Langs de weg

Vanavond hebben we maar weer eens een wandeltje gedaan. Niet door het bos deze keer, maar grotendeels langs de weg. Weer eens even wat anders en even kijken of we nog spannende dingen tegen konden komen.
Het was natuurlijk wel het rustige weggetje bij stal maar toch. We kwamen racefietsen tegen die raar zoeven en dus wel iets spannender zijn nog dan gewone fietsen, we kwamen kliko’s tegen (zit daar eten in?) een groene brievenbus die kan klepperen, een verkeersspiegel (hee, wie is die knappe vent?) een electrische grasmaaier begon toen we net voorbij waren. Dat zorgde even voor een schrikreactie maar toen we terug gingen om te kijken was het al weer ok.
Toen nog een grote volle rolcontainer (zit daar dan eten in?), een paar vreemde mensen, een grote rode brievenbus en een heel groot reclamebord van het bungalowpark en toen waren we alweer bij de zandweg terug richting stal, daar gingen we weer gewoon het bos in. Wel kwamen er nog een paar paardjes op een van de weides hard op ons af galoperen, daar moesten we natuurlijk ook even bij stilstaan en tot slot nog een dikke plas waar hij na even aandringen toch maar doorheen ging. Vlak voor we terug op het stalterrein waren nog even wat sappige bosgrasjes gegraasd en toen waren we weer terug op stal. Na een bak vol hapjes en nog een keer door de hele grote plas bij stal gestapt te zijn, was het weer mooi geweest. Zo’n wandeling met veel dingen om te zien en mee te maken vindt Ben volgens mij wel leuk. Misschien vandeweek een keer echt door het dorp, eens kijken wat hij daar van vindt. ‘Bebouwde kom TREC training’ zeg maar. Als voorbereiding tot het spannender ‘Over het fietspad langs de grote weg met veel verkeer TREC training’ die straks op de nieuwe wei op het programma staat, want dan moeten we langs de grote weg als we naar Karina’s buitenbak willen.

Bloem

Vanmiddag heb ik bij Karina de bloem opgehaald om te lenen en op Ben uit te proberen. Ik ben gelijk doorgereden naar stal om even te oefenen.
Omdat het hoofdstelletje van Karina nogal klein oogde heb ik de bloem gelijk maar in m’n oude westernhoofdstel gehangen wat ik voor de zekerheid al bij me had en het was even passen en meten voor ik het goed had hangen bij Ben. Al die tijd dat ik met riempjes en gespjes bezig was bleef hij braaf staan en liet het allemaal braaf toe. Dat vind ik op zich al super braaf.
Eerst had ik de bloem wat te laag hangen en ging hij uit zichzelf al wat gekanteld. Bakstukken iets korter, toen hing het al beter.
Ik wilde eerst de teugels aan het oog tussen het bakstuk en de kinriem  vast maken, om zo zonder hefboomwerking te oefenen, maar op die manier kantelde de bloem direct dwars zodra ik de teugel wat aan nam of ook maar íets van Ben’s hals af haalde. Dat ging niet werken. Toen de teugel dus maar voor de kinriem op het onderste oog, waar je minimale hefboomwerking hebt. Toen hing de bloem direct stabieler en ging hij niet aan’t kantelen. Dat was beter.
Dus toen maar rondjes door de middenwei. Ben moest duidelijk wennen aan dit nieuwe ding, het werkt toch net weer anders dan een simpel sidepull systeem. Hij ging vrij vaak stil staan en reageerde in’t begin niet direct als ik hem de bocht om vroeg, maar hij bleef wel braaf dus vroeg ik hem gewoon weer te stappen en bleef gewoon rustig door vragen. Zelfs toen ik hem een keer zacht met ‘t uiteinde van de teugel een tikje gaf dat’ ie door moest stappen, reageerde hij wel, maar niet meer dan normaal. Geen weg draven of andere vorm van protest.
Naarmate ik wat langer bezig was en rustig bochtjes bleef vragen ging hij het beter snappen en vlotter luisteren. Het viel me op dat hij steeds lichter op de hand werd en met heel lichte hulpen te sturen was. Af en toe ging hij tegen de druk in en gaf hij niet na, maar dat werd steeds minder als ik maar goed op bleef letten dat ik de juiste en duidelijke hulpen gaf. Al met al pakte hij het dus best snel op en werd hij beter te sturen dan hij tot nu toe met de andere optomingen was.
Dit was natuurlijk pas de eerste keer en zo lang werk ik niet met hem omdat hij het snel zat wordt, dus ik moet zeker nog vaker oefenen om echt een goed oordeel te kunnen vellen, maar dit was al erg hoopgevend vond ik. Hopelijk hebben we nu het bitloze systeem gevonden wat ons beiden goed bevalt, dan komt rijden wel snel dichter bij.

