Meetlint en singel

Vandaag gelijk maar voortgeborduurd op Vanda’s les. Ik had al wel een paar keer het touw aan de zijkant van’t halster gedaan en hem zo door de wei wat rondgeleid, maar vandaag heb ik Ben weer even naar stal gehaald om ‘echt’ te oefenen. Met de longeersingel om precies te zijn. Omdat hij daar tijdens Vanda’s les zo weinig op uit deed vond ik dat ik die wel eens mee naar stal kon nemen.
Na Ben eerst even lekker gepoetst en verzorgd te hebben heb ik eerst het Bucas meetlint wat ik besteld had er bij gepakt. Van’t najaar krijgt Ben een deken en ik wil graag de Bucas Power Turnout hebben maar dan moet je wel weten welke maat te bestellen natuurlijk. Rustig dus het lint langs Ben gehouden en dat ging eigenlijk best, alleen toen ik bij z’n bil kwam begon hij wat te draaien. Ik moest dus voor de zekerheid een paar keer meten maar uiteindelijk waren we er wel uit. ‘t Wordt een 6′3″ deken en laat ik nou juist een Brits bedrijf gevonden hebben wat uitgerekend die maat als enige in stock heeft, die ze heel voordelig van de hand doen.
Omdat het meetlint toch wel ‘gek’ was heb ik het een beetje op een frommel genomen en heb Ben er nog even mee ‘gepoetst’, gewoon om hem er aan te laten wennen dat hij ook met andere dingen aangeraakt kan worden. Dat moet ik sowieso nog wat meer gaan doen.
Daarna de longeersingel er maar eens bij gepakt. Eerst vanaf de linkerkant op hem gelegd met het deel wat onder z’n buik door moet ook vasthoudend. Dat was geen probleem, Ben deed er eigenlijk niks op uit.
Daarna naar rechts, zodat ik het buikdeel rustig kon laten zakken terwijl de singel op z’n rug lag. Ook dat leek de normaalste zaak van de wereld dus terug naar links en daar het buikdeel onderdoor gehaald.
Eerst heb ik het nog een paar keer aangetrokken en weer los gelaten zoals we met de bandage gedaan hadden, druk opvoeren en los laten, maar omdat dat ook geen reactie opleverde heb ik de singel maar vast gegespt. Eerst 1 gesp zodat ik bij paniek snel kon loskoppelen. Ik heb Ben toen even los gemaakt en een klein rondje met hem gelopen, daarna ook de tweede gesp vast en gelijk ook maar een gaatje strakker. Zo hebben we weer een paar rondjes gelopen en wat staan kletsen met mensen van stal en al die tijd liep Ben er bij alsof hij die singel dagelijks om heeft.

Na de singel kwam nog de Endure en zelfs daarbij was hij súper braaf. In eerste instantie begon hij vervelend te doen omdat hij er echt een hekel aan heeft natgesponst te worden, maar toen ik voor de zekerheid het touwtje even los maakte en hem gewoon vast hield, bleef hij de hele sponsbeurt braaf stilstaan.
Daarna mocht hij eindelijk z’n bak eten leeg eten. Terwijl hij dat deed heb ik nog even geprobeerd zijn hoogte met het meetlint te meten. Helemaal ‘officieel’ is het uiteraard niet, maar ik kwam op een schofthoogte van 1,47/1,48 uit. Eigenlijk lager dan ik gedacht had, maar ik vind het een príma hoogte.
Na de hapjes mocht hij eindelijk weer terug naar de wei, waar hij dan tegenwoordig ook begroet wordt als de heer des huizes die na een lange afwezigheid eindelijk weer thuis komt. Leuk om te zien is dat. 
Vandeweek maar eens kijken of een longeerlijn aan de singel ook wil.

Privéles Vanda

Vandaag is Vanda weer langs geweest.
Omdat het organiseren van een vervolgclinic niet echt van de grond kwam bood Vanda aan om een keer een privé les te geven als ze toch al in de buurt was. Dat was dus vandaag.
Nu hadden we niet het allerbeste weer, dus ik had gevraagd of we van de binnenbak gebruik mochten maken (die wordt nu nog voornamelijk gebruikt als schuilstal voor twee paarden die buiten in een aansluitende paddock staan) en dat mocht. Dat was maar goed ook. Ik had Ben nog maar nét in de binnenbak gehaald toen de hel buiten los barstte.
Dat gaf wel een extra handicap aan de les want Ben was toch redelijk onder de indruk van het onweer en het keiharde gekletter van de stortvloed op het dak. Maar ondanks dat was er wel goed met hem te werken en Vanda was toch wel aangenaam verrast om te zien hoeveel hij al vooruit gegaan is vergeleken met de vorige les.
We hebben een beetje vanalles en nog wat gedaan, ik wilde vooral tips over hoe ik nu verder kon met hem en dan vooral voorbereidende dingen voor het inrijden.

