Héél stoute gewoonte!

Ik heb een béétje een kater… leek het eerst nog een klein hobbeltje, ik lijk nu toch echt een serieus probleem met Ben te hebben. Vandaag had ik weer les van Karina en Ben is er uiteindelijk 3 keeer vandoor gegaan.
Karina had haar teugels mee en een goeie kaptoom zodat ik kon proberen of een andere optoming misschien duidelijker voor hem zou zijn waardoor hij niet weg zou spurten.

In eerste instantie ging het heel goed. Hij was wat afgeleid omdat er in de bak gereden werd en dus op het grasveld zijn gaan werken. Hij was wat meer met de paarden in de omgeving bezig en minder met mij, dus zijn we hem iets meer gaan werken. Wat moeilijker dingetjes vragen zoals snellere overgangen en ‘kontje binnenwaards’ zodat hij wat meer te doen had en wat meer zijn aandacht op mij zou houden. Dat ging eigenlijk hartstikke goed, hij lette goed op en probeerde het ook echt goed te doen. Maar toen ik weer met wat sneller stappen/langzamer stappen bezig was bedacht hij zich niks en zo ineens spurtte hij er vandoor, ging een stukje verderop naar ons staan kijken, ondertussen ook nog even een paar happen gras staan nemen (zelfbelonend gedrag dus).

Ben weer gepakt, weer aan’t werk, nog meer bezig met buigen en ontspannen, en direct reageren als hij weer wat drukker werd of aanwijzingen gaf dat hij er weer onderuit wilde. Een paar keer was ik hem goed voor en kon ik hem iets extra’s vragen op het moment dat hij weg wilde en weer ging het een poos goed maar bij het aanstappen na een keer halthouden stoof hij er toch weer vandoor, deze keer de andere kant op. Na een paar happen gras zag hij ineens het gat in de omheining om dat punt en besloot er door te gaan. Toen stond hij dus op de weg. Stil landweggetje dus op zich was het geen drama, maar nu kon hij wel écht weg. Gelukkig liep hij richting z’n wei en kon ik door hem met lichaamstaal mijn kant op te laten draaien voorkomen dat hij weer verder zou draven, hij bleef bij de wei staan en daar kon ik hem weer pakken.

Nu was het toch serieus dus we zijn de longeercirkel ingegaan en daar ging Karina wat grondwerk met hem doen. Nu bestaat de longeercirkel alleen uit prikpaaltjes en lint waar geen stroom op staat dus veel is het niet, maar ‘t is alles wat we hebben. De bak is niet omheind en verder is er ook geen kleinere dichte ruimte. De binnenbak kan momenteel niet dicht omdat de roldeur er uit ligt dus ook dat is geen optie.
Karina voerde de druk iets op, werkte wat met wegdraaien en naar zich toe halen en op een gegeven moment kon je gewoon zíen dat hij er weer aan dacht om weg te spurten. Karina had hem door dus ze was hem voor en je zag hem ook echt een beetje balen dat het mislukt was. Ze vroeg hem direct naar zich toe en heeft hem toen ook beloond met een brokje, in de hoop dat hij dus vooral de beloning na het blijven zou onthouden maar vlak daarna was hij dus wel te snel en te sterk voor Karina en ging’ ie alsnog.
Toen we’m weer terug hadden en de roundpenn weer opgezet heb ik nog heel even kort iets simpels aan de lange teugels gedaan, gewoon even stappen en halthouden, maar zelfs toen kon ik aan hem zien en voelen dat hij elk moment weer kon gaan dus na 2 keer braaf halthouden zijn we snel gestopt. Hij weet al veel te goed wat hij kan, dat hoeven we niet nog verder te bevestigen.