Wassen

Door het warme weer vond ik het vandaag wel eens tijd om met water aan de gang te gaan.
Dat Ben geen fan van water is wist ik al. Tja, als Pyreneëenpony kom je natuurlijk niet veel water tegen. Maar zo lang als ik Ben heb is z’n staart nog nooit gewassen en is hij toch al best een paar keer aan de dunne geweest. Staart wassen stond dus vandaag op het programma.
Eerst heb ik met een emmer water z’n staart nat gemaakt. We hebben een muntjes automaat voor het water en als je de kraan dicht doet is je muntje ‘op’, of je de volle tijd nu benut hebt of niet, dus zo hoefde ik geen muntje te ‘verspillen’ door het insoppen van de staart.
Nat maken met de emmer ging super, hij vond mij met die emmer achter z’n kont niet eng en ik mocht z’n staart er helemaal in stoppen, ook z’n staartwortel. Geen probleem. Daarna lekker ingesopt met speciale ‘zwarte paarden shampoo’ en toen het muntje in de automaat en Ben op de wasplaats gedirigeerd, wat hij op zich al spannend vindt.
Op de slang zit een sproeikop dus toen ik die in kneep schrok Ben toch wel en begon te snurken. Dát was eng! Zo’n sproeikopstraal lijkt natuurlijk ook veel te veel op een spuitbus of sproeifles. Na even proberen besloot ik toch de sproeikop er maar af te halen zodat ik een gewone straal had. Dat was duidelijk beter. Ik kon ben met de slang op de grond de wasplaats weer helemaal op krijgen en met de gewone straal mocht ik zijn voeten ook wel even nat maken. Eerst voor, toen achter… toen hij daarbij ontspande en het ok vond heb ik het touw van’t halster door het vastzetoog op de wasplaats gehaald zodat ik hem kon laten staan terwijl ik naar z’n achterhand ging. Ik heb hem niet vast gezet maar het uiteinde gewoon vast gehouden.
Eerst weer even z’n voeten en toen rustig naar z’n staart, eerst onderaan en langzaam omhoog. Dat vond hij ok. Ik heb toen z’n staart gepakt en ben die echt gaan uitspoelen, met de straal over de staartwortel en goed in de haren. Dat was helemaal ok, Ben bleef braaf staan.
Na verloop van tijd, z’n staart was wel uitgespoeld, ging ik nog weer even links en rechts naar z’n voeten, maar op een gegeven moment was Ben het toch wel zat, z’n stressemmertje zat vol en hij wilde van de wasplaats af. Op dat moment wat m’n muntje ‘op’ dus de slang neer gelegd en Ben nog even zo op de wasplaats gevraagd. Dat deed hij weer braaf dus toen was het goed en mocht hij er af.

Daarna heb ik, terwijl hij zijn hapjes stond te eten, heel stiekum met de sprayfles rose-oil in z’n staart gespoten. Dat had ik al een keer eerder gedaan en deze keer lukte het weer. Ik heb de indruk dat zolang hij het maar niet ziet, het goed gaat. Om dat uit te testen heb ik dus ook z’n manen gesprayed maar ben zo gaan staan dat ik met mijn lichaam het zicht op de fles blokkeerde… Pas toen ik dicht bij z’n hoofd kwam kreeg hij het door en vond hij het niet leuk meer. Ik heb hem toen even los gemaakt en heb aan de hand nog een paar keer geprobeert te sprayen. Dat ging eigenlijk best goed. Eerste keer begon hij wel te protesteren maar als ik het bij 1 spray tegelijk hield bleef zijn reactie redelijk mild. Toen hij bij een spray op de manen bij z’n schoft bijna niet reageerde en in ieder geval al niet meer weg stapte ben ik gestopt. Knappe Ben!

