Privéles Vanda

Vandaag is Vanda weer langs geweest.
Omdat het organiseren van een vervolgclinic niet echt van de grond kwam bood Vanda aan om een keer een privé les te geven als ze toch al in de buurt was. Dat was dus vandaag.
Nu hadden we niet het allerbeste weer, dus ik had gevraagd of we van de binnenbak gebruik mochten maken (die wordt nu nog voornamelijk gebruikt als schuilstal voor twee paarden die buiten in een aansluitende paddock staan) en dat mocht. Dat was maar goed ook. Ik had Ben nog maar nét in de binnenbak gehaald toen de hel buiten los barstte.
Dat gaf wel een extra handicap aan de les want Ben was toch redelijk onder de indruk van het onweer en het keiharde gekletter van de stortvloed op het dak. Maar ondanks dat was er wel goed met hem te werken en Vanda was toch wel aangenaam verrast om te zien hoeveel hij al vooruit gegaan is vergeleken met de vorige les.
We hebben een beetje vanalles en nog wat gedaan, ik wilde vooral tips over hoe ik nu verder kon met hem en dan vooral voorbereidende dingen voor het inrijden.

Eerst heeft Vanda dus een wat andere manier van ‘volgoefenignen’ laten zien, ik doe dat aan een los touwtje en vooral met m’n lichaamstaal, nu moest ik hem juist heel dicht bij het halster vast pakken en eerst met mijn hand een lichte ‘voorbereiding’ geven op het halster (wat dan ook vrij ‘pas’ moet om zitten maar dat heb ik altijd al), zodat hij die signalen leert herkennen, wat me straks in’t zadel met een bitloze optoming weer helpt. Ik leer hem daarmee a.h.w. al de hulpen voor een bitloos hoofdstel. Da’s natuurlijk wel handig. Daar hebben we dus een beetje mee geoefend.

Daarna heeft Vanda ‘t een en ander uit de auto gehaald waar we wat mee geoefend hebben.
Eerst een zweep… om hem te leren dat hij ook daarmee overal aangeraakt kan worden. Nu was ik daar zelf ook al mee begonnen, aaien met de zweep, maar die van Vanda was wit dus spannend en ook de omstandigheden (nieuwe omgeving, onweer) maakten dat het toch weer een hele oefening was. Ook met de knop van de zweep wat touches gegeven zodat hij ging ontspannen terwijl hij toch met dat spannende ding aangeraakt werd. Daar moet ik gewoon mee door oefenen tot het niet meer spannend is. Ik moet er gewoon aan werken dat hij met allerlei spannende voorwerpen of dingen overal aangeraakt kan worden.

Daarna de beroemde bandages voor de bodywrap. Eerst voor, een bandage om z’n borst. Dat ging super en accepteerde hij gelijk. Na een paar rondjes stappen hebben we een tweede gepakt en die eerst rustig over z’n rug en daarna onderdoor, om z’n buik heen. Eerst nog los, waarbij ik een paar keer de spanning moest opvoeren onder z’n buik door en daarna weer loslaten, zodat hij aan het gevoel zou wennen. Dat ging heel goed, hij bleef braaf staan dus toen hebben we’m vast gemaakt. Ook daar weer even mee rond gelopen. De achterste band hebben we niet gedaan. Dat was vandaag te veel van het goede, Vanda kon hem nog niet voldoende rond z’n billen aanraken. Misschien dat het mij wel gelukt was maar we wilde het ook niet forceren, hij had al weer zoveel nieuws en spannends gedaan en was daar zo braaf bij. We hebben daarna dus nog een paar keer een bellylift gedaan met een singel die Vanda mee had. Dat vond Ben wel lekker en hij ging er echt van ontspannen. Van voor naar achter een paar lifts en weer terug. Hij ging er veel beter van door ademen (Ben heeft de nijging z’n adem in te houden en heel oppervlakkig te gaan ademen als het spannend wordt) en ontspande echt.