Het is dus ook geen geval van ’stress’ of overvragen, hij is absoluut niet gestressed of bang als hij weg rent en ook als ik hem ga pakken blijft hij gewoon braaf staan tot ik hem heb en loopt dan ook weer braaf mee. Ben is al lang voorbij het ‘zielige getraumatiseerde paard’ wat niks kan hebben en zo behandel ik hem ook niet meer. Dit is ook geen dingetje wat’ ie af en toe kan doen, dit is nu echt serieus zelfbelonend werkontwijkend gedrag.
Ik moet nu dus echt zien dat ik omstandigheden creëer waarbij hij niet meer kan ‘winnen’ en ik hem direct aan het werk kan zetten zodra hij het weer doet. Ik heb dus al met Mandy overlegd en ze gaan nu zo snel mogelijk de deur van de binnenbak maken zodat ik daar in kan. Die is klein genoeg dus aan een longeerlijn is hij zelfs als hij de halve bak door rent nog niet aan’t eind van m’n lijntje.
Dan ga ik eerst weer back to basics met grondwerk en wat rangordebevestigende oefeningetjes en vooral ook oefenen met flexen als ik hem om vraag met z’n hoofd, zodat ik hem ten alle tijden kan ‘om’ vragen en dat dat ook echt een ingebakken reflex wordt. Ik hoop dat het ze lukt om de deur morgen al te maken (dat was in ieder geval de planning) zodat ik morgen avond gelijk weer wat kan doen en hem hopelijk ook duidelijk maken dat dit echt geen leuk truukje is.

En ja… Velen roepen het al langer maar ook Karina zei het nu… zo snel mogelijk er op. Hij kan dan gewoon niet ‘bij me weg’ en ik kan hem dan ook direct corrigeren als hij een spurt zou nemen. De kans is echter erg groot dat hij dit onder ‘t zadel helemaal niet probeert. Ik ben ook wel van plan om er binnen afzienbare tijd op te stappen, maar ik moet daar zelf ook mentaal even naar toe werken. Het lijkt voor iedereen misschien simpel maar ik heb zo lang niet gereden dat ik ook gewoon een beetje bang geworden ben… zo simpel is het. Ik moet mezelf dus eerst nog veel meer moed inpraten voor ik zover ben. Z’n huidige acties helpen mijn vertrouwen in hem natuurlijk ook niet echt.

Toch baal ik er best een beetje van want het voelt als falen…

Stoute gewoonte?

Vandaag wilde ik Ben in de binnenbak aan de lange teugels werken, zodat hij ook aan de binnenbak went. ‘t Is de bedoeling dat als ik voor het eerst op stap ik dat in de binnenbak ga doen. Die is klein en heeft een vrij mulle bodem, voor inrijden dus ideaal. Helaas kreeg ik de grote schuifdeur naar buiten niet dicht, waardoor twee paarden die in de aangrenzende paddock stonden gezellig kwamen buurten, wat voor’t werk weer niet zo handig was.
Toch maar in de buitenbak dus. Dat ging hartstikke goed, hij was goed te sturen, bleef braaf staan bij halthouden en reageerde lekker op wat ik vroeg. Ik was eigenlijk zo’n beetje klaar toen Lucca, de merrie uit Ben’s groepje met haar vrouwtje richting stal wandelde. Ben was er met zijn aandacht niet meer bij dus ik werkte hem even door om hem te laten weten dat hij zijn aandacht bij mij moest houden en niet bij Lucca. In eerste instantie werkte dat ook, maar toen ze even uit zicht waren in de bocht besloot Ben dat hij op zoek moest naar zijn merrie (misschien mede ingegeven door het feit dat gisteren Noa weer naar huis vertrokken is en hij z’n lievelingsmerrie dus kwijt is). Zo zonder waarschuwing of aanleiding zette hij echt knoérthard een spurt in. Gelukkig richting grasveld aan de andere kant, dus nog op het erf.. da’s dan weer het voordeel van zo’n groot erf. Maar die webbandteugels branden dan mooi de blaren in je hand als je ze niet snel genoeg los laat (en ondanks dat ik gelijk los liet toch nog een brandblaar op m’n ringvinger).
De vorige keren was z’n wegloopaktie nog wel te relateren aan te veel druk, stress of andere omstandigheden, maar vandaag niet. Vandaag was hij gewoon simpel ’stout’, dat zag je ook echt aan de manier waarop hij er vandoor ging, met z’n staart triomfantelijk in de lucht. (En dan ben ik ondanks m’n boosheid stiekum ook nog een beetje trots, zo stoer en imposant als hij dan is.)