Daarna nog even lekker uitgebreid z’n staart en manen uitgeplozen, de droge punten in de Palmers gezet en daarna op weg terug naar stal nog even lekker laten grazen op het bospad. Even leek het of Ben nét iets trotser dan anders terug de wei op liep met zo’n blik van ‘zien jullie wel hoe mooi mijn staart is?’

Bijzonder momentje

Vanaag zag ik een heel andere Ben…
Ik kwam alleen even snel voeren omdat ik bij een vriendin een lesje op haar paard zou rijden. Om weer het gevoel terug te krijgen, weer even wat uurtjes in het zadel doorbrengen, voor ik binnenkort op Ben stap.
Omdat ze op het achterste stuk staan laat ik Ben even op het middelste stuk om rustig te eten. Normaal gesproken gaat Ben, als hij z’n voer op heeft, zelf al richting het hek, om terug te gaan naar de kudde, maar gisteren liep hij de andere kant op, weg van het hek. Ik haalde hem met alleen een touwtje om z’n nek op om hem terug naar het achterste stuk te brengen, maar vlak bij het hek bleef hij staan en wilde niet verder mee. Ik vroeg hem rustig mee te gaan maar hij bleef staan en bleef me zo’n beetje aan staan kijken. Dus ik ga naar hem toe en kroel hem wat en hij blijft echt heel dicht bij me staan… ik had echt het gevoel dat hij aandacht wilde en wilde knuffen dus dat deed ik. Normaal wendt hij z’n hoofd wat af als ik hem om zijn hoofd aai of pak of z’n neus aai, maar deze keer niet. Hij bleef met zijn hoofd dicht bij het mijne en liet het knuffen niet alleen lijdzaam toe, zoals meestal, maar leek het nu echt zelf te willen en er om te vragen. Niet echt door te schuren of zelf initiatief te nemen, maar gewoon door de manier waarop hij bij me stond en niet weg wilde.
Na een paar minuten kroelen en knuffen, waarbij ik mijn armen echt om z’n nek mocht doen en een arm om zijn hoofd (terwijl ik met m’n rug tegen zijn hals sta en mijn schouder onder zijn kaak), stopte ik weer en vroeg hem nogmaals mee te lopen naar het hek en toen ging hij wel en ging weer terug naar de kudde om hooi te eten.
‘t Was eigenlijk maar vrij kort maar het voelde heel bijzonder. Even liet hij alle reserves varen en wilde hij gewoon geknuffeld worden.

Overleg

Omdat Mandy mij vandaag met de trailer geholpen heeft wat hout op Apenheul op te halen wat ik op m’n nieuwe wei kan gebruiken, was ik ’s middags al vroeg op stal. Ik heb dus voor ik ging voeren wat lange-lijnen-werk gedaan op het middenstuk van de wei. Weer alleen het neusriemdeel van het hoofdstel, dus als sidepull. Ik vond het eigenlijk best super gaan. Een paar keer werd Ben heel iets ‘dwars’ en ging wat tegen de druk in of wat harder stappen dan ik aan gaf. In plaats van door te blijven vragen en de druk a.h.w. op te voeren om hem te laten luisteren, heb ik hem halt gevraagd en eerst stilstaand in laten buigen en daarna pas weer aan laten stappen. Dat ging heel goed, dan was zijn druk gelijk weg en deed hij weer braaf mee.
Zelfs ‘kontje naar binnen’ ging super goed.
Ben is een paard die je niet moet zéggen wat hij moet doen, maar die je meer rustig in overleg moet zien overtuigen dat een beetje meewerken echt prettiger is voor beiden. Ga je je wil opleggen, dan gaat hij er júist dwars tegenin.
Heel lang ben ik niet bezig geweest maar ik had er een goed gevoel over achteraf. Twee keer met hem gewerkt zonder wegspurten, dus wie weet hebben we het gedrag kunnen doorbreken.

