De goede kant weer op

Sinds de verhuizing heb ik eigenlijk niet veel met Ben gedaan. Hij was terughoudend en liep voor me weg, dus ik heb even alle ‘druk’ er afgehaald en niks van hem gevraagd, even gewoon lekker op de wei, bijkomen en wennen na de verhuizing en even geen dingen ‘moeten’. Af en toe even naar hem toe voor een aai, alleen een keer z’n manen en staart verzorgd, maar verder niks. En Ben zocht het contact ook niet op, als ik hem al een aai kwam geven dan bleef hij terughoudend en draaide z’n hoofd vaak af.
Maar vandaag kwam daar verandering in. Toen ik vanavond de wei op kwam, kwam Ben vanuit de verste hoek heel op z’n gemakje mijn kant op lopen. Ik liep gewoon rustig door richting de stal, niet rechtstreeks zijn kant op, maar hij bleef mijn richting uit lopen dus toen ik stil bleef staan om hem op te wachten kwam hij echt helemaal naar me toe om even hoi te zeggen en een aai te halen. In Kootwijk kwam hij ook wel – zelfs zachtjes hinnikend – naar me toe de laatste weken, maar dan had ik voer. Nu niet en dat zou hij ook niet direct krijgen want ik ga altijd eerst mest scheppen voor het te donker is en ik letterlijk geen drol meer zie.
Ik heb hem dus even gekroeld en mocht hem zelfs over z’n neus aaien en daarna ben ik verder gegaan richting stal en ging Ben weer verder met gras eten.
Voor anderen stelt het misschien niks voor maar ik vond het toch wel een hele geruststelling en een fijn momentje. Hopelijk gaan we de goede kant weer op nu.

Samen in een dip

Inmiddels zijn we weer een paar dagen verder. Nog altijd is mijn lijf niet de oude dus gisteren zijn mijn ouders langs geweest om te helpen met de palen voor het nachtstuk in de grond te zetten. Dat lukt me met m’n zere rug en arm nog steeds niet. Gelukkig staat het nu en is het bijna af. De dwarsbalk voor de ‘vastzetpaal’ moet nog en ik moet nog even een nette doorgang maken, maar dan is het klaar. Ook de staldeur kan dankzij een tik met de moker op ‘t scharnier weer goed dicht dus ook dat is opgelost. Dan moet ik alleen nog een keer ‘t hooihok opruimen, maar dat kan nog wel even wachten tot m’n rug nog wat beter is. Het ziet er in ieder geval al weer mooier uit nu en nog functioneler. Echt een superplek zo.

Naast ‘t feit dat m’n lijf nog steeds niet volledig hersteld is, merk ik dat ik ook mentaal in een dieper dipje zit dan ik dacht. Het gedoe met zoeken naar een geschikt zadel helpt daar ook niet bij, maar ik merk ook dat ik er nu al tegenop zie om op Ben te stappen. Afgelopen dagen heb ik zo van zadels en alles lopen balen dat zelfs de optie om maar gewoon helemaal te stoppen met rijden door m’n hoofd is gegaan. Maar aan de andere kant wil ik dat ook weer niet, ik wil juist zo graag weer buitenritjes door de bossen en over ‘t zand hier kunnen maken. Moeilijk allemaal.

Ook Ben is weer een stuk terughoudender momenteel, loopt weg als ik hem wil aaien of pakken, is weer schrikkeriger en alles wat ik wil doen (en dat is sinds de verhuizing nog niet eens zo veel) gaat weer met moeite. Ook dat tast m’n zelfvertrouwen aan en maakt me wat moedeloos. Weer opnieuw beginnen, van voor af aan vertrouwen herwinnen. Voor het eerst nemen de twijfels de overhand. Heb ik er wel goed aan gedaan en gaat het ooit goed komen, liefst ook zonder dat ik in’t ziekenhuis beland?

Het zal vast wel iets tijdelijks zijn en we zullen er ook vast wel weer doorheen komen, maar ik vind het niet leuk om die twijfels en onzekerheden te hebben. Ik wil helemaal niet twijfelen, nog aan Ben, nog aan mezelf, maar momenteel ontkom ik er toch niet aan.

