Nieuwe update
Omdat ik al even niets gehoord had en me toch wel regelmatig af vroeg hoe het met Ben zou gaan heb ik zelf maar es een mailtje gestuurd. Kreeg al heel snel antwoord:
Het gaat hartstikke goed met hem. Hij loopt heerlijk 24/7 in de wei met onze pony waar hij erg gek op is. Gisterenmiddag toen ik langs de wei liep lagen ze heerlijk tegen elkaar aan te slapen, dat was zo’n mooi gezicht dat ik baalde dat ik geen fototoestel bij me had.Qua training zijn we ook weer een stapje verder. Hij heeft al een paar keer zonder problemen een zadel op gehad. Ik heb er nog niet opgezeten omdat ik niets wil forceren (tot nu gaat alles zonder stress/paniek/angst bij Ben en dat wil ik graag zo houden) maar ik heb er al wel flink aan geschud, er op geklopt, een plastic zak er over, gewoon om hem aan alles te laten wennen.
Wat ik ook heb gemerkt is dat hij het heel eng vind als ik boven hem uitsteek (wat natuurlijk ook met rijden gaat gebeuren) dus borstel ik hem nu regelmatig terwijl ik op een krukje sta. Inmiddels is hij dat redelijk normaal en ik hoop dat dat met opstijgen ed straks ook een voordeel is.Verder heeft hij nu 3 keer een bitje ingehad en dat was alsof hij dat al jaren deed, geen enkel probleem dus.Wat kan ik zeggen, het is gewoon een heerlijk beest! En het is echt een genot om ‘s morgens buiten te komen en dat lieve zwarte koppie van hem te zien. Hij hoort er gewoon al helemaal bij.Bijzonder is het effect dat hij heeft op mensen. Zelfs mensen die eigenlijk niets met paarden hebben zijn gek op hem. Hij heeft wel duidelijk zijn voorkeur naar bepaalde mensen, maar dat mag ook best.Hij is wel dol op kinderen. Regelmatig komen er vriendinnetjes van mijn dochtertje spelen, en dat vindt hij erg interessant. Van skelters (met toeter!), skippieballen, springtouwen, en kinderfietsjes kijkt hij dan ook niet raar meer op.Nou ja, zo staat het er voor. Zoals je ziet doe ik het lekker rustig aan. Ik heb geen zin om dingen te overhaasten, dat werkt toch niet. Bovendien kan ik met de andere paarden wel rijden dus dat hoef ik toch niet te missen. Kortom, geen haast, maar we oefenen gewoon lekker verder en dan komt er vast een moment dat ik heerlijk met hem door het bos kan rijden.
maart 10, 2010 bij 23:25
Fijn om te lezen dat het zo goed blijft gaan met Ben.
En Francis, als je eens een dag hebt dat je eigenlijk ondanks dat je blij bent met zijn goede thuis je eigenlijk wat verdrietig bent omdat jij dit zo graag met ‘m had willen doen, vergeet dan niet dat jij degene bent die hem hierop hebt mogen voorbereiden… Zonder jouw basis van engelengeduld, liefde en vertrouwen, was het met dit paard nooit meer goedgekomen…
X
maart 11, 2010 bij 00:52
Thanks, * Da’s lief gezegd.
april 1, 2010 bij 19:08
Tijden gaan snel en dingen worden zo gauw gewoon, maar ik kan me zo goed voorstellen dat je Ben je hele leven met je mee zal dragen en aan hem blijft denken. Je hebt ongelooflijk veel tijd en liefde, geduld en respect in Ben gestoken en ik kan me je misgevoel enorm voorstellen.
Van alle pensionpaarden die ik nu moet missen, is Ben absoluut de meest bijzondere. Een stoere macho, met een piepklein hartje, dat op iedereen een onuitwisbare indruk zal achterlaten.
Fijn dat hij een goed plekje heeft. Hoe is het met jullie (jou en Rick)?
Liefs,
Men
april 15, 2010 bij 19:35
Hoi Men,
Leuk dat je even een berichtje achter laat. Hier gaat het goed. Stil, dat wel, heb inmiddels ook Flits niet meer (in laten slapen) en ook Gimly heb ik toch maar een goed tehuis met veel aandacht gegeven, hier in de buurt iets leuks vinden voor hem lukte gewoon niet.
Nu dus even geen hond (Rick heeft sinds kort wel z’n pup weer maar da’s toch echt zijn hondje) en geen paard. Needless to say dat dat helemaal niet bevalt maar ‘t is even niet anders. Met een beetje geluk heb ik vandezomer in ieder geval weer een hondje, ik sta op twee wachtlijsten van fokkers voor een Australian Cattle Dog pup.
Hoe is’t met jou nu? Alles een beetje op orde aan’t komen? Kom rustig es langs voor een bakkie als je zin hebt.
Liefs, Francis