Halstertouwtje

Kort berichtje vandaag maar ik vond het toch het vermelden waard
Vandaag ging ik alleen even voeren. ‘t Was al laat, paardjes hadden al hooi en stonden weer op de achterste wei met het hek naar de middelste dicht. Ik heb Ben alleen aan een halstertouwtje om z’n nek mee naar de middelste wei genomen om daar even rustig z’n hapjes op te laten eten. Dat lukte een paar weken geleden nog niet dus toch weer een mini-mijlpaaltje.
Gekke pony at z’n bak niet leeg maar liep toen er nog een bodem in zat naar het hek om aan te geven dat hij terug wilde. Ook met aandringen wilde hij geen cobs meer.
Zou hij wel een echte Merens zijn?

Kort maar goed

Ik vond het vandaag wel weer eens tijd voor wat lange teugel werk. Na m’n laatste les met het weglopen niet meer echt gedaan maar we moeten er toch wat mee verder dus vandaag weer opgepakt. Omdat de binnenbak momenteel niet lekker te gebruiken is besloot ik het op het middenstuk van de wei te doen. Hij kan daar wel een spurt nemen maar niet echt weg dus da’s toch safe en gelijk ook een testje.
Omdat ik bedacht heb dat het crosslink systeem voor minder gevoelige types als Ben misschien minder goed werkt omdat de druk te veel verdeeld wordt en ‘flegmatiekere’ paarden misschien juist meer druk op een kleiner punt moeten hebben, besloot ik ‘t hoofdstel uit elkaar te halen en alleen het neusriemgedeelte als sidepull te gebruiken.
Nu kan ik na 1 keer zo werken natuurlijk weinig zeggen, maar we hebben de kaptoom ook als soort van sidepull gebruikt en ik denk dat dit voor Ben toch beter werkt. De druk wat meer op één punt waardoor het iets duidelijker door komt. Meer duidelijkheid geeft minder frustratie en dus meer gehoorzaamheid. Ben is  wel een paard wat duidelijkheid eist denk ik.

Ik heb niet lang gewerkt, al met al misschien 10 minuten, hoogstens een kwartiertje, maar ik wilde expres niet te lang door gaan om te voorkomen dat hij het zat werd en weer een run zou nemen. Op een gegeven moment begon hij wat vlotter te lopen en als het ware ‘onder me uit’ te lopen en had ik het idee dat hij van plan was er weer van door te gaan. Ik heb hem toen direct op een cirkel om mij heen gevraagd, wel de kant op die hij zelf al op  ging, maar dat was op dat moment denk ik beter dan proberen hem terug naar de buitenkant te sturen, van mij af. ‘t Was op dat moment denk ik de minst slechte keus. Het werkte want hij begon weer normaal te stappen en weer naar mijn hulp te luisteren dus we konden daarna netjes verder. Ik heb hem aan beide kanten met z’n achterhand naar binnen laten lopen en dat ging súper, beter dan tijdens de les want hij ging nu niet overdwars en stilstaan na een paar stappen, maar ik kon hem echt schuin door laten lopen. Toen ben ik ook direct gestopt zodat we heel positief en met veel klopjes en heel veel ‘braaaaf’ konden afsluiten.

Daarna mocht Ben eten en heb ik hem onder ‘t eten nog even flink in de Endure gezet. Toen was hij weer heel braaf want normaal heeft hij er best een hekel aan en begin hij altijd eerst te draaien als ik met de natte spons aan kom, maar hij bleef nu heel braaf staan ondanks dat ik hem volledig los had staan (wel in het kleine ‘portaaltje’ voor het hek).
Ik had wel een goed gevoel over vandaag, hoe kort het ook was, ‘t was positief. Nu een paar dagen weer niet, want echt leuk vindt Ben het volgens mij ook niet.
Binnenkort ga ik de Marylot-bloem van Karina lenen om die uit te proberen, ik verwacht dat dat wel iets is waar hij goed op zal reageren.