Trainingskamp

Vandaag weer contact gehad met Els, iemand die bij Annemarie’s trainingsstal werkt (zwaait naar Els die trouw mee leest ) om een en ander te overleggen.
Annemarie had vorige week voorgesteld dat ik Ben eventueel op kon geven voor de cursus ‘Uitdagingen van het paardrijden’ met Dan en Grant, die begin November bij Annemarie op stal gehouden wordt, waarbij ik dan zelf kon deelnemen of alleen kijken.
Ik moest daar uiteraard even over nadenken. Wil ik Ben blootstellen aan de stress wat dat met zich mee brengt, valt eea te regelen (ik heb natuurlijk gewoon een kind thuis), hoeveel gaat me dat kosten (ik heb nou eenmaal weinig tot geen budget voor clinics e.d.)? Maar alle hobbels werden moeiteloos gladgestreken, mede door de flexibiliteit van Annemarie en haar team. Vandaag kreeg ik zelfs nog mooier bericht. Ze vinden het zo leuk en interessant dat Ben naar de cursus komt dat Ben en ik geheel kosteloos (hoe lief is dat!! Laat niemand ooit nog zeggen dat Annemarie haar ‘kunstjes’ alleen voor eigen eer en glorie vertoont) naar de cursus van Dan en Grant mogen komen. Ik doe niet zelf mee maar Dan en Grant gaan wel met Ben aan het werk (voor de cursisten die zich opgegeven hebben uiteraard) en ik mag alle dagen aanwezig zijn en kijken, krijg bakken vol tips en adviezen en dat kost me verder niks. Ik voel me zeer vereerd moet ik zeggen.
Geen rede meer dus om het niet te doen, ook met Ben’s stresslevel wordt gewoon rekening gehouden, ze kijken goed naar de paarden en wat die op elk moment van de dag wel of niet aan kunnen.
Zelfs het feit dat ik Ben ook homeopathisch ga behandelen viel in goede aarde, dat blijken ze daar dus ook te doen. Zowel Annemarie en haar team, als Dan en Grant, maken regelmatig gebruik van homeopathie en andere natuurlijke hulp/genees middelen. Wel grappig om te merken dat mijn aanpak zo naadloos aansluit bij die van hun.
Kortom… trailer en auto regelen, dan gaan Ben en ik op trainingskamp

Mooie morgen

Twee brave paardjes stonden in de hoek onder de kleine eiken te wachten toen ik vanochtend bij de wei kwam. Alles nog heel en zoals het hoort, braverds. Snel het draadje open gedaan en er was weinig aanmoediging nodig om ze weer op de grote wei te krijgen.
Wat een heerlijk gezicht, de ochtendzon die al volop over een met dauw bedruppelde wei schijnt en twee paardjes die daar heerlijk grazend doorheen lopen. Daar kan geen therapie of wellness-gebeuren tegenop!
Nog even snel de nachtwei van mest ontdaan en Ben een aai gegeven. Dat ging moeizaam, hij liep een paar keer voor me weg, maar dat herken ik wel van de vorige keer na’t verhuizen toen hij op de wei kwam. Da’s meer iets van ‘nee, ik wil hier niet weg’, ik verwacht dat dat over een paar dagen, als hij door krijgt dat hij daar mag blijven, wel weer over is.

Heerlijk plekje

Vandaag was het dan, na wat vertraging door mijn val, toch eindelijk zover. Vandaag is Ben verhuisd naar z’n mooie nieuwe wei, samen met Bikkel van Mandy, die even mag logeren tot er ander gezelschap is.
Mandy wilde wel even helpen met haar auto en trailer, want wandelen was me met m’n gekreukte lijf toch nog net iets te veel van het goede. Ik ben weer mobiel maar zowel m’n rug als m’n arm doen nog te zeer om een onverwachte reactie of ’schrap zetten’ op te vangen en met een spoor en een snelweg over te steken leek het me dus verstandiger om maar gewoon even per trailer te verhuizen.

Als eerste – we hadden geen 2 paards trailer dus zijn twee keer op en neer gereden -hebben we Bikkeltje verhuisd, omdat die wel even in z’n eentje kon blijven. Dat vond Bikkel helemaal best toen hij eenmaal op de wei stond en de hoeveelheid gras zag.
Toen Ben. Voor de zekerheid de auto met trailer maar gewoon even de wei op gereden in plaats van langs de weg laden. Dat ging hartstikke netjes. Wel stapje voor stapje en heel rustig aan, maar zonder enige vorm van dwang of stress liep hij uiteindelijk braaf de trailer op. De stang er achter vind hij nog wel spannend, alles achter zich blijft nog ‘moeilijk’, dat blijft dus ook nog een aandachtspuntje voor training.
Eenmaal bij de wei kwam hij ook weer braaf de trailer af en liep met grote ogen mee richting de wei. ‘Waar ben ik nu weer beland’? moet hij gedacht hebben.
Op een héél mooi plekje Ben. Hier mag je blijven, nu gaan we voorlopig echt niet meer verhuizen (als het aan mij ligt).

