Macho

Omdat Rick wel graag met de honden mee wilde zijn we vandaag weer eens lekker gaan wandelen met z’n allen.
Niet zo ver, maar wel even naar het zand en dan met een boogje terug naar de weg en langs de weg terug naar stal.
In het bos was Ben super braaf, hekje netjes door en lekker over nieuwe bospaadjes wandelend genoten we wel met z’n allen. Eenmaal op het zand gingen de honden natuurlijk heerlijk aan’t rennen en even dacht ik dat Ben zou gaan rollen, wat van mij op zich wel mocht. Maar in plaats van rollen kwam er een raar soort hupje, kop schudden en nek er op d’r achteraan, waardoor ik toch maar vlot door ben gaan wandelen. Net als eerdere keren werd Ben toch weer wat hupsig en enthousiast van de grote open vlakte voor zich. Dus rechtsaf via een smaller strookje zand terug het bos in, langs een gevaarlijke heks (letterlijk, staat een soort pop in het bos vlak bij het huis wat daar langs de zandweg staat) die hij niet eens zag maar waar Rick zich te pletter van schrok en zo weer langs de weg weer terug.
Eenmaal van het zand af werd Ben al vlot weer wat rustiger, maar ‘t laatste stuk kwamen we langs de wei waar de  – best wel heftige – hengst van de andere pensionstal bij ons op’t terrein staat. Die begon aardig heen en weer te rennen en druk te doen dus spoorde ik Ben  toch maar wat aan tot  doorlopen. Begint Ben daar ook nog even een potje te showen!! Echt níet normaal, Ankie zou jaloers zijn op de passage die hij daar even uit z’n lompe hoefjes schudde. Wat een macho is het dan ineens zeg! Ik wist niet dat een paard zo’n lang zweefmoment kon hebben. Maar ik kreeg hem gelukkig wel mee, flink doorrennen even en toen waren we al bij stal. Daar kreeg Ben nog even z’n hapjes voor hij weer terug naar z’n kudde ging.
En daar bleek maar weer eens hoe hard de natuur kan zijn. Lucca, de kruising fjord merrie, lag met een flinke gaskoliek op dat moment nog flink te rollen en te kreunen van de pijn. Alle paardjes stonden er ongerust omheen, maar zodra Ben, toch de leider van de kudde (Lucca is leidende merrie) terug was en richting hooibakken ging, liep alles – inclusief Lucca’s ‘eigen’ kuddetje – achter Ben aan en lieten ze Lucca voor wat het was. Een natuurlijke reactie maar toch wel apart om te  zien. De kudde had weer een leider dus het was voor hun weer goed.
Gelukkig was de dierenarts er snel en is Lucca inmiddels weer opgeknapt.