Vertrouwen

Vandaag was een heerlijk dagje. Het gedoe met wegrennen had mijn vertrouwen in Ben een deuk gegeven en ik was eigenlijk bang om nog wat met hem te gaan doen. Niet bang voor hem, maar bang dat hij weer wat zou proberen en het probleem hoe langer hoe groter zou worden.
Maar vandaag was een goede dag, een dag die het vertrouwen herstelde.

Ik was op tijd op stal want vandaag zou Ome Jan (zo noemen we onze hoefsmid stiekum) weer langs komen. Ik had Ben dus alvast van de wei gehaald maar bij het pakken spatte hij weer weg. Nu is vandeweek tijdens het halsteren wat mis gegaan omdat een nieuw paard op de andere wei begon te rennen, net op het moment dat ik Ben z’n halster om deed en dat zorgde op onze wei ook voor een spetterpartij. Ben schrok daarvan en spatte toen dus mee terwijl z’n halster half om z’n hoofd zat. Ik denk dat dat nu ook de oorzaak was dat hij ‘t halster niet over z’n hoofd wilde en weg rende. Toen ik het de tweede keer met het losse kopstuk deed ging het wel goed. Ik heb me dan ook voorgenomen om hem gewoon sowieso niet meer ‘over het hoofd’  te halsteren, kan het ook niet mis gaan.
Maar deze spetterpartij voelde voor mij, ondanks dat het een legitieme  oorzaak had, toch weer als een stukje beschadigd vertrouwen. Ik had er trillende handen van.. niet eens van angst maar meer van zenuwen, teleurstelling… geen idee, ik vond het zelf eigenlijk een rare reactie want bang ben ik echt niet voor Ben, ik ben er heilig van overtuigd dat hij me nooit doelbewust kwaad zou doen.
Ik heb hem mee naar stal genomen waar ik hem binnen in de gang heb vastgezet om op Ome Jan te wachten.

Tijdens het wachten besloot ik Ben z’n kaken en oren even netjes te knippen. De lange plukken haar uit z’n oren en de harde baardharen weg, daar krijgt hij gelijk zo’n mooi chique koppie van. Zelfs onder het knippen (waarbij ik normaal zo’n rotsvaste hand heb) trilde de schaar nog in m’n handen.
Maar Ben was super braaf, liet alles netjes toe, stond hartstikke stil en gedroeg zich als een heer. Net toen ik klaar was en de schaar weer naar m’n kast bracht kwam Jan het erf op rijden. Perfect timing.

Hoeven kappen ging super. Voeten geven ging wel wat moeizaam nog en er was even wat overredingskracht nodig voor hij een voet wilde optillen, maar als hij hem eenmaal gegeven had was hij braaf en kon Jan achter elkaar de hele hoef doen. Alleen bij de eerst voet trok Ben zich nog een keer los, maar bij de andere drie niet. Knippen, snijden én vijlen, alles gedaan en z’n hoeven zien er nu alweer beter uit dan de vorige keer. Volgende keer gaan we proberen of hij z’n hoeven ook op het bokje wil zetten zodat hij ze helemaal netjes kan rondwerken.
Met een half uurtje was Jan klaar. En omdat Ben zo lief was geweest en het inmiddels ook droog geworden was met een lichtelijk zonnetje, besloot ik m’n plan van vanochtend toch maar uit te voeren. Wandelen.

Ik heb al een tijdje niks met Ben gedaan omdat de binnenbak niet altijd beschikbaar is en ik er niet meer zo happig op was iets met hem buiten te doen. Op de wei heb ik hem wel regelmatig gevraagd in te buigen en dat is op zich een goede oefening, maar meer ook niet. Ook wandelen had ik al even niet meer gedaan, omdat ik bang geworden was dat hij zich buiten ook los zou rukken. Dan zou ik pas écht een probleem hebben.
Maar vandaag was ik dus van plan om als beloning voor het braaf zijn bij de smid (waar ik dan wel het vertrouwen in had) weer eens een fijn stukje te gaan wandelen.