Toen ik eenmaal binnen het hek het touw van z’n halster los knipte dook hij direct met z’n kop naar de grond voor de eerste happen gras. Bikkel kwam direct naar hem toe en met Bikkel zo’n beetje onder z’n staart maakte Ben al etend een rondje door de wei. Stap stap stap … hap… stap stap stap… hap… en zo de hele wei rond. Even kwam er een soort hupsje met een drafje maar dat vond hij wel genoeg ‘gespetter’ en ging snel weer door met eten. We zijn nog even gebleven om te zien of het goed bleef gaan maar beide paardjes waren het er over eens dat dit een super wei was dus zijn we weer terug naar stal gegaan waar ik m’n eigen auto, volgeladen met al m’n spullen, weer gepakt heb en terug naar de wei gereden ben.|

Terwijl ik daar al m’n spullen uitgeladen heb en in de stal gezet heb waren de paarden nog steeds lekker aan’t grazen. Ik heb Ben’s halster dus ook maar af gedaan en even leek hij verbaasd “Blijf ik hier?”
Hij ging op een gegeven moment heerlijk liggen rollen en nam tussen het rollen door al liggend nog een hap gras. Heerlijk relaxed liep hij al etend rond en heeft zo over de hele wei het gras getest. Ik ging dan ook met een gerust hart weg halverwege de middag, volgens mij is de wei volledig goedgekeurd.

Hij staat er ook wel heel erg mooi te wezen moet ik zeggen. Een paar keer stond hij even heel gefocussed te kijken omdat hij iets hoorde of dacht te zien en dat zag er wel heel gaaf uit (uiteraard heb je dan net je camera niet in de aanslag). Deze wei ziet er door z’n bomen meer uit als de natuurlijke omgeving waar Ben vandaan komt en dat is gewoon te zien. Hij past zo mooi in het landschap en het landschap past zo mooi bij hem.

Vanavond ga ik nog even terug, met prikpalen een afrastering voor het winter/nacht stuk maken omdat ik nu geen palen in de grond krijg met m’n arm. Dan zet ik ze vanavond op het kleine stuk zodat dat alvast wat korter gegeten kan worden. Dag en nacht op dat grote stuk is voor beide paardjes te veel gras, ookal is het begin augustus nog gemaaid en is het niet zo ‘rijk’. Ik wil ze dus zo snel mogelijk op het kleine stuk kunnen zetten voor de nacht, dan mogen ze overdag voorlopig nog lekker op het grote stuk.

Klaar voor de nacht

Zo, net weer even naar de wei geweest, de mannen stonden nog steeds heerlijk te grazen. Met prikpaaltjes heb ik de ‘nacht paddock’ afgezet, beetje provisorisch dus ik hoop dat het gaat houden. Er staat wel stroom op – niet veel want ik denk dat m’n kast wat moeite heeft met de hoeveelheid lint – dus met een beetje mazzel staan ze er morgen nog netjes achter. Ben vond het maar zozo dat hij in dat kleine stukje opgesloten was, het is natuurlijk ook een wat ‘ingesloten’ stuk en er staat ook wat minder gras. Maar hij begon Bikkel uit te dagen en wilde spelen en dat heb ik hem toch al een tijd niet meer zien doen, dus al met al denk ik dat’ie zich wel happy voelt daar.