Ik ben nog wel even terug gegaan en heb in de longeercircel nog wat met hem gedaan. Nu maar eens zien hoe we dit aan gaan pakken want het begint nu  toch iets te veel op een gewoonte te lijken en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Morgen wil ik hem sowieso toch in de binnenbak werken, maar daarna misschien maar weer even terug naar de longeercircel en daar de confrontatie opzoeken door afleiding te creëren en zien dat ik hem dan met extra werken kan overtuigen bij me te blijven. Ook Karina mag binnenkort weer even komen, zij heeft ook vast nog wel goede ideetjes. M’n teugels moet ik ook snel soepel zien te krijgen, dat ik gelijk los moet laten helpt natuurlijk ook niet echt. Leren teugels waren misschien toch beter geweest.

Bij stal stond ik, voor ik Ben z’n voer gaf, nog even te praten met iemand. Ben ging heel dicht naast me staan, met z’n bovenlip op m’n bovenarm staan friemelen. Dat heeft hij nog niet eerder gedaan en’t was een beetje alsof hij zeggen wilde “je vindt me toch nog wel lief hé?” Inwendig moet ik dan al weer grinniken natuurlijk.

Opgetuigd

Het was lekker paardenweer dus vandaag lekker op tijd al naar stal en weer een werkje met Ben doen. Ik vond het tijd om het zadel er ook tijdens het langelijnen op te leggen.
Eerst de pad een paar keer langs hem heen en toen er op gelegd, dat gaf al geen reactie meer. Het zadel, met de beugels er aan, daarna ook niet, ik kon het er zo op leggen.
Aansingelen hadden we nog niet eerder gedaan, maar ook daar keek Ben niet meer van op, ik moest meerdere keren van links naar rechts om de juiste gaatjes te vinden maar hij stond braaf stil en deed alsof dit dagelijkse kost was. Uiteindelijk had ik de singel goed dus toen het hoofdstel er aan en al lange lijnend richting de buitenbak, want ik vond dat we daar ook wel klaar voor waren.

Halverwege het pad stond een trailer die spannend was en het gras onderweg had ook wel veel aantrekkingskracht, maar eenmaal in de buitenbak beland ging het super. Ik kon hem redelijk goed alle kanten op sturen en als het al iets minder ging was dat 9 van de 10 keer omdat ik niet goed genoeg op m’n lichaamstaal lette. Zodra ik dat herstelde ging het dan ook weer goed.
Op een gegeven moment werd ik overmoedig en wilde een drafje proberen. Ben wilde niet of begreep niet dat ik draf wilde dus ik spoorde hem wat harder aan en toen nam hij een spurt. Even dacht ik dat hij dwars door de omheining tussen de bak en de weg wilde rennen maar hij stopte toch nog. Toen rende hij richting de open kant maar daar kwam hij op het gras naast de bak dus toen was de vaart er snel uit en kon ik hem pakken. Toch maar even alleen in stap blijven in de bak dus.
Nog even opnieuw wat rondjes in stap gewerkt en een paar keer van korte zijde naar korte zijde recht over steken en toen vond ik het wel weer mooi. Al lange lijnend wilde ik terug naar stal maar de pallets die in de hoek bij de bak lagen waren te eng om langs te gaan. Tenminste… met mij naast hem en hij dus voor zijn gevoel voorop. Zodra ik de teugels over zijn hoofd nam en voor hem uit liep, liep hij braaf achter me aan. Het zelfde bij de trailer waar ik al lange lijnend aan kwam, ook daar durfde hij niet ‘zelf’ langs maar wel als ik voorop liep.
Held op sokken
Maar wel weer gaaf om te merken dat hij blijkbaar al zoveel op mij vertrouwt dat hij enge dingen aan de hand zonder pardon voor me doet terwijl hij ze ‘alleen’ nog heel spannend vindt.