Dus toen Jan betaald en vertrokken was heb ik het touwhalstertje gepakt, de longeerlijn en m’n handschoentjes, heb Ben het touwhalster om gedaan en de handschoenen aangetrokken en ben gewoon op pad gegaan. Met de handschoentjes heb ik super goed grip op de longeerlijn en voor het touwhalster heeft Ben (logischerwijs) veel meer respect dan voor het normale dus zo zou het wel goed gaan.

Lekker langs de weg richting zandweg, Ben stapte monter naast me mee en was goed te pas, deed ook niet echt moeilijk toen bleek dat we niet naar de wei gingen maar door liepen. Containers langs de weg waren gek maar niet langer dan een paar seconden. Op de zandweg werd hij even wat fanatieker, maar toen ik hem een keer rustig maar duidelijk in hield bleef hij weer braaf naast me. Door het kleine hekje en verder door, richting het grote hek en het ruiterpad wat over de zandverstuiving gaat. Ik was van plan om te kijken hoe hij op de zandverstuiving zou zijn. Zou hij gelijk druk worden, dan zou ik het pad nemen wat vrij snel terug het bos in gaat, zou hij braaf zijn, dan wilde ik eigenlijk over de zandverstuiving terug in de richting waar ik vandaan kwam, dan nog wat verder door en dan verderop het bos weer in en weer terug, op die manier een lus over het zand makend.
Met dat ik het zand op kwam, Ben liep op dat moment achter mij, voelde ik dat hij niet door liep. Ik dacht dat hij stopte om even naar de open vlakte (wat hij toch spannend vindt) te kijken dus ik draai me om om hem mee te vragen.
Maar Ben was niet gestopt om te kijken… mét dat ik me omdraaide lag hij al te ROLLEN! Hij was gewoon gelijk maar door z’n benen gegaan om even lekker in het witte zand te rollen. Ik moest er zo om lachen! Wel even schrap gezet toen hij ging opstaan want ik heb ooit een paard gehad wat na het rollen als een gek ging bokken, maar Ben stond op en keek me heel schaapachtig aan alsof hij zeggen wilde “sorry, dat moest echt even”. Volgens mij verwachtte hij half om half al dat ik boos zou worden, maar dat deed ik niet, ik kon er wel om lachen. Zolang hij ‘t maar niet gaat doen als ik er op zit…

We zijn dus lekker over de zandverstuiving gelopen Ben was hartstikke relaxed. Toch vond hij het over het zand wel spannend, het is zo’n open vlakte en hij lijkt daar toch minder op zijn gemak dan in het bos. Vind ik wel vrij logisch als je nagaat waar hij opgegroeid is. Ben is geen ’steppe-paard’. Op het punt waar je rechtstreeks richting het kleine hekje kunt bleef Ben ook stil staan. “Die kant op is stal”…  Maar we gingen verder. Af en toe bleef hij stil staan, even kijken, toch niet helemaal op z’n gemak. Ik weet niet wat er was maar op een gegeven moment schrok hij vreselijk ergens van óf werd de spanning hem te veel, dat kan ook, maar hij sprong een stuk naar voren alsof hij schrok. Ik had gelukkig goed grip en met een fel NEE kon ik hem ook bij me houden. Toen de eerste schrik weg was was ik dus eigenlijk heel blij dat dit gebeurd was. Ben was geschrokken, hij had een spurtje genomen en ik had hem bij me kunnen houden, er was niks gebeurd… Dát was lekker voor het herstel van het vertrouwen in Ben! Al babbelend (dat doe ik eigenlijk de hele wandeling wel) zijn we dus buiten het ruiterpad om naar het hoogste punt gelopen zodat Ben wat meer overzicht had. Met af en toe stilstaan kwamen we uiteindelijk toch weer bij de bosrand aan. Eerst even nog bij de diaprojector die aan ‘t begin van het zand staat gaan kijken en toen terug het bos in, waar nog een inforbord over het zand staat. Die vond hij eng door de schittering van de zon in het plexiglas, maar ik ben er gewoon voor gaan staan, alle tekst voorlezen en Ben kwam langzaam vanzelf dichterbij, totdat hij uiteindelijk het bord af stond te likken
Door het bos terug naar het kleine hekje maar in plaats van rechtsaf, de snelste weg terug naar de wei, ging ik weer linksaf, nog een keer de kant op waar we de eerste keer ook op gingen, maar nu over de zandweg. Weer had Ben ter hoogte van stal iets van ‘die kant moeten we op!’ maar na kort aandringen ging hij weer braaf mee.