Lang leve Arnica

Nou, een paar dagen en heel veel arnica slikken en snuiven later gaat het gelukkig al weer een stuk beter met me. Donderdag ging het vooral ’s avonds echt niet lekker en had ik veel pijn maar vanaf vrijdag gaat het met sprongen vooruit. Vanochtend op school (VHCN) gelijk een hoge potentie Arnica gekregen om elk uur te ’snuiven’ en ik voel de pijn bijna weg trekken. De plekken op m’n arm die vanochtend nog zwart/blauw/paars waren zijn nu al groen/geel aan’t worden. Rug is nog wel pijnlijk, maar op een ‘dragelijk’ niveau waarbij ik normaal kan lopen zonder te hoeven ‘compenseren’.
Mentaal heb ik best even flink in een dip gezeten, de teleurstelling was zo enorm. Daarnaast was ik bang heel veel verknoeid te hebben of een groter probleem te hebben dan ik dacht.
Inmiddels vind ik mezelf alleen maar ontzettend stom dat ik met zadelmak maken en alles er omheen zo snel ben gegaan. Het staat echt niet in verhouding met hoe rustig en langzaam ik alles tot nu toe deed. Met zevenmijlslaarzen door juist het meest stressvolle deel van zijn opvoeding/rehabilitatie. Ik snap nog niet helemaal hoe ik dat heb kunnen laten gebeuren. Laten we het maar ‘gretigheid’ noemen…

We gaan dus een flink aantal stappen terug, beginnen opnieuw met desensibiliseren, maar nu veel grondiger en nu ook echt pas met de volgende stap beginnen als de voorgaande stap helemaal ok is. Daarnaast ga ik door middel van homeopathie ook aan de slag om ‘van binnen uit’ zijn trauma aan te pakken. Zolang ik het alleen op ‘trainingsniveau’ doe, zal er inwendig altijd een stukje onverwerkt trauma blijven zitten wat er bij tijd en wijle de kop op steekt, hoogst waarschijnlijk in de vorm van extreem vlucht gedrag. Dan heb ik dus zo’n paard wat ‘om niks’ ineens weg kan spatten en daar zit ik niet op te wachten.
Dus naast ervaren hulp bij het trainen, zadelmak maken en desensibiliseren, gaan we het ook op een heel ander niveau aanpakken. Dat was ik al wel eerder van plan maar ‘kwam er nooit van’, nu dus wel.

Ik begin gewoon weer met frisse moed en vertrouwen in m’n paard en mezelf ‘opnieuw’ en weet in ieder geval voorlopig weer dat ik toch echt m’n intuïtie moet blijven volgen, no matter what.

Hulptroepen

Vandaag met Annemarie en Dan gebeld. Vanochtend eerst met Annemarie en zij gaf gelijk al aan dat het gewoon echt veel te snel was om al te draven – maar tot die conclusie was ik zelf natuurlijk ook al gekomen. In wezen was dat stappen al te snel, opstappen zitten en er weer af was al genoeg geweest.
Alles wat ik gedaan heb tot nu toe heb ik in ministapjes gedaan en hiermee ga ik dan ineens met zevenmijlslaarzen doorheen. Niet slim. Wel mede omdat mij verteld was dat hij al zadelmak en gereden was en er zelfs al mee buiten gereden was, maar ja… in hoeverre is dat waar en in hoeverre speelt zijn trauma nu nog een rol in het geheel? Ik ging met hem van start zoals ik met Dot van start gegaan ben, even vergetend dat ik Dot al 4 jaar had en zelf van veulen af aan opgevoed heb dus haar ook door en door kende en wist wat ik van haar kon verwachten. Da’s natuurlijk héél andere koek dan een paard als Ben.
Heel eerlijk gezegd had ik na een paar rondjes stappen al wel even zo’n gevoel van ‘mooi geweest, laat ik nu maar afstappen’, maar ik heb niet naar m’n gevoel geluisterd. Het ging zo lekker dat ik doorgegaan ben. Ik heb me mee laten slepen door het moment en dat werd dus een hardhandig lesje ‘intuïtie volgen’.

Vanmiddag mocht ik terug bellen om nog even met Dan te praten. Hij kon over de telefoon natuurlijk niet echt oordelen over Ben maar ook hij zei dat ‘t gewoon veel te snel was om te gaan draven. Verder zou hij never nooit een boomloos zadel gebruiken bij dit soort werk, daar zijn ze gewoon niet geschikt voor.
Ik heb hem ook gevraagd of hij kon zeggen of dat extreme vluchtgedrag wat Ben laat zien iets is wat uiteindelijk over gaat, omdat dat toch wel een beetje in m’n achterhoofd speelt. Ik ben bang dat hij deze reactie altijd zal houden wanneer er echt iets engs gebeurt en daar zit ik niet echt op te wachten, ik wil uiteindelijk wel een safe buitenrijpaard aan Ben kunnen hebben. Dan zei dat dat vluchtgedrag zeker wel goed kan komen als ik er achter kom wat zijn trauma werkelijk is en da’s een kwestie van veel werken met hem, veel ervaring en goed ‘lezen’. Maakt niet uit wat de oorzaak is geweest, daar kom je toch nooit echt achter, maar je kunt wel zien waar hij problemen mee heeft en wat zijn issues zijn.
Nu was ik daar natuurlijk al mee bezig en ga ik daar nog meer mee aan’t werk, maar kreeg van Annemarie ook nog een andere optie.