Eerst heeft Vanda dus een wat andere manier van ‘volgoefenignen’ laten zien, ik doe dat aan een los touwtje en vooral met m’n lichaamstaal, nu moest ik hem juist heel dicht bij het halster vast pakken en eerst met mijn hand een lichte ‘voorbereiding’ geven op het halster (wat dan ook vrij ‘pas’ moet om zitten maar dat heb ik altijd al), zodat hij die signalen leert herkennen, wat me straks in’t zadel met een bitloze optoming weer helpt. Ik leer hem daarmee a.h.w. al de hulpen voor een bitloos hoofdstel. Da’s natuurlijk wel handig. Daar hebben we dus een beetje mee geoefend.

Daarna heeft Vanda ‘t een en ander uit de auto gehaald waar we wat mee geoefend hebben.
Eerst een zweep… om hem te leren dat hij ook daarmee overal aangeraakt kan worden. Nu was ik daar zelf ook al mee begonnen, aaien met de zweep, maar die van Vanda was wit dus spannend en ook de omstandigheden (nieuwe omgeving, onweer) maakten dat het toch weer een hele oefening was. Ook met de knop van de zweep wat touches gegeven zodat hij ging ontspannen terwijl hij toch met dat spannende ding aangeraakt werd. Daar moet ik gewoon mee door oefenen tot het niet meer spannend is. Ik moet er gewoon aan werken dat hij met allerlei spannende voorwerpen of dingen overal aangeraakt kan worden.

Daarna de beroemde bandages voor de bodywrap. Eerst voor, een bandage om z’n borst. Dat ging super en accepteerde hij gelijk. Na een paar rondjes stappen hebben we een tweede gepakt en die eerst rustig over z’n rug en daarna onderdoor, om z’n buik heen. Eerst nog los, waarbij ik een paar keer de spanning moest opvoeren onder z’n buik door en daarna weer loslaten, zodat hij aan het gevoel zou wennen. Dat ging heel goed, hij bleef braaf staan dus toen hebben we’m vast gemaakt. Ook daar weer even mee rond gelopen. De achterste band hebben we niet gedaan. Dat was vandaag te veel van het goede, Vanda kon hem nog niet voldoende rond z’n billen aanraken. Misschien dat het mij wel gelukt was maar we wilde het ook niet forceren, hij had al weer zoveel nieuws en spannends gedaan en was daar zo braaf bij. We hebben daarna dus nog een paar keer een bellylift gedaan met een singel die Vanda mee had. Dat vond Ben wel lekker en hij ging er echt van ontspannen. Van voor naar achter een paar lifts en weer terug. Hij ging er veel beter van door ademen (Ben heeft de nijging z’n adem in te houden en heel oppervlakkig te gaan ademen als het spannend wordt) en ontspande echt.

Omdat Vanda ook Master Saddle Fitter is wilde ik graag dat ze ook even naar de Freeform zou kijken op Ben’s rug.
Die hebben we er daarna dus ook even opgelegd. Eerst zonder pad, dat ging gelijk goed. Daarna moest het er nog weer even mét pad op en dat vond Ben een minder goed plan. Net als een tijdje terug vond hij het de tweede keer opleggen niet goed en bleef weg lopen. Toen we hem weer rustig hadden heb ik eerst alleen de pad op gelegd en dat was wel goed, toen bleef hij netjes staan. Daarna kon ik ook zo het zadel er op leggen. Ben wil het dus gewoon niet in één keer tegelijk. Ook goed.
Vanda bevestigde mijn ideeën over het zadel. Het kan net en kan omdat het boomloos is. Hij bridged wat maar als het goed is zakt dat dus door het boomlooszijn vanzelf als ik er op ga zitten, maar eventueel een paar extra inlages in het midden van de pad om zo een swaybackpad te maken kan ook geen kwaad. De singelstoten vond ik erg ver (té ver) naar achter liggen, maar omdat ze schuin naar voren geplaatst zijn dacht Vanda dat het wel goed zou gaan. Dat was mijn grootste twijfelpunt dus ik hoop dat ze gelijk krijgt. Dat is een kwestie van rijden en uitproberen wat het zadel gaat doen als je het aansingelt en er mee gaat rijden. Maar ik kon het zadel in ieder geval wel gaan gebruiken, ‘t is gewoon echt een kwestie van rijden en zien of het bevalt en wil blijven liggen waar het moet liggen.
Op zich was dit zadel kijken en passen ook weer een heel mooie oefening voor hem om te leren dat twee mensen tegelijk met hem bezig zijn en om hem heen lopen.  Terwijl wij zo om hem heen liepen en aan het zadel prutsten bleef hij heel braaf stil staan en op het laatst stond hij er zowat bij te pitten.