Na gedane arbeid is het goed grazen dus mocht Ben eerst nog even op lang  gras aan de hand grazen, maar juist toen werd besloten dat de paarden op het voorste stuk gras mochten, dus toen ik Ben naar de wei bracht mocht hij daar ook nog lekker op het gras. Dat had’ ie ook wel verdiend. Rijden komt wel snel dichterbij zo…

Beetje (rond)hangen

Het was vandaag maarzo droog toen ik bij Ben was dus ik heb hem weer even lekker naar stal gehaald om te voeren en iets te doen.|Omdat ‘rijden’ toch wel steeds meer door m’n hoofd gaat en me nu steeds vaker gevraagd wordt wanneer ik er op ga, vond ik dat het vandaag ‘zadeloefendag’  moest worden. Maar nog niet met het hele zadel, vandaag eerst maar es alleen met de pad.
Nadat ik eerst een borsteltje over hem heen gehaald had heb ik de pad er dus bij gepakt. Eerst even langs z’n schouder gehouden omdat hij in eerste instantie even reageerde, maar dat was snel voorbij en toen kon ik de pad op z’n rug leggen, weg halen, op z’n nek leggen, naar achter schuiven over z’n kont. Allemaal geen probleem.
Daarna heb ik het krukje er bij gepakt om ook nog maar een keer naast hem op het krukje te staan en over hem heen te hangen. Ook dat ging super. Ik kon al staand op het krukje met m’n hele bovenlijf over hem heen hangen en ook gewoon met m’n volledige gewicht op hem leunen en hangen. Uiteraard hebben we ook alles aan de rechterkant gedaan en ook zo was het hangen geen probleem. Hij stond zelfs heel ontspannen toen ik over hem heen hangend de andere kant van z’n buik en z’n schouder krabbelde.
Ben was super braaf geweest dus natuurlijk mocht hij daarna nog even lekker op sappig langer gras grazen voor hij weer terug naar de wei ging. Even lekker samen rondhangen op een sappig stukje gras met klavertjes.

Snotneus

Aggos, Ben is verkouden. Ik denk dat hij ‘t van Gizmo heeft, die snottert ook maar ook het wisselvallige weer zal niet helpen. Niet heel ernstig maar hij heeft toch wel een beetje een snotneus. Omdat je’m ook ’snotterig’ hoort ademen heb ik vandaag wel met lange teugelen geoefend maar alleen in stap en ook niet al te lang.
Hoefde ook niet want het ging super. We hebben nu in de achterste wei geoefend omdat daar net geen andere paarden stonden en daar ben ik bezig geweest met ‘over steken’ en rechte lijnen zonder steun van de omheining. Dat was in’t begin even moeilijk en ik moest veel bijsturen om hem recht te houden, maar na een paar keer kreeg hij door dat als ik niks deed het ‘recht zo die gaat’ moest zijn (signaalhulpen dus). Daarna nog een paar circeltjes rechtsom geprobeerd, die zijn moeilijk en daarbij laat hij veel moeilijker los, maar zo af en toe zaten er al een paar goeie stukjes tussen.
Al met al dus een minuutje of 15 bezig geweest denk ik, toen vond ik ‘t genoeg.
Ik had speciaal een nieuw klein sponsje gehaald in de hoop dat ik z’n snotneus mocht schoonmaken, maar helaas. Dat is echt nog te veel van’t goede, z’n neus is echt nog ‘no go area’. Ik oefen er wel me door telkens als ik het halster of hoofdstel af doe even terloops over z’n neus te aaien, maar echt bewust aanraken en zéker ’schoonwrijven met een spons’ is nog uitgesloten. Nog even wat meer op oefenen dus.

