graag wilden dat Ben zou leren dat hij best kon dealen met zoiets en omdat hij toch ergens doorheen moet maar dan wel zonder hem helemaal over de emmer te jagen, besloten ze te stoppen met de stok en de dummie er bij te pakken. De dummie is een pop die ze gebruiken, die rondom vastgezet wordt aan het zadel en met twee touwtjes naar het hoofdstel zodat er ook echt twee armen uit steken. ‘t Ziet er niet uit maar het werkt als een trein, want met de dummie kan een paard zo gek doen als hij wil, hij zal z’n ‘ruiter’ niet kwijt raken en daardoor leren dát hij die ruiter kan kwijt raken (hij wordt dus ook veel bij ‘bokkers’ gebruikt, die geleerd hebben dat bokken succesvol is om je ruiter kwijt te raken). Met deze dummie op z’n rug kon Ben dus aan beweging boven hem wennen (dat bleek met de stok nl. het grootste probleem), zonder dat Dan of Grant hem daar in behinderden. Hij kon er zelf mee dealen en er achter komen dat er niks gevaarlijks ging gebeuren en dat het ook niet zeer ging doen. Vaak laten ze een paard los in de roundpenn zodat hij kan bokken en gek doen wat’ ie wil, maar omdat ze niet wilden dat Ben volledig in de stress zou schieten (hoe harder je rent, hoe harder die pop schud) hielden ze hem aan de longeerlijn zodat ze konden ingrijpen en sturen.
Ik was best gespannen en ik verwachtte echt een mega spetterpartij omdat hij op de stok boven z’n rug al zo heftig reageerde. Maar Ben verbaasde eigenlijk iedereen, zelfs Dan en Grant volgens mij wel, want er gebeurde eigenlijk niet zo heel veel. Hij draafde wel even maar raakte er eigenlijk helemaal niet van in paniek. Grant begon hem wat op te jagen en een round-up te doen om hem te laten ontladen en dat gebeurde ook wel wat, maar lang niet zo als ik verwacht had. Uiteraard was Ben inmiddels ook aardig moe en behoorlijk bezweet, maar het was toch best snel dat Ben rustig rond draafde en rondstapte met de dummie op z’n rug. Toen kwam er nog een hachelijk momentje, de dummie van z’n rug halen. Zou een paard daarvan schrikken, dan moet de hele sessie met de dummie opnieuw om die negatieve ervaring weer weg te werken. Je wilt juist met zoiets positief afsluiten. Maar Ben was gewoon braaf en alles ging goed. Grant liep nog een paar rondjes met hem aan de hand, ‘qualitytime’ noemen ze dat, gewoon even rust en ontspanning, zonder iets te vragen of eisen. Daarna mocht Ben nog even los in de roundpen, uitblazen en even lekker rollen.
Hij kreeg van twee medewerkers van Annemarie – die hem daar wel weer even opnieuw stap voor stap voor moesten benaderen – een zweetdekentje op (toch zelf maar even een kopen) en naar stal gebracht waar nog een bultje kuil lag, zodat hij lekker kon kauwen en verwerken.
PHEW! Ik was best gespannen geweest van tevoren. Ik vond Ben echt super braaf en goed werken, ik was echt super trots op m’n ventje. Hij bleef de hele sessie oogcontact met mij zoeken, dat vond ik wel heel erg lief en ondanks dat het vreselijk spannend vond bleef hij toch bereikbaar en mee werken. Het was wel leuk te horen dat verschillende cursisten wel zagen wat ik gezien had toen ik hem kocht: een heel lief paard wat eigenlijk wel wil en wat, als hij eenmaal door z’n issues heen is, een fantastisch paard wordt.
Nadat ik Ben z’n homeopathische middellen en een handje cobs gegeven had (de rest van z’n eten kon ik klaar zetten, dat zou hij tegelijk met de rest krijgen) en nog even bij de volgende sessies die inmiddels begonnen waren, gekeken had, ben ik maar in de auto gestapt om te proberen een béétje op tijd thuis te zijn. Dat mislukte natuurlijk want zoals gezegd, zonder file die kant op rijden, óf terug, lijkt een utopie. Maar goed, ‘t is voor een goed doel zullen we maar zeggen.
Morgen staat Ben al ingepland voor een middagsessie met de cursisten, die gaan dan onder leiding van Grant met hem aan het werk, ik denk met het desensibiliseren en Dan zal er dan aan’t eind nog bij komen om nog weer even samen met Grant met hem te werken.
Van vandaag helaas geen foto’s, de camera lag nog in de auto van m’n ouders. Die heeft m’n broertje inmiddels langs gebracht vanaf z’n werk dus wie weet denk ik er morgen wel aan.
), daarna heb ik heb Ben nog even lekker een borstelbeurtje gegeven en ben toen weer gegaan. Ook de terugweg was gelukkig file-loos dus ook weer redelijk normale tijd thuis. Al met al ben ik langer onderweg geweest dan daar op stal maar a la.
tja, wat kan ik zeggen… ‘t blijft een Franse Adonis natuurlijk 