Toen was het wel genoeg geweest. Op zich hebben we misschien niet eens zo heel veel gedaan maar ‘t was toch allemaal weer net even anders door de omstandigheden en Vanda er weer bij en al met al had Ben toch een behoorlijk spannend uurtje mee gemaakt. Hij was nog nooit in de binnenbak geweest en er waren ook nog veel mensen in de kantine (waar je door ruiten in de bak dus in kunt kijken) en alles bij elkaar heeft hij toch braaf meegewerkt.
Toen Vanda weg was heb ik Ben nog even in de binnenbak z’n eten gegeven en zo had hij de mazzel dat hij alle regen van de middag (en dat was véél) mooi ‘gemist’ had.
Ik heb nu in ieder geval weer wat dingetjes waar ik verder mee kan oefenen als voorbereiding voor het ‘echte’ werk.
Een singel bleek geen probleem te zijn voor Ben dus ik kan denk ik vrij vlot met dubbele lijnen aan de longeersingel aan het werk. Verder veel blijven oefenen met overal aangeraakt worden, vooral aan de achterhand moet hij nog wat minder gevoelig worden (hoewel ik hem in normale omstandigheden wel overal kan aanraken van achter).
Het is in ieder geval lekker om weer even wat bevestiging te hebben dat ik nog steeds op de goede weg ben en weer wat nieuwe handvatten te hebben om verder te gaan.
Vandaar dat ik met een vriendin, Karina, afgesproken heb dat zij elke week of om de week langs gaat komen om Ben en mij te begeleiden en helpen met grondwerk, dubbele lijnen en uiteindelijk ook het zadelmak maken en les met rijden. Zij kan heel veel wat dat soort dingen betreft, is Centred Riding instructeur en kan ook goed lesgeven in al die dingen die ze zelf met haar eigen paarden doet.
Een ‘all-in-one’ trainer dus eigenlijk
Het echte werk gaat beginnen…

Juist besluit

Ik was zelf al tot de conclusie gekomen maar vandaag hoorde ik die ook bevestigd door stalgenoten… Ben doet het super in de nieuwe groep en ik heb de juiste beslissing genomen om hem te verhuizen.

Ben wordt regelmatig spelend met Zippo gesignaleerd en ook met de jonge merrie begint hij vriendjes te worden. In Kay, de fjord heeft hij een krabbelmaatje op gelijke hoogte en al met al begint zich een heel leuk groepje te vormen waarbij iedereen wel naast iedereen kan en wil staan. Ben is – hadden we dat anders verwacht – helemaal verliefd en ‘like velcro’ met de logeermerrie Noa. Die zou eigenlijk morgen weg gaan maar de plannen zijn gewijzigd en nu blijft ze nog zo’n 1,5 week langer. Hopelijk zal Ben niet ál te veel van slag zijn als ze uiteindelijk wel weg gaat.

Het feit dat hij dag en nacht buiten staat lijkt hem ook goed te bevallen, hij ziet er in ieder geval goed uit, minder bolle grasbuik en weer super goed op de mest. Daar ben ik ook wel erg blij mee, het te veel aan gras zat me toch niet helemaal lekker en nu weet ik in ieder geval zéker dat het niet mis kan gaan.

Nog steeds zal ik m’n eigen Penny-gevoel met slecht weer nog even los moeten leren laten, maar ik weet ook dat Ben dat soort weer prima aan kan. De wei is ook wel dusdanig beschut dat me dat een redelijk goed gevoel geeft.
Al met al is het dus wéér zo dat ik door een situatie tot een beslissing gedwongen wordt die uiteindelijk toch weer de juiste stap voor Ben blijkt te zijn.
Er is ‘daar boven’ toch echt iemand die het grote plaatje voor zich heeft en ons stapje voor stapje de juiste richting in stuurt.