Vanaf de zandweg ga je dan over een verhard weggetje terug naar de weg die achter stal langs loopt. Op de hoek wonen twee heel hard blaffende hondjes die ook de weg op komen en er wonen twee ezeltjes. De ezeltjes had hij al wel eens in de wei langs de zandweg zien staan maar dan zit er een brede houtwal tussen. Nu bleken de ezeltjes voor het huis te staan in een weitje wat tot aan de berm van de weg komt. En juist toen hij de ezeltjes zag kwamen de hondjes ook luid blaffend naar hem toe. Dat was te veel van’t goede dus Ben raakte een beetje over z’n theewater en wilde eigenlijk wel graag weg daar. Maar weer kon ik hem bij me houden en kalmeren. De hondjes kalmeerden ook dus ik kon Ben terug laten gaan naar de ezeltjes die hij toch maar zozo vond. Even wilde hij snuffelen met een van de ezeltjes maar toen hun neuzen elkaar raakten schrok hij daar weer zo van (of hij vond het ezeltje stinken, dat kan ook ) dat hij weer een sprong achteruit deed. Weer gekalmeerd en wat terug laten lopen en daarna rustig weg lopen. Hij hoeft ze niet leuk te vinden maar ik wil ook niet dat hij voor dingen die hij eng of niet leuk vindt op de loop gaat.
Langs het laatste stuk weg stonden bramen dus we hebben samen ook nog wat bramen gegeten (en Ben af en toe een hap gras tussendoor) en daarna waren we weer bij stal. Al met al zijn we 1,5 uur weg geweest.
Nadat Ben nog een bak cobs gehad had heb ik nog heel even met hem staan knuffen en mocht ik hem zélfs een kus op zijn neus geven. Een mooie afsluiting van een fijne middag waarbij we onze banden weer aangehaald en versterkt hebben. Het voelde weer goed. Onderweg naar de wei ging Ben nog even heel braaf voor me door de grote plas in het pad ook en toen mocht hij weer lekker bij z’n kudde op de wei.
Ik had eindelijk weer een voldaan gevoel toen ik weg reed van stal.

Foto’s lange teugelwerk

Ik had nog een paar foto’s op de camera van m’n laatste lange teugel les. Doordat ik nog niet echt vriendjes ben m’n m’n nieuwe iBook wat foto’s bewerken betreft lieten die even op zich wachten maar hier zijn ze dan toch. Kwaliteit is niet super omdat Rick ze van erg veraf had genomen en ik ze dus behoorlijk heb uitgesneden.

Nu echt voorlopig de laatste keer.

Afgelopen dagen heb ik niet zo heel veel gedaan, alleen op de wei even inbuiging vragen aan het halster en dat ging eigenlijk uitermate goed.
Vandaag wilde ik even met balkjes in de bak aan’t werk, maar Ben had gisteren dikke klieren (er gaat nog steeds een snotter/hoest/dikke klieren virusje rond op de wei) en dat was vandaag ook nog zo dus we hebben alleen even gestapt over de balkjes. Ik had m’n setje polepods binnen gekregen vandaag dus balkjes lagen wat van de grond, dat ging best goed en ook ‘t inbuigen wat ik nog even gevraagd had ging goed dus klaar en hapjes eten.

