Eerder dan in eerste instantie gepland, maar vandaag heb ik Ben weer opgehaald en staat hij weer lekker bij mij op de wei. De beslissing om hem op te halen is gister avond pas genomen, na wat heen en weer mailen met Annemarie, het viel dus nog niet mee om op zo’n korte termijn een trailer te regelen. Maar dankzij lifesaver Deske (eigenaar van Stal Vossenbroek, de pensionstal waar Dot ooit kort gestaan heeft) kon ik vanochtend toch met een trailer achter de geleende auto richting Zuid Holland rijden om Ben op te halen. Want toen ik het eenmaal besloten had hem op te halen, werd het gevoel dat hij ook echt vandaag terug naar huis moest komen heel sterk. Dank je Deske, dat is dankzij jou dus ook gelukt.
Maar waarom?
Afgelopen week heb ik uiteraard regelmatig nagedacht over Ben, zijn training bij Annemarie en hoe daarna verder. De training van Ben ging heel goed – no doubt – maar het zat toch ook wel heel diep. Nu was de training er vooral op gericht om Ben onder het zadel te krijgen zodat ik er zelf veilig op kan stappen en verder werken aan het rijden. Maar het aanraken en benaderen waren nog steeds spannend, het plastic was tijdens de clinic over geslagen omdat dat zo moeilijk voor hem was dat alleen dat doorwerken al een paar weken zou gaan duren.
Maar ik heb geen haast met rijden. Ik vind het belangrijker dat Ben zijn trauma op een goede manier verwerkt en er mee dealt, zodat het ook echt ‘weg’ is straks. Als dat betekent dat ik nog 1 of van mij part 2 jaar niet rij, dan is dat maar zo, dat boeit me niet. Ben mag van mij de tijd krijgen die hij nodig heeft om er op een goede manier mee te dealen.
Het leek me dus eigenlijk toch beter en handiger voor Ben is om het een tandje rustiger aan te doen en eerst het benaderen en aanraken helemaal door te werken. Thuis veel oefenen met plastic, vreemden op de wei vragen hem te benaderen en aan te raken, oefenen met opzadelen, dekje over z’n lijf, misschien zelfs iets van een uitrijdeken over z’n kont omdat alles op/over/aan z’n kont ook een flinke reactie veroorzaakte
Als dat helemaal goed is en hij kan gewoon normaal benaderd en aangeraakt worden, ook door anderen, dan kan hij van’t voorjaar een of twee weken terug naar Annemarie om ingereden te worden.
Nu inrijden zou ook betekenen dat ik daarna volop met hem door moet en dat is eigenlijk helemaal niet handig. Ik kan nu sowieso niet elke dag rijden, op de wei in’t donker is niet echt een veilige omgeving. Ook bij Karina in de bak is geen licht dus ookal zou ik daar heen, dan nog kan dat niet dagelijks. Daarnaast heb ik nu nog niet eens een zadel, dus dat was ook al een probleem.
Grondwerk en desensibiliseren kan wel op de wei en dat hoeft dan ook niet perce elke dag.
Ook gezien zijn homeopathische behandeling is het handiger om iets rustiger aan te doen. De middelen krijgen beter de kans om hun werk te doen en daardoor wordt het werken voor Ben ook alleen maar weer makkelijker en beter te verwerken
Als hij dan van’t voorjaar alsnog ingereden wordt is het weer droger, langer licht en kan ik ook makkelijker vaker met hem werken.
Nu had Annemarie ook wel aangeboden om hem pas van’t voorjaar twee weken in training te nemen, maar op dat moment leek het me toch goed om hem na de clinic daar te laten. Even doorborduren op de positieve ontwikkelingen tijdens de clinic was niet verkeerd op dat moment. Ik ben dus ook wel heel blij dat Ben een week bij Annemarie geweest is, ookal hebben we de training dan ingekort. Ik heb dit overigens wel gewoon in overleg met Annemarie gedaan, ze was het ook wel met me eens, stap voor stap is altijd goed en hoe meer ik hem kan voorbereiden op het rijden, hoe beter het natuurlijk is.
Maar deze week is zeker niet voor niets geweest. Ben heeft sowieso weer flinke stappen voorwaarts gemaakt. Ik weet nu nog niet precies waar hij op dit moment is omdat ik dat pas kan beoordelen als hij weer even thuis is en in z’n ‘normale doen’, maar hij is in ieder geval flink uit z’n dip getrokken.
En hij niet alleen. Ook voor mij is dit goed geweest. Ik zat net zo goed in een dip en de motivatie was behoorlijk weggezakt. Het vertrouwen dat het goed zou komen met Ben was ik kwijt en de twijfel had flink toegeslagen. Maar door de clinic raakte ik weer gemotiveerd. Ben liet zien dat hij ondanks z’n angst en weerstand echt wel graag wil. Hij deed zijn best en dat gaf mij weer de motivatie om zijn training weer op te willen pakken. Als hij graag wil, moet ik hem die kans geven, toch? Hij verdient die kans. Ik was zo trots op m’n ventje en voelde en zag weer waarom ik hem destijds gekocht heb. Dus al zou er qua training niks verbeterd zijn, dan was deze hele ervaring alleen daar al goed voor.
Kortom, Ben is weer thuis. De komende tijd gaan we fanatiek aan’t werk. Plastic stok maken, een longeercircel fabrieken op de paddock zodat we toch een wat beperktere ruimte hebben om in te trainen, en ik ga ‘kom Ben aaien’-middagjes organiseren zodat hij ook meer mensen dan alleen mij ziet. Ik wil proberen hem aan zo veel mogelijk verschillende dingen te laten wennen en zo veel mogelijk verschillende dingen met hem doen. Misschien zelfs af en toe met de trailer op stap, naar andere plekken toe. En dan, wanneer hij er helemaal klaar voor is, gewend is aan van alles op, aan en rond hem, dan bellen we Annemarie en gaan we ons tweede trainingsweekje-met-korting ‘innen’. Dan plak ik er waarschijnlijk nog wel een tweede week aan vast en omdat ik het dan ook van tevoren kan plannen, wil ik proberen om zelf ook vrij te nemen en daar ergens te overnachten, zodat ik zelf mee kan trainen.
Al met al hebben we dus een enorm enerverende, leerzame 1,5 week achter de rug. Ik ga m’n best doen het werk van het ‘team monty roberts.nl’ eer aan te doen en door te gaan waar zij gestopt zijn. Annemarie en team, hartstikke bedankt voor deze mooie kans, ik heb er veel aan gehad, Ben ook, en jullie zien ons zeker nog weer terug!