Wennen

De afgelopen dagen heb ik Ben een beetje met rust gelaten. De verhuizing had toch wel aardig wat impact op hem, nieuwe groep, nieuwe plek, nieuw regime… hij moest er duidelijk even aan wennen.
Maar inmiddels begint de rust in de groep redelijk weer te keren, ze weten ondertussen zo’n beetje wat ze aan elkaar hebben en de nieuwe rangorde lijkt in zicht te komen. Ben heeft de 2 jarige merrie inmiddels redelijk ‘onder controle’ volgens mij, toen ik hem vanavond na een uitstapje naar stal terug bracht liep hij resoluut naar de bak waar zij met ‘t grootste deel van de groep stond te eten. Toen hij dichterbij kwam deed hij zijn oren wat in de nek en keek wat narrig richting die merrie alsof hij zeggen wilde ‘ik ga hier eten en durf er es wat tegen te doen’. Ze neusden even en toen was het goed. Merrie begint hem leuker te vinden en hij laat zich niet meer in een hoek zetten door haar.
Ook met de shetten gaat het beter, Billy, de kleine zwarte shet staat nu veel samen met de appie-shet dus dat is ook wel leuk.

Zoals gezegd heb ik vanavond Ben even mee van de wei genomen. De ergste schok van’t verhuizen is wel over dus ik wil hem nu toch weer echt ‘in de hand’ hebben en toch met regelmaat ook even van de wei halen. Met alleen op de wei voeren wordt alles toch weer een beetje te vrijblijvend en dat wil ik ook niet.
Is ook niet goed, bleek wel, in eerste instantie was Ben redelijk onrustig toen ik hem bij stal vast zette om even te poetsen. Nu was het ook wel even druk op stal, Mandy die de hengst ging longeren, een paard wat geladen werd, trailers die op hun plek gereden werden…  Maar al met al bleef Ben er redelijk beheersbaar onder. Hij stond niet echt stil tijdens het poetsen op dat moment, maar raakte er ook niet echt van in de stress of in paniek. Toen de rust op stal terugkeerde werd ook Ben rustiger. Alle vier z’n voetjes uitgekrabt en wat aan geraspt (minimaal, daar ben ik toch ech niet handig in. Misschien toch es een cursusje doen). Verder z’n manen in dikke vlechten voor het warme weer van de komende dagen en weer een laagje endure er op. Zelfs dat lukte terwijl ik hem gewoon vast liet staan dus dat vond ik dan wel weer braaf, de vorige keer dat ik dat buiten z’n stal deed moets ik hem toch los maken en al rondjesdraaiend de endure opsponsen.
Zo kon hij er wel weer even tegen voor een paar dagen en nachten op de wei.
De voorste wei is vandaag gemest dus over een tijdje hebben we daar meer gras waar ze dan overdag op mogen, ’s nachts gaan ze dan weer op de achterste wei met gevulde hooibakken.
Ik ben tot nu toe wel blij dat ik deze keus gemaakt heb, voor Ben is het vooralsnog prima zo. Maar goed…we hebben nog geen echt noodweer gehad hier. Ik denk dat ik me dan toch wat schuldiger voel. Binnenkort dus ook shoppen voor een deken want als het najaar begint wil ik hem daar wel onder zetten. Al was het maar voor m’n eigen gemoedsrust.

Nieuwe wei, nieuwe vriendjes

Vandaag heb ik even een paar plaatjes geschoten van Ben op z’n nieuwe wei.
Ik was ’s middags voor iets anders op stal en heb nog even een poosje in de wei gezeten en rond gelopen om te kijken hoe Ben het bevalt.
Zo te zien gaat het wel goed, de rust is redelijk weergekeerd en de oude Fjord mag in ieder geval al wat meer socialiseren van ‘zijn merrie’.
Het logeerpaard wat volgende week weer naar huis gaat stond nu ook in de wei, dat is misschien nog even iets minder want Ben hing gelijk wel weer aardig aan deze merrie. Dat kan hem overigens ook niet kwalijk genomen worden want op een gegeven moment stond mevrouw d’r kont zo’n beetje ín Ben’s neus te drukken. Ik hoop niet dat ze hengstig gaat worden want de kans dat hij haar dan ook gaat dekken lijkt me groot. Helaas valt er weinig aan te doen, mevrouw springt namelijk naar eigen believen van wei naar wei. Mandy had haar al 3 keer terug gezet maar ze springt gewoon zelf terug. Maar ze springt ook gerust weer uit de wei waar de rest staat als ze bedenkt dat ze even in de andere wei wil grazen. Even een weekje uitzingen dus, volgende week gaat ze naar huis.