Deken passen

Vandeweek was de Bucas deken die ik voor Ben besteld had binnen gekomen, all the way from England (daar was’ie een flink stuk goedkoper), dus vandaag was dekenpasdag.
Dat was natuurlijk weer iets spannends, ik verwacht niet dat Ben ooit een deken op gehad heeft. En zeker niet zo’n snelle zilveren high tech deken.
Ik heb em dus eerst maar even naast hem op de grond gelegd, dat was geen probleem. Daarna een keer met de deken aanraken op z’n schouder, dat was al spannender. In eerste instantie nam hij een spurt en ging verderop staan grazen. Maar na nog een paar keer kon ik hem goed aanraken met de deken dus daarna de deken zo opgestroopt dat ik hem in een strook over z’n rug kon leggen. Dat ging redelijk maar hij vond het heel raar dat hij ineens ook aan de andere kant van z’n rug hing. Deken dus weer af gehaald en zo nog een paar keer.
Waarschijnlijk had ik daar beter kunnen stoppen, maar aangezien hij braaf was en ik toch graag zeker wilde weten of ik de juiste maat had, ging ik door. Ben bleef braaf staan terwijl ik de deken langzaam afrolde naar achteren. Net toen hij bijna lag besloot hij dat het genoeg geweest was. Ondertussen werd er net hooi gevoerd op de wei dus alle paarden gingen richting hooibakken en ik denk dat dat mee speelde dat Ben van menig was dat hij daar bij moest zijn. Dat het lintje dicht zat kon hem op dat moment niet schelen (uitgerekend vanavond was het stroom er af), hij drukte gewoon door tot de paal het begaf. Gelukkig had ik de deken niet vast gemaakt ergens (was ik ook niet van plan) dus die wapperde rustig van z’n rug af.
Aangezien ik niet wil dat Ben steeds maar domweg wegloopt voor dingen die hij eng vind vond ik dat hij toch echt nog een keer die deken op moest. Niet percé helemaal, maar toch even weer over z’n rug om te weten dat weglopen niet betekent dat je er onderuit komt. In eerste instantie wilde hij uiteraard weer niet stilstaan maar ik heb gewoon rustig aan doorgedaan en uiteindelijk kon ik, terwijl hij nu wel rustig bleef staan, de deken helemaal over z’n rug leggen. Ik heb em niet helemaal netjes glad getrokken maar voor zover ik kon beoordelen lag hij goed genoeg. Iets ruim, maar dat heb ik liever dan iets te krap. Ben is 5 dus kán nog iets groeien en hij zal ook nog wel wat zwaarder worden als ik eenmaal ga rijden, daar is nu nog mooi ruimte voor.
Vlot de deken er weer af en maar even excuus aangeboden namens Ben voor het breken van de paal.

Boswandeling

Omdat Ben nu al twee dagen achter elkaar moeilijke dingen had gedaan was het vandaag tijd voor ontspanning. Het was heerlijk weer, flink wind dus gunstig wat betreft de dazen, dus zijn we een lekkere boswandeling wezen maken. Rick en Enzo gingen mee.
Ik wilde lekker in het bos blijven en even niet over het zand, omdat Ben op het zand toch nog wel wat druk wordt, dus we zijn vanaf het hekje nu de  andere kant op gelopen en helemaal om Berkenhorst en Gert v.d. Voorn heen gewandeld
Ben was super braaf en heel relaxed, hij heeft de hele wandeling aan een los lijntje bij me gelopen. Wel af en toe een hap gras gepikt, wat ik straks met rijden eigenlijk ook niet meer wil, maar dat was dan ook het enige.
Al met al hebben we bijna 5 kilometer gelopen, bleek later op afstandmeten.nl, als je de meters van stal terug naar de wei mee rekent halen we de 5 wel.
We kwamen vanaf de andere kant terug op stal, waar ik de cobs voor vertrek al in de week gezet had, dus Ben kon zo aanschuiven voor z’n hapjes en ik heb hem gelijk nog maar een keer goed in de Endure gezet, want nu waren er ook op Ben’s wei dazen en Ben had ook een paar flinke bulten op z’n flank. Door alle regen van vorige week was hij natuurlijk z’n meeste bescherming wel kwijt geraakt dus we moeten weer even opnieuw opbouwen.
Toen dat ook klaar was kon hij weer lekker terug naar de wei en was het lusje weer dicht.