Dan en Grant komen nl. begin november naar Annemarie d’r stal voor een workshop ‘uitdagingen van het paardrijden’ en daar zou ik Ben voor kunnen aanmelden. Dan gaan zij met hem aan’t werk, samen met degenen die zich opgegeven hebben daarvoor, en krijg ik uiteraard een boel tips en adviezen mee. Als hij als cursuspaard geaccepteerd wordt kost dat verder ook niks. Ik kan mezelf ook opgeven zodat ik zelf mee kan doen, dan moet ik wel betalen (weet alleen nog niet wat dat kost). Ik ga in ieder geval even mailen om te horen wanneer het precies is en dan maar es even nadenken of ik dit wat vind voor Ben.

Achteraf gezien vind ik het nogal stom van mezelf dat ik zo snel ben gegaan en snap ik niet goed hoe dat heeft kunnen gebeuren. In alles heb ik zo rustig aan gedaan en dit probeer ik dan even snel in 1 dag te doen terwijl ik hier minstens een maand over had moeten doen ofzo. Hoe kan een mens zo dom zijn terwijl je het eigenlijk best weet. Nou goed… a lesson learned and I learned it the hard way zullen we maar zeggen. Nu zien dat ik m’n zelfvertrouwen en het vertrouwen in Ben weer weet op te schroeven, want daar zit toch nog wel een beste deuk in op ‘t moment.

Desillusie

Daar zit ik dan, na een douche om het zand uit m’n oren te wassen, een korreltje arnica onder m’n tong en een vette borrel naast me op tafel, zwaar teleurgesteld en gedesillusioneerd en vooral zeer gehavend en beurs. Wat een geweldige triomf en climax had moeten worden – en ook leek te worden! – mondde uit in een anticlimax van formaat. Ik ben op een serieuze manier van Ben gelazerd.

Het begon zó goed, hij was zo braaf. Eerst in het gangpad weer met het krukje en hangen oefenen, maar nu ik zelf dus. Karina had Ben aan een longeerlijn aan het touwhalstertje wat ik onder het hoofdstel had gedaan en meer niet. Dat ging ook super. Ik ben niet zo handig als Karina maar na de eerste keer die wel even weglopen tot gevolg had, kon ik de keren er na gewoon goed hangen en ook even blijven hangen, zonder dat hij een stap verzette.
Dus op een gegeven moment het been er maar rustig overheen. Super, IK ZAT!! Wow, wat een gevoel!! Wat was ik trots op mijn ventje én mezelf. Wat zat ik heerlijk!
In de gang een paar pasjes vooruit gevraagd en ook weer stil gezet, dat ging ook al super. Hij luisterde braaf, ook naar het licht flexen wat ik stilstaand vroeg, om te zien of hij na wilde geven op mijn hulp. Dat deed hij ook heel braaf, dus zijn we vanuit de gang de bak in gestapt. Even voelde ik wat meer spanning bij hem maar dat zakte ook heel snel weer weg, hij kauwde lekker, deed zijn hoofd laag toen ik dat vanuit het zadel vroeg en stond er totaal ontspannen bij. Dus maar eens wat rondjes stappen. Eerst kleine stukjes en weer stilzetten, laten ademen en kijken, maar hij was zo relaxed, ik kon hem sturen, het voelde gewoon allemaal even super.
Geen moment had ik het gevoel dat we hem aan’t overvragen waren of dat hij spanning aan’t opbouwen was. Als ik al iets uit balans raakte of voorover ging zitten dan ging hij juist stilstaan, geen enkele keer was er een versnelling. Er was geen spanning te voelen en hij was gewoon lekker braaf aan’t stappen. Dus omdat het zo mooi ging en omdat ik echt het gevoel had dat het ok was en kon, besloten we een klein drafje te vragen. Heel zachtjes en eigenlijk alleen met m’n stem vroeg ik hem in draf. Hij begon zachtjes aan te dribbelen dus ik beloonde hem daar voor en op dat moment begon hij echt te draven. Maar juist toen ik weer ‘braaf’ wilde zeggen schoot hij er als een idioot zo hard van door. Er was echt absoluut geen aanleiding, niks waar hij van schrok, hij ging gewoon en op zo’n keiharde manier dat er ook niks aan te houden was. We hadden met het flexen expres ook een beetje de one-rein-stop geoefend voor dit soort situaties maar ik begon helemaal niks want op het moment dat ik hem om wilde vragen waren we ook al aan het eind van het kleine bakje en ging hij zelf al in volle galop de bocht om, waardoor mijn zadel begon te glijden en ik er niks meer aan kon houden. Daar ging ik, met zadel en al opzij, ik tegen de muur en daarna onder Ben door terwijl hij doordenderde… Pfff.. Een hoef op m’n arm, een schamp van een hoef op m’n rug en met m’n heup/onderrug keihard tegen de muur. Niks gebroken maar wel zeer pijnlijk en een roodgeschaafde bovenarm en schouder… Maar dat is niet het ergste. Het is vooral dat gekneusde vertrouwen wat enorm veel pijn doet en de tranen deed vloeien toen ik hem eenmaal gevoerd en al strompelend naar de wei gebracht had.