Maar goed… hier de beloofde foto’s dus.

Ingang van de wei die dus uit drie stukken bestaat, ze hebben nu het achterste en het middelste stuk, het voorste wordt een dezer dagen gemest en dan over een  week of twee het middelste stuk ook, zodat we weer wat gras krijgen.
Het achterste stuk blijft schraal, daar gaan ze dan ’s nachts op. Daar staan ook de hooibakken en daar is de meeste beschutting, dat is ook de winterwei.

Op een gegeven moment stond de Kay, de Fjord, zichzelf met een achterhoef op z’n nek te krabben. Ben hoorde dat en keek om. Hij liep op Kay af alsof hij zeggen wilde ’zal ik je daar even krabbelen?’ In eerste instantie begonnen ze idd te krabbelen maar al snel werd het stoeien. Niet heftig, alleen een beetje ‘bekvechten’. ‘t Is jammer dat er geen geluid bij de foto’s zit, beide ruinen maakten nogal nichterig hoge gilletjes onder ‘t spelen.

Die bekkies

Jaaahh…. daar ja…

En nog een van achteruit de wei naar de middelste van ‘t hele cluppie behalve Kay. De witte pony rechts is Zippo, Ben’s andere nieuwe vriend.

Andere kudde

Vandaag is Ben alweer verhuisd. We staan nog steeds in Kootwijk bij Hoeve Ess, maar Ben is verhuisd van wei en kudde. Ik heb namelijk de knoop doorgehakt dat ik hem toch echt dag en nacht buiten wil. Gewoon omdat Ben daar het paard naar is, maar eerlijk is eerlijk, ook vanwege de financiën. Maar dag en nacht op de grote wei zou echt een doodslag voor Ben zijn, de lange dagen die hij er nu al op stond waren eigenlijk al iets te veel van het goede, z’n mest was nog steeds niet goed.
Hoewel ik éigenlijk de ’schrale’ dag en nacht wei weer té schraal vond en ik éigenlijk ook ‘t liefst degelijke schuilgelegenheid heb voor een paard wat 24/7 buiten blijft het hele jaar rond, heb ik uiteindelijk besloten het toch maar te doen. Ik wil Ben ook niet ziek hebben door het te veel aan gras en langer op stal vind ik helemaal geen optie, dan zou hij als enige binnen staan. Daarnaast was hij ook nog eens begonnen een van de merries te dekken en daar werd meneer ook niet echt leuker van. Nog afgezien van het feit dat ik dat gewoon helemaal niet wil, een dekkende ruin. Niet voor m’n ruin maar ook niet voor de merries in de groep. De kans op blessures is veel te groot.

Vandaag was dus de dag. Omdat een aantal paarden die oorspronkelijk op die wei stonden weg gegaan zijn, stonden er nu alleen nog twee shetlanders. Daar zouden de 4 paarden van een nieuw stalgenootje (hoe leuk, tevens naamgenoot) naar toe gaan, zij heeft een fjord, een kruising fjord, een appie shetlander en een bonte jaarling. En Ben kon daar dus nog wel bij. Omdat die vier vandaag over zouden gaan besloot ik dus Ben vandaag ook gelijk maar mee te doen, zo komen ze allemaal nieuw op die wei en kan zich een nieuwe groep vormen.

Omdat er nog een logeé stond die even apart gezet moest worden in de wei waar we met onze paarden doorheen moesten, hebben we de paarden in etappes verhuisd zodat steeds iemand die merrie even vast kon houden. Eerst ging Ben dus naar z’n nieuwe wei. Dat ging gelijk super, hij zocht direct contact met Zippo, de grootste van de twee shetten die er nog stonden en ze begonnen bijna gelijk te spelen.
Het was frapant hoe Ben z’n koppie binnen een paar tellen van ’stoere hengsten’ uitdrukking veranderde in ’speels jong ventje’. Ik kreeg gelijk een veel beter gevoel over m’n beslissing (want inwendig twijfel ik nog of ik er wel goed aan doe). Een vriendje op de wei wilde ik zo graag voor hem dat had’ie in de andere groep niet.