Dit is de route die we ongeveer gelopen hebben. Ik heb het wel een beetje moeten gokken want de bospaden staan niet op de kaart en zijn op de satelietfoto niet te zien, maar ik denk dat ik aardig goed zit met deze route. Begonnen bij de wei, daar waar de groene marker staat en het eindpunt is op stal.

Op dit kaartje zijn trouwens ook wel mooi de weides te zien. Het grote trechtervormige stuk wei, met het rechthoekige stuk er aan, links in’t midden binnen de route, zijn de weides waar Ben eerst heeft gestaan. Het rechthoekige stuk is in 5 stroken verdeeld en het trechtervormige stuk was de hele grote wei waar hij later op kwam. Dat stuk alleen is al minstens een hectare of 5.
Nu staat Ben in de helft van het stuk wei recht onder de marker, rechts van het groenstrookje wat  daar onderaan omhoog steekt. Maar dan wel van boven naar beneden door midden gedeeld en dan de linker helft.
Hier een close-upje (rode ‘blokje’ is stal). Hier is ook goed te zien hoe dicht we bij de zandvertuiving staan, Ben’s wei grenst met de achterkant echt op maar een smalle strook bos na direct aan het zand. ‘t Is dat we geen achteruitgangetje hebben in de wei en dus ‘om’ moeten lopen.

Niks dwarskont!

Ben was helemaal geen dwarskont! Vrouwtje was gewoon niet duidelijk en hij begreep dus toch niet goed wat ik bedoelde gisteren en liet me dat op die manier weten.
Vandaag kwam Karina even helpen en heb ik een lesje ‘lange teugelen voor dummies’ gehad. Wat scheelt het toch als er iemand die er verstand van heeft naast loopt en je op wat puntjes wijst, op de dingen die je doet en reacties die je krijgt. Het kan zó veel subtieler als je weet waar je op moet letten. Dat wéét ik, maar dóen is een tweede… 
Dat bleek nu dus ook maar weer. Ben is – en dat wist ik natuurlijk al lang – best gevoelig voor lichaamshouding en subtiele aanwijzingen. Je kunt hem sturen met je ogen en hij reageert goed op je houding en waar je staat. Daar moet ik gewoon beter gebruik van maken en beter opletten wat ik zélf doe. Toen Karina me dat liet zien, me attent maakte op wat ik deed en wat dat weer met Ben deed, ging het heel vlot steeds beter.
Ik kon Ben al snel sturen en op slechts lichte hulpen netjes naar de buitenkant  van de wei leiden, we konden omkeren (niet achterlangs, eenmaal de andere kant op even gewoon ’simpel’ voorlangs wisselen, dat was nog een fout gister, te veel dingen tegelijk willen introduceren), heel netjes halt houden en zelfs in een drafje!  Hoe langer we bezig waren hoe meer Ben zich ontspande omdat hij het nu wel begreep en ook echt aan’t opletten was. Hij wil het echt graag goed doen.
Ik heb voornamelijk vanaf zijn flank gewerkt, maar later toen hij het begreep en het steeds beter ging, kon ik zelfs al wat meer naar zijn heup.

Het scheelde wel enorm dat ik nu de lange teugels van Karina gebruikte, waardoor ik zelf al veel rustiger kon blijven met m’n handen. Met de twee longeerlijnen heb ik m’n handen veel te vol, waardoor ik de helft van de tijd met die lijnen bezig ben in plaats van met m’n paard. Dat is veel te onrustig voor hem en de hulpen zijn niet meer duidelijk, hij weet niet of ik nou een hulp geef of sta te klooien. Verder moet ik veel allerter zijn op mijn eigen lichaamshouding en waar ik kijk. Het maakt heel duidelijk verschil of ik naar Ben blijf kijken of kijk waar ik heen ga, net als dat het vreselijk uit maakt of ik zelf rustig blijf en rustig blijf ademen, of drukker wordt en ‘hoger’ ga ademen. Ben is daar gevoelig voor (wat natuurlijk gunstig is als je er op de juiste manier gebruik van maakt) dus dat soort – eigenlijk simpele – dingetjes maken al of het lukt of niet.

