Wennen
De afgelopen dagen heb ik Ben een beetje met rust gelaten. De verhuizing had toch wel aardig wat impact op hem, nieuwe groep, nieuwe plek, nieuw regime… hij moest er duidelijk even aan wennen.
Maar inmiddels begint de rust in de groep redelijk weer te keren, ze weten ondertussen zo’n beetje wat ze aan elkaar hebben en de nieuwe rangorde lijkt in zicht te komen. Ben heeft de 2 jarige merrie inmiddels redelijk ‘onder controle’ volgens mij, toen ik hem vanavond na een uitstapje naar stal terug bracht liep hij resoluut naar de bak waar zij met ‘t grootste deel van de groep stond te eten. Toen hij dichterbij kwam deed hij zijn oren wat in de nek en keek wat narrig richting die merrie alsof hij zeggen wilde ‘ik ga hier eten en durf er es wat tegen te doen’. Ze neusden even en toen was het goed. Merrie begint hem leuker te vinden en hij laat zich niet meer in een hoek zetten door haar.
Ook met de shetten gaat het beter, Billy, de kleine zwarte shet staat nu veel samen met de appie-shet dus dat is ook wel leuk.
Zoals gezegd heb ik vanavond Ben even mee van de wei genomen. De ergste schok van’t verhuizen is wel over dus ik wil hem nu toch weer echt ‘in de hand’ hebben en toch met regelmaat ook even van de wei halen. Met alleen op de wei voeren wordt alles toch weer een beetje te vrijblijvend en dat wil ik ook niet.
Is ook niet goed, bleek wel, in eerste instantie was Ben redelijk onrustig toen ik hem bij stal vast zette om even te poetsen. Nu was het ook wel even druk op stal, Mandy die de hengst ging longeren, een paard wat geladen werd, trailers die op hun plek gereden werden… Maar al met al bleef Ben er redelijk beheersbaar onder. Hij stond niet echt stil tijdens het poetsen op dat moment, maar raakte er ook niet echt van in de stress of in paniek. Toen de rust op stal terugkeerde werd ook Ben rustiger. Alle vier z’n voetjes uitgekrabt en wat aan geraspt (minimaal, daar ben ik toch ech niet handig in. Misschien toch es een cursusje doen). Verder z’n manen in dikke vlechten voor het warme weer van de komende dagen en weer een laagje endure er op. Zelfs dat lukte terwijl ik hem gewoon vast liet staan dus dat vond ik dan wel weer braaf, de vorige keer dat ik dat buiten z’n stal deed moets ik hem toch los maken en al rondjesdraaiend de endure opsponsen.
Zo kon hij er wel weer even tegen voor een paar dagen en nachten op de wei.
De voorste wei is vandaag gemest dus over een tijdje hebben we daar meer gras waar ze dan overdag op mogen, ’s nachts gaan ze dan weer op de achterste wei met gevulde hooibakken.
Ik ben tot nu toe wel blij dat ik deze keus gemaakt heb, voor Ben is het vooralsnog prima zo. Maar goed…we hebben nog geen echt noodweer gehad hier. Ik denk dat ik me dan toch wat schuldiger voel. Binnenkort dus ook shoppen voor een deken want als het najaar begint wil ik hem daar wel onder zetten. Al was het maar voor m’n eigen gemoedsrust.
juni 24, 2009 bij 08:44
Hé Francis,
Van de week terug van vakantie gekomen en zonet je hele blog terug gelezen. Wat is er weer veel gebeurd met je Ben. Even een reactie op een aantal verhaaltjes van je. Galopperen aan de longe vindt Ben moeilijk. Veel merens galopperen moeilijk, dus hij is in goed gezelschap.. Mijn Hercule vond het heel erg moeilijk en pas toen hij in de M liep met flinke winst kon hij een rustig verzameld galopje doen. Hij was pas 6 jaar toen hij het kon galopperen (ging heel hard en heb ik vooral buiten geoefend) Wat dat betreft lijken merens op de Lippizaners (de Weense rijschool gaat pas met de galop oefeningen beginnen als de paarden 6 jaar zijn zo zag ik ooit op TV). Hercule kan nog steeds moeilijk galopperen aan de longe.
Wat betreft je opmerking over de deken. Het volgende. Mijn paarden staan altijd buiten. Ze maken weinig gebruik van de container (behalve nu met de hitte, want de container staat aan alle kanten open zodat een klein briesje er doorheen gaat en ze in de schaduw staan). Ik begin zelf zo laat mogelijk met een regen deken. Waarom zo laat mogelijk? Dan hebben ze al een dikke pels in de winter tegen de kou. De regen deken beschermt tegen de wind en de koude regen. Afgelopen winter was streng. De volgende winter zal ik meer basis brok gaan voeren (geleerd tijdens vakantie in Schotland waar de highlands in de winter tijdens de koude 4 kg brok krijgen terwijl ze niet werken, puur voor warmte te houden en afvallen te voorkomen). De Highlands is net zo sober dan de Merens. Deze extra brok hebben ze nodig zodat ze het niet koud hebben. Ik weet nu dat ik mijn paarden te weinig basis brok heb gegeven. Daarnaast hadden en zullen ze onbeperkt hooi / kuil krijgen. Je schreef dat hij een plekje heeft in de luwte, dat moet dus wel lukken.
Hij zal wel lekker smerig worden daar moet je tegen kunnen. Ik haal altijd gauw een borstel over de rug en daar laat ik het bij. Anders kan ik nooit rijden, omdat het teveel tijd kost om er iets fatsoenlijks van te maken. Mijn paarden zien er nu prachtig uit met appeltjes op de rug en ze waren en zijn zeer gelukkig, ondanks dat ze altijd buiten staan. Wel zijn ze bruin ipv zwart, vanwege de zon.
Ben ziet er fantastisch uit Francis en ik vind dat je veel vooruitgang hebt geboekt. Fijn. Groeten!
juni 24, 2009 bij 21:39
Hihi, da’s een heel verhaal Pauline, dank je.
Galop gaat idd wel goed komen, als hij straks onder ‘t zadel is hebben we de hele Veluwe met kilometers lange zandpaden om dat er in te krijgen, daar maak ik me ook niet zo druk om. Op de wei zie ik het hem nu ook wat vaker doen dus hij kán het wel.
Ik denk ook zeker dat hij het prima gaat redden zo op de wei, ook vandewinter wel met een fijne deken. ‘t Is meer mijn Pennygevoel en’t feit dat ik een watje van een paard gehad heb waardoor ik dat gevoel even moet loslaten.
Dank je voor de complimenten, vandeweek gaan we serieus met werkjes beginnen dus wie weet kan ik jullie dit jaar nog wel uitnodigen voor een rit over de Veluwe. Lijkt me toch wel heel leuk om Hercule en Ben naast elkaar te zien.
Groetjes!