Terug op de wei gedroeg Ben zich weer als de hengst van de wei en joeg arme Kay, de bejaarde Fjord knoerthard de wei rond. We hebben hem gewoon apart moeten zetten want de hele bende ging maar door met racen en Ben bleef jagen. Alsof’ ie na weg geweest te zijn weer even orde op zaken moest stellen.
Hij gedraagt zich echt als een hengst als de merrie hengstig is en ik vind hem echt niet leuk dan, ook naar mij is hij dan veel vervelender en uitdagender.

Maar… dat bevestigd dus alleen maar mijn beslissing die vandaag definitief geworden is.
Want hoewel ik gezegd had dat ik Ben voorlopig niet meer zou verhuizen en hoewel ik ook helemaal niet meer op zoek was naar een andere plek, ben ik voor’t weekend tegen een droomplek aangelopen die ik ook binnen een half uur al voor 99% zeker gehuurd had voor een heel schappelijke prijs. Vandaag heb ik definitieve afspraken gemaakt en er kwamen geen rare onverwachte eisen om de hoek die dealbreaker konden zijn, dus vanmiddag werd het definitief dat ik weer een eigen zelfzorgplek heb. Er mag nog 1 grote pony bij, dus ik kan nu op zoek naar een pensionklant zodat Ben een maatje op de wei heeft en tegelijk maakt dat voor mij dat deze plek ook financieel een betere oplossing is voor mij. Dat dat maatje een ruin moet worden lijkt me duidelijk

Het is echt het allermooiste, meest idyllische plekje wat je ooit gezien heb. Halverwege huis en stal Kootwijk, in Nieuw Milligen, in een stukje bos wat aan een doodlopend stil weggetje ligt wat weer uit komt bij het ruiterpad. Ik ben slecht in schatten maar denk dat het toch wel rond een ha. groot is en er staan meerdere bomengroepjes in de wei voor natuurlijke beschutting. Er is een houten stalgebouwtje met twee boxen en een open stuk voor opslag e.d en aan de achterkant een hok voor hooiopslag. Ik mag het hele stuk zelf indelen zoals ik wil dus ik maak van het wat dieper stuk links van de stallen een nacht/winter ‘paddock’ wat kaal mag worden en waar ook gereden kan worden, met een strook voor de stallen langs, die open blijven staan zodat ze zelf in en uit kunnen als ze dat willen. Met de hoeveelheid bomen in de wei zal dat denk ik zelden tot nooit gebeuren maar ‘t is fijn dat er boxen zijn. Om even apart te eten, als er een ziek is of weet ik wat.

Het enige nadeel wat me even deed twijfelen is het prikkeldraad aan de buitenkant van de palen. De verhuurder wil hoe dan ook niet dat dat weg gaat, maar hij heeft aan de binnenkant van de palen al drie rijen stroomkoord (boven, onder en een draad die van boven naar onder ‘zigzagt’) en ik mag als ik dat wil aan de binnenkant van de palen met afstandsisolatoren nog extra koord zetten. Dat ga ik denk ik wel doen. Maar het bleef ondanks het prikkeldraad goed voelen (terwijl ik normaal niet eens verder kijk als ik dat zie) dus ik ben er toch maar voor gegaan. Het is te mooi en te ideaal om te laten schieten, zeker nu ik ook financieel wel wat extra’s ademruimte kan gebruiken voor m’n opleiding die over een maand gaat beginnen.

In principe gaat Ben er begin september heen, zodat ik nog even de tijd heb om de wei op orde te brengen, hooi in te slaan en een geschikte pensionklant te zoeken. Ik heb wat dat laatste betreft toch wel wat voorwaarden, maar ik verwacht dat er toch wel genoeg animo is voor zo’n mooie plek om een gezellig weidegenootje voor Ben en mij te kunnen vinden.
Ben zal eerst wel balen dat’ ie het vrijgezellenbestaan in moet, maar ik kan bijna niet wachten tot het zover is. Hoewel we prima staan in Kootwijk en het daar ook boven verwachting naar ons zin hebben (ik ook), vind ik het toch wel heerlijk dat ik straks alles weer helemaal zelf in de hand heb en op mijn eigen manier kan regelen en doen.

Hier twee foto’s van m’n ‘horseheaven’.