Hoewel ik van plan was om Ben vanavond weer te longeren, maar nu met het bitloze hoofdstel om, bedacht ik me toen ik bij stal aan kwam. Het rommelde al in de verte en voor ik ‘t voer klaar had waren er al een paar bliksemschichten aan de lucht te zien geweest en hield het op met zachtjes regenen.
Dus toch alleen met voer naar de wei om Ben even te voeren. Blijkbaar was m’n weidegenootje al vroeg geweest, mest was al geschept dus ik hoefde verder ook niks.
Om Ben rustig te laten eten neem ik hem altijd even mee naar het voorste stuk waar de rest niet kan komen. Dan kan hij rustig eten en mag hij als toetje heel even op het aangegroeide gras grazen.
Tegen de tijd dat hij het op had was het (uiteraard) al weer aardig opgeklaard. Terug in de wei deed ik hem zijn halster af en liep ik naar de hoek waar de kruiwagen staat en we wat halsters en touwen hebben hangen. Ben liep heel lief met me mee en toen ik m’n halster weg hing bleef hij ook bij me staan in plaats van door te lopen naar de rest.
Zo hebben we even samen gestaan, wat kroelen en zelfs een knuffel, naar de regenboog kijken en even alleen maar zijn. Het voelde best speciaal, hij bleef echt uit vrije wil bij me, ik hield hem niet tegen. Dat meelopen doet hij al vaker, maar zo lang bij me blijven heeft’ie nog niet eerder gedaan. Pas na een poosje (denk dat we minstens 10 minuten zo gestaan hebben) maakte hij aanstalten om weg te lopen, maar deed dat een beetje twijfelachtig, even omkijkend, alsof hij zeggen wilde ‘Ik ga nu hoor, is dat ok?’ Niet als toestemming vragen maar meer om te zien of ik hem soms langer bij me wilde houden ofzo.
Ik liet hem uiteraard gaan en heel rustig liep hij richting de rest van de groep en ging daar staan grazen.
Heel apart, maar de band die ik met hem heb voelt ondanks dat het zo nieuw is toch al zoveel hechter dan ik ooit met Fly of Dot gehad heb. Ik denk wel eens: ‘wat moet dat wel niet zijn als we elkaar over een paar jaar zó veel beter kennen’…