Waarom hij het deed is zowel mij als Karina echt onduidelijk, normaal kan ik feiloos aanvoelen wanneer het hem te veel wordt maar zoals ik al zei, dat was nu echt nog niet aan de orde. Of het draven zelf moet ineens zijn stresslevel zoveel sneller omhoog hebben doen gaan dat er geen houden meer aan was, dat kan, maar tijdens het stappen was daar echt nog geen sprake van.
Ik geloof ook niet dat hij het uit gemeenheid of om vervelend te zijn deed. Het gebeurde gewoon en eigenlijk ‘overkwam’ het hem meer dan dat hij het zelf bedacht. Zo zag het er in ieder geval uit volgens Karina.
Op weg terug naar stal was hij ook heel erg met mij bezig, af en toe lipjes over m’n hand, telkens met een scheve blik naar me kijken, heel dicht bij me blijven lopen en bij de geringste druk op het touw omdat ik zo langzaam ging hield hij in en bleef hij dicht bij me. Alsof hij heel goed wist dat zijn aktie mij pijn had gedaan en alsof hij sorry wilde zeggen…

Maar toch moet ik nu wel even gaan bedenken wat ik moet, ik heb even geen idee. Dit is niet iets wat ik zelf kan/wil/durf op te lossen, zo’n goede ruiter ben ik niet, dat lef heb ik niet én ik heb het er niet voor over de volgende keer écht serieus in de kreukels te liggen. Ik moet dus op zoek naar iemand die dat voor mij kan en wil doen.
En een ander zadel, want ik kan niet op dit zadel vertrouwen. Was dit zadel recht boven Ben gebleven dan was ik er misschien helemaal niet afgevallen en er valt sowieso natuurlijk niks te corrigeren als je aan de zijkant hangt.

Ik denk dat ik Annemarie’s aanbod om te bellen met Dan Wilson maar eens aan ga nemen en kijken wat een expert hier mee zou doen.
Eerst maar weer es een beetje arnica nemen en m’n gekwetste ego proberen te herstellen.

Hier foto’s van toen het nog leuk ging.

en een kort filmpje

Eén jaar…

Één jaar alweer… wat vliegt de tijd! Ik weet het, enorm cliché, maar het is gewoon zo! Ik herinner me als de dag van gisteren hoe ik, vandaag precies 1 jaar geleden, dat zielige hoopje zwart paard, met zijn enorme wantrouwen naar mensen en zijn enorme dikke muur om zich heen, ophaalde van zijn opvang adres en los liet in de wei in Putten.
1 Jaar van heel veel leren, heel veel geduld, heel veel twijfel soms – maar nóóit twijfel over de beslissing hem te kopen – maar ook heel veel plezier, overwinning en liefde.
De afgelopen dagen ben ik oude berichtjes aan’t lezen geweest en af en toe kreeg ik er tranen van in m’n ogen. Tranen van medelijden hoe hij in het begin was, maar ook tranen van trots en geluk over de soms schijnbaar kleine overwinningen die zo enorm groot waren voor ons.
Het vertrouwen wat hij nu al na relatief toch best korte tijd aan mij geeft is zo mooi om te zien en te voelen. Het paard wat een jaar geleden hard voor me weg liep zodra ik binnen 5 meter in zijn buurt kwam komt nu zachtjes hinnikend van achteruit de wei naar me toe gedraafd. Is er een mooiere beloning dan dat?
Op 7 maart schreef ik ‘Ooit…’ en de laatste alinea van dat stukje gaf me weer tranen in m’n ogen. Want ‘ooit’ is nu ineens zoveel dichter bij. Natuurlijk is hij nog lang niet dat rotsvaste paard wat onverschrokken alles doet, maar zijn potentie is al wel duidelijk zichtbaar en we staan samen aan de vooravond van een belangrijke volgende stap, die dat ‘ooit’ dan wel heel veel dichterbij brengt.