Omdat Vanda ook Master Saddle Fitter is wilde ik graag dat ze ook even naar de Freeform zou kijken op Ben’s rug.
Die hebben we er daarna dus ook even opgelegd. Eerst zonder pad, dat ging gelijk goed. Daarna moest het er nog weer even mét pad op en dat vond Ben een minder goed plan. Net als een tijdje terug vond hij het de tweede keer opleggen niet goed en bleef weg lopen. Toen we hem weer rustig hadden heb ik eerst alleen de pad op gelegd en dat was wel goed, toen bleef hij netjes staan. Daarna kon ik ook zo het zadel er op leggen. Ben wil het dus gewoon niet in één keer tegelijk. Ook goed.
Vanda bevestigde mijn ideeën over het zadel. Het kan net en kan omdat het boomloos is. Hij bridged wat maar als het goed is zakt dat dus door het boomlooszijn vanzelf als ik er op ga zitten, maar eventueel een paar extra inlages in het midden van de pad om zo een swaybackpad te maken kan ook geen kwaad. De singelstoten vond ik erg ver (té ver) naar achter liggen, maar omdat ze schuin naar voren geplaatst zijn dacht Vanda dat het wel goed zou gaan. Dat was mijn grootste twijfelpunt dus ik hoop dat ze gelijk krijgt. Dat is een kwestie van rijden en uitproberen wat het zadel gaat doen als je het aansingelt en er mee gaat rijden. Maar ik kon het zadel in ieder geval wel gaan gebruiken, ‘t is gewoon echt een kwestie van rijden en zien of het bevalt en wil blijven liggen waar het moet liggen.
Op zich was dit zadel kijken en passen ook weer een heel mooie oefening voor hem om te leren dat twee mensen tegelijk met hem bezig zijn en om hem heen lopen.  Terwijl wij zo om hem heen liepen en aan het zadel prutsten bleef hij heel braaf stil staan en op het laatst stond hij er zowat bij te pitten.

Toen was het wel genoeg geweest. Op zich hebben we misschien niet eens zo heel veel gedaan maar ‘t was toch allemaal weer net even anders door de omstandigheden en Vanda er weer bij en al met al had Ben toch een behoorlijk spannend uurtje mee gemaakt. Hij was nog nooit in de binnenbak geweest en er waren ook nog veel mensen in de kantine (waar je door ruiten in de bak dus in kunt kijken) en alles bij elkaar heeft hij toch braaf meegewerkt.
Toen Vanda weg was heb ik Ben nog even in de binnenbak z’n eten gegeven en zo had hij de mazzel dat hij alle regen van de middag (en dat was véél) mooi ‘gemist’ had.
Ik heb nu in ieder geval weer wat dingetjes waar ik verder mee kan oefenen als voorbereiding voor het ‘echte’ werk.
Een singel bleek geen probleem te zijn voor Ben dus ik kan denk ik vrij vlot met dubbele lijnen aan de longeersingel aan het werk. Verder veel blijven oefenen met overal aangeraakt worden, vooral aan de achterhand moet hij nog wat minder gevoelig worden (hoewel ik hem in normale omstandigheden wel overal kan aanraken van achter).
Het is in ieder geval lekker om weer even wat bevestiging te hebben dat ik nog steeds op de goede weg ben en weer wat nieuwe handvatten te hebben om verder te gaan.
Vandaar dat ik met een vriendin, Karina, afgesproken heb dat zij elke week of om de week langs gaat komen om Ben en mij te begeleiden en helpen met grondwerk, dubbele lijnen en uiteindelijk ook het zadelmak maken en les met rijden. Zij kan heel veel wat dat soort dingen betreft, is Centred Riding instructeur en kan ook goed lesgeven in al die dingen die ze zelf met haar eigen paarden doet.
Een ‘all-in-one’ trainer dus eigenlijk
Het echte werk gaat beginnen…