Ik had bedacht dat ik vandaag wel eens wilde proberen hoe lange teugelen met het bitloze hoofdstel (Cook-systeem van FRA) zou gaan. Als ik er binnenkort op wil moet er wel een stuur op zitten en liefst wen ik hem gelijk aan het systeem waar ik hem ook mee wil rijden.
Dus Ben uit de wei, hoofdstel, lange lijnen en longeersingel gepakt en prutsen maar. Singel om was geen probleem maar toen het hoofdstel, dat vond ik zelf éigenlijk nog wel spannend, want het halster gaat nog niet eens zo heel lang echt probleemloos. En hier zitten toch meer riemen aan én ‘t moet over z’n oren, wat hij met het halster ook minder vindt. Eerst het hoofdstel (bleek een cob te zijn, daar had ik bij aanschaf niet eens op gelet) op z’n grootst gezet, ‘t halster alleen om z’n nek vast (ook al een spannende aktie vond ik) en toen proberen het hoofdstel om te doen.
Nou ja, proberen…. er viel niks te proberen, ik kon het gewoon om doen, oortjes er één voor één door… hij bleef gewoon braaf staan! Wow, good boy!
Toen ik de lijnen er aan wilde doen zag ik dat een van de twee kaakriemen verkeerd door de ring zat, van buiten naar binnen… maar dat kan niet, dan heb je geen release. Het was het lange deel zonder gesp, dus ik de boel los, hele riem uit het hoofdstel getrokken terwijl Ben het dus nog om had, omgedraaid en weer terug in het hoofdstel gewerkt. En al die tijd stond hij gewoon braaf stil! Jee… wat brááf! Op dat punt was ik natuurlijk al harstikke blij en trots op hem, al dat gefrut aan z’n hoofd terwijl hij alleen met een riem om z’n hals vast stond en hij bleef gewoon staan.
Toen aan het werk. Ik ben met hem in een paddock gegaan vlak bij stal, waar overdag twee merries staan. Dat is een wat groter afgezet stuk dan de longeercirckel, dat leek me om te sturen wel zo handig. Helemaal op het open veld durfde ik niet goed aan, voor’t geval het mis zou gaan.
Nu was die paddock misschien niet helemaal de juiste keus, want elke mesthoop moest aan gesnuffeld worden en Ben was niet echt aan’t opletten. Ook had ik het idee dat het sturen niet heel duidelijk over kwam, ‘t lukte allemaal niet zo. Eerst wilde ik de paddock al uit gaan maar bedacht me. Maar goed ook want even later schrok Ben ergens van en nam een spurt waardoor ik hem los moest laten.
Na nog wat klooien kwam ik er achter dat ik de lijn ‘verkeerd om’ vast had. Van van de ring van het hoofstel naar de longeersingel en dan naar mij… ‘indirect sturen’ dus. Terwijl andersom, dus van de singel door de ring van het hoofdstel naar mijn hand, directer en dus duidelijker is. Tenminste, dat idee heb ik ooit gekregen met het longeren van Dot, die ook niet goed reageerde als ik van bit naar longeersingel ging in plaats van andersom. Dus de boel omgedraaid en weer verder geprobeerd.
Ook nu lukte het nog steeds niet echt. Als Ben stil stond dan gaf hij heel vlot na op de druk van één teugel, maar bracht ik onder het lopen druk op de andere teugel om de andere kant op te gaan, dan ging hij er tegenin óf raakte wat in paniek en draaide zich om naar mij toe. Nog steeds had ik het idee dat ik niet duidelijk genoeg over kwam of dat hij het niet begreep, dus weer de teugels los gemaakt en nu helemaal niet aan de longeersingel, maar gewoon met de musketon aan de ringen van het hoofdstel en verder niet. Dat bleek al veel duidelijker. Ik denk dat een teugelhulp door twee ringen laten lopen gewoon té vaag is of te veel ruis geeft.
Nu reageerde hij wel beter op de druk van 1 teugel, maar nog steeds ging het sturen niet van harte. Een paar keer een vlucht aktie (toch een goede keus om in de paddock te blijven) en regelmatig helemaal omdraaien naar mij toe.
Ik raakte er een beetje gefrustreerd van… ‘wat doe ik nu fout!?’
Hij wilde niet dat ik bij het ‘van hand veranderen’ aan zijn buitenkant kwam, maar achter hem was ook eng. Dat hielp het sturen natuurlijk niet, ik wilde niet alleen een rondje één kant op, ik wilde juist meerdere keren van hand veranderen om hem aan die stuurhulp te laten wennen.
Toch bleef Ben redelijk rustig en was hij na zo’n vluchtaktie ook snel weer kalm en ik kon hoe langer hoe beter met ‘NEE’ voorkomen dat hij zou omdraaien. Ook begon hij de aanraking van de teugel tegen zijn flank beter te accepteren dus op die manier wist ik hem op een gegeven moment wat meer voorwaards en in een vlottere stap te houden. Heel langzaam kon ik wat meer áchter hem gaan lopen in plaats van naast hem en zo ineens liep ik over het midden en kon ik hem eerst een keer naar rechts en bijna direct daarna naar links sturen. Blijkbaar deed mijn (misschien iets té) enthousiaste aanmoediging ( JA BRAAAAAFF!!) een kwartje vallen want ik kon meerdere keren een stukje links en stukje rechts zo over het midden, dus we liepen al zigzaggend naar de overkant.
Even een rondje en daarna weer over de diagonaal oversteken en nog een keer zigzaggen om te kijken of het écht lukte of dat het toeval was, maar nee, geen toeval, het lukte weer! Zo ineens was het kwartje gevallen en begreep Ben wat de bedoeling was én accepteerde hij mij achter zich en de aanrakingen van de teugels. Phew… ik was al bang dat ik weer helemaal de verkeerde dingen aan’t doen was, maar ‘t viel mee.
Ik ben daarna direct gestopt en heb Ben nog veel uitbundiger de hemel in geprezen en beloond. Knappe pony!
Hij zuchtte een keer en kwam even met z’n neus heel dicht bij m’n gezicht alsof hij even bevestiging zocht dat hij het écht goed gedaan had.
Nu even een paar dagen niks. Hier mag hij even een poosje over nadenken voor ik het weer probeer. Vandeweek ga ik even lekker een paar keer wandelen met hem en dan aan het eind van de week nog eens proberen, als het lukt vrijdag met behulp van Karina. Ik merk dat ik moeite heb zelf rustig te blijven als het niet lukt. Niet dat ik boos word, maar ik word gewoon ‘drukker’ dus dan is iemand er naast voor een beetje coaching wel prettig.
Al met al ben ik weer bere trots op m’n ventje. Ookal snapte hij het blijkbaar eerst niet en ging het in’t begin niet goed, hij bleef wel z’n best doen voor me en toen hij eenmaal begreep wat ik wilde deed hij het ook heel braaf. Toen gaf hij ook heel goed na op de druk van het hoofdstel en was hij eigenlijk heel licht te sturen. Dat vond ik wel prettig om te merken, ik weet wel dat het bitloos ook kan, fijngevoeligheid, maar ‘t is toch prettig om dat ook daadwerkelijk te voelen.