Het was een ontzettend bijzonder jaar waarin zowel Ben als ik een gezamenlijke maar ook ieder een persoonlijke groei doorgemaakt hebben en ik kan alleen maar reikhalzend uit kijken naar alle jaren die nog gaan komen. Als we nu na 1 jaar al zo ver gekomen zijn en zo’n band hebben opgebouwd, dan belooft dat alleen maar heel veel moois en bijzonders voor de komende jaren.

Zo braaf

Het was zo heerlijk rustig op stal toen ik daar vroeg in de avond aan kwam. Helemaal niemand, alleen ik. Dus ik heb Ben van de wei opgehaald en ben eens lekker gaan trutten. Eerst even lekker een borstel er overheen en daarna het zadel gepakt en opgezadelt. Ik had een krukje van thuis mee genomen om weer even goed te kunnen oefenen en heb dat buiten gedaan terwijl Ben aan de ring in de muur vast stond. Dat ging eigenlijk hartstikke goed. Links wilde hij nog wel een paar keer een stap naar achter doen, recht ging direct heel erg goed. Daarna dus nog een keer links en na een paar keer op ‘t juiste moment weglopen ging dat ook super. Toen wat langer op het krukje blijven staan en over hem heen gaan hangen. Daar was hij helemaal OK mee. Omdat hij aan de muur vast stond en er niemand anders op stal was ben ik maar niet verder gegaan en echt gaan hangen, zul je net zien dat er dan wat mis gaat.
Ik heb hem na een paar keer ‘hangen’ dus maar los gemaakt van de ring en ben doorgegaan met ‘voet in stijgbeugel’ en hupsen. Dat ging echt zó super goed! Hij bleef netjes stilstaan als ik m’n voet in de beugel stak en wat druk gaf – links en rechts – en ik heb echt meer dan alleen maar kleine hupsjes gemaakt en hij bleef braaf. Zelfs met een flinke sprong (uh.. dan moet je wel weten dat ik extreem last van zwaartekracht heb en dus nauwelijks van de grond kom, ik kán niet springen) reageerde hij niet meer dan alleen wat verstrakken en 1 voorvoet opzij. Ik vond het super knap van hem, zondag spatte hij nog meters weg daarvan. Flinke Ben.

Ik vond het wel weer genoeg dus heb ik hem z’n eten gegeven en ben zelf even lekker op’t krukje bij hem gaan zitten. Omdat we erg veel last van gewone vliegen hebben op de wei momenteel, heb ik hem daarna nog even in de Endure gezet en uiteindelijk wilde ik proberen of ik hem een vliegenmasker wat ik nog had liggen, op kon doen. ‘t Is echt goor zoveel vliegen er steeds om de ogen van die paarden zitten.
Ben dus in een box gezet want zo los durfde ik het niet te proberen. Geen idee hoe hij zou gaan reageren. Rustig het masker vanaf z’n nek over z’n oren geschoven en zo door over z’n hoofd… geen krimp. Hij bleef gewoon braaf staan, trok z’n hoofd even iets omhoog zo van ‘uh… wat doe je?’ maar daarna liet hij me m’n gang gaan en kon ik zelfs het klittenband met veel gekraak meerdere keren lostrekken en vast maken. Zó braaf!! Dat maakte het extra balen dat het voor niks was, het masker bleek te smal voor Ben met z’n brede voorhoofd. Helaas. Maar ik was weer zó trots op m’n flinke vent vandaag!
Morgen een speciale dag… 09/09/’09…