Vandaag lukte het super dus ik ben weer helemaal blij. Karina blijft ons sowieso met regelmaat helpen, maar ik kan nu in ieder geval weer even zelf verder, weet weer waar ik op moet letten en wat ik wel en vooral niet moet doen.
Aan Ben lag het niet, die wil best mee werken, zolang ik maar duidelijk en logisch ben. Maar geldt dat niet voor elk paard

Dwarstkont?

Vandaag wilde ik weer oefenen met lange lijnen en sturen. Omdat het paddockje ’s middags nog bezet was natuurlijk, besloot ik alle prut mee naar de wei te nemen en daar op de wei te oefenen. In de bak, die niet omheind is, durf ik het nog niet aan omdat Ben de vorige keer toch nog een paar keer de benen nam.
Alle paardjes stonden al mooi op het achterste stuk, dus ik heb Ben met alleen een longeerlijn om z’n nek uit het achterste stuk naar het middelste gehaald (braaf!) en het hekje dicht gedaan. Nu had ik het hele middelste weitje om te oefenen. Hoofdstel om ging weer braaf en daarna stappen maar.
Maar zo lekker ging het dus niet. Ben ging eigenlijk voornamelijk alle kanten op die ik niet wilde, brak over de schouder uit en ging tegen de druk van het hoofdstel in. Af en toe ging het goed maar zodra ik dan een andere kant op wilde sturen brak hij er weer door heen en ging er een paar keer vandoor. Ik begon al weer flink aan mezelf te twijfelen en belde Karina om te horen of die tijd had om even te komen helpen. Helaas niet, maar haar advies om te stoppen en lekker te gaan poetsen wilde ik ook niet opvolgen. Vorige keer snapte hij het uiteindelijk ook, het moest nu toch ook kunnen lukken, zó stom ben ik toch ook weer niet?

Ben dus eerst maar stil gezet en eerst geprobeerd stilstaand hem links en rechts te vragen met z’n hoofd. Dat wilde eigenlijk al niet goed, hij wilde gewoon niet ‘nageven’ op de druk en hield z’n kop gewoon eigenwijs rechtuit. Terwijl ik wist dat hij best weet wat ik vroeg want vorige keer deed hij het ook braaf. Stilstaan was ook moeilijk, zodra ik wat vroeg ging hij stapje voor stapje achteruit, in plaats van na te geven. Weer terug gezet en weer gevraagd, net zo lang tot hij wel bleef staan en bij elke minimale beweging met z’n hoofd links of rechts, naar gelang wat ik vroeg, beloonde ik hem weer uitbundig. Uiteindelijk kon ik recht achter hem staan en hem stilstaand links en rechts vragen, hij boog goed in en keek zelfs om naar me. Dat vond ik wel een goed teken, hij kon goed zien dat ik achter hem stond en vond dat op dat moment duidelijk niet meer eng. Geen rede dus meer om er voor weg te rennen als ik achter hem zou lopen.

Dus toen weer in stap. Maar weer ging hij aan’t klooien en weer probeerde hij eerst over z’n schouder weg te lopen om daarna gewoon rechtuit weg te draven en er tussenuit te peren. Maar nu werd ik boos want dit was dus níet nodig. Het was niet eng, dit was gewoon werkontduikend gedrag. Dus één lijn vastgehouden en hem om getrokken in plaats van hem maar te laten gaan. Oeps… dát was nieuw… Hij was niet eens zozeer geschrokken, volgens mij meer verontwaardigd dat ik z’n truukje door had.
Gelijk dus doorgepakt en weer gaan stappen, nu wel naast hem blijven lopen om hem met vrij korte teugels te kunnen sturen, m’n rechter arm echt over z’n rug zodat mijn hand ook rechts van zijn hals was om te sturen.
Toen begon hij wat beter te luisteren en na te geven en ik kon zowaar rechtsaf sturen terwijl ik links van hem liep (daar ging het dus steeds mis, zodra ik hem een bocht van mij af liet lopen brak hij over z’n schouder mijn kant uit en liep dan weg). Iets met de lijn in m’n linkerhand op z’n schouder tikken en een flinke ‘UH DENK ER OM’ als hij begon uit te breken hielpen op een gegeven moment aardig. Hij brak nog wel twee keer uit maar beide keren wist ik hem om te trekken voor hij los was dus dat truukje begon ook minder te werken. Ben kreeg door dat ik hem door had en uiteindelijk hebben we een paar nette bochten door de wei gemaakt, linksom en rechtsom, terwijl ik links naast z’n flank liep. Daar was ik tevreden mee dus toen heb ik ook rustig halt gehouden (nu snapte hij ineens wel dat druk op twee teugels en ‘HO’ stoppen betekent) en de lijnen en het hoofdstel af gedaan. Pfff.. Perfect ging het nog láng niet en ik weet zeker dat ik het zelf ook gewoon niet goed doe, maar er zat nu toch duidelijk ook een stukje dwarskonterigheid van hem bij. Hopelijk kan ik het vandeweek met hulp van Karina beter doen en weer recht breien wat nu mis ging.

Macho

Omdat Rick wel graag met de honden mee wilde zijn we vandaag weer eens lekker gaan wandelen met z’n allen.
Niet zo ver, maar wel even naar het zand en dan met een boogje terug naar de weg en langs de weg terug naar stal.
In het bos was Ben super braaf, hekje netjes door en lekker over nieuwe bospaadjes wandelend genoten we wel met z’n allen. Eenmaal op het zand gingen de honden natuurlijk heerlijk aan’t rennen en even dacht ik dat Ben zou gaan rollen, wat van mij op zich wel mocht. Maar in plaats van rollen kwam er een raar soort hupje, kop schudden en nek er op d’r achteraan, waardoor ik toch maar vlot door ben gaan wandelen. Net als eerdere keren werd Ben toch weer wat hupsig en enthousiast van de grote open vlakte voor zich. Dus rechtsaf via een smaller strookje zand terug het bos in, langs een gevaarlijke heks (letterlijk, staat een soort pop in het bos vlak bij het huis wat daar langs de zandweg staat) die hij niet eens zag maar waar Rick zich te pletter van schrok en zo weer langs de weg weer terug.
Eenmaal van het zand af werd Ben al vlot weer wat rustiger, maar ‘t laatste stuk kwamen we langs de wei waar de  – best wel heftige – hengst van de andere pensionstal bij ons op’t terrein staat. Die begon aardig heen en weer te rennen en druk te doen dus spoorde ik Ben  toch maar wat aan tot  doorlopen. Begint Ben daar ook nog even een potje te showen!! Echt níet normaal, Ankie zou jaloers zijn op de passage die hij daar even uit z’n lompe hoefjes schudde. Wat een macho is het dan ineens zeg! Ik wist niet dat een paard zo’n lang zweefmoment kon hebben. Maar ik kreeg hem gelukkig wel mee, flink doorrennen even en toen waren we al bij stal. Daar kreeg Ben nog even z’n hapjes voor hij weer terug naar z’n kudde ging.
En daar bleek maar weer eens hoe hard de natuur kan zijn. Lucca, de kruising fjord merrie, lag met een flinke gaskoliek op dat moment nog flink te rollen en te kreunen van de pijn. Alle paardjes stonden er ongerust omheen, maar zodra Ben, toch de leider van de kudde (Lucca is leidende merrie) terug was en richting hooibakken ging, liep alles – inclusief Lucca’s ‘eigen’ kuddetje – achter Ben aan en lieten ze Lucca voor wat het was. Een natuurlijke reactie maar toch wel apart om te  zien. De kudde had weer een leider dus het was voor hun weer goed.
Gelukkig was de dierenarts er snel en is Lucca inmiddels weer opgeknapt.