Daarna kwamen de 2 jarige kruising fjordmerrie en de mini appie er bij. De kruising fjord is in haar groepje duidelijk de baas ondanks dat ze pas 2 is en dat maakte ze nu ook gelijk even duidelijk. Ben en Zippo werden gelijk even flink op hun plek gezet, Ben dreef ze eerst in een hoek en daarna kreeg’ie een flinke lel en op’t moment dat de appieshet naar Zippo wilde om kennis te maken kreeg Zippo van de grote merrie op z’n kop en joeg ze hem een eind weg.
Ben had na die lel wel direct door wat hij aan haar had en benaderde de overige leden van haar kudde ook gelijk maar niet meer.
Dekken is nu in ieder geval wel afgelopen.

Daarna de andere twee, de oude fjordenruin en de jaarling. Het viertal was herenigd en de kruising merrie was vooral druk met haar eigen kudde bij elkaar te houden en vooral wég bij de rest. Maar eigenlijk ging het best goed, de twee shetten en Ben besteedde al niet meer al te veel aandacht aan ze en begonnen wat te grazen.

Toen we ze later op het achterste stuk dreven om daar het hek dicht te doen (even vannacht een leeg stuk tussen de groep en de logée merrie die op het voorste stuk bleef) vond Ben het toch wat minder leek het. Even ergens anders op visite als uitstapje was leuk maar nu wilde hij toch wel weer naar z’n eigen kudde. Terwijl de rest de hooibakken inmiddels gevonden had bleef Ben een beetje bij het hek staan kijken. Hij kwam zelfs bij Mandy, Francis en mij staan terwijl we aan het hek stonden te praten. Toen alleen de oude ruin bij de voorste hooibak stond en de rest van ‘zijn’ groepje bij de volgende bak stond, liep Ben even heel omslachtig naar hem toe, voorzichtig benaderend om even een hapje hooi te halen. Het was wel grappig om te zien, echt zo’n ‘benadering uit het boekje’, met voorzichtig aanlopen, dan doen of je met iet héél anders bezig bent, dan nonchalant een hapje uit de bak nemen en dan ‘héé, wat toevallig, jij ook hier?’ even neuzen. Maar toen kreeg de merrie in de gaten dat er gesocialiseerd werd met háár ruin en moest Ben maken dat’ie weg kwam.

Hij ging uiteindelijk ook wel naar de bak waar de twee shetten stonden te eten en dat zal hij vannacht nog wel weer gaan doen, maar hij bleef toch ook regelmatig terug komen naar het hek. Ik geef hem de komende dagen dus maar even rust en de tijd om te settelen, want ondank dat we nog gewoon op dezelfde stal staan is dit voor Ben toch weer een hele verhuizing. Ik hoop dat dit toch echt voorlopig even de laatste is en Ben nu eindelijk iets langer dan 3 maanden op 1 plek kan staan.
Nu maar shoppen voor een goeie deken want zonder schuilgelegenheid – het achterste stuk ligt wel heel beschut, dat is wel fijn – vind ik dat toch wel het minste wat hij moet hebben. Een mooie zilveren Bucas Power krijgt hij. Gewoon de dunne zonder hals maar die is dan wel van’t najaar tot aan het voorjaar voldoende.

Twee lijnen

Vandaag hebben we moeilijke dingen gedaan.
Ik had bedacht dat het wel tijd was voor een tweede lijntje er bij. Heel simpel aan het halster en zonder longeersingel, gewoon eens kijken wat hij van die lijn over z’n rug zou vinden en of er wat te sturen zou zijn.
Voor de zekerheid maar wel in ‘t longeercirceltje, ik was van plan alleen maar te stappen maar je weet niet hoe hij gaat reageren hé.
Nou, dat viel reuze mee. Tweede lijntje er aan en zo naar de longeerplek lopen was wel gek maar eenmaal op het veld snapte hij dat we een werkje gingen doen en liep hij braaf door. Hij leek er nog wel zin in te hebben ook.

Linksom ging super. Ik kan gewoon niet anders zeggen. De lijn over z’n rug was geen probleem en na eerst wat rondjes om mij heen gedraaid te hebben, niet helemaal snappend wat ik nou wilde met die twee lijnen, stapte hij op een gegegeven moment netjes weg en viel het kwartje. Hij liep braaf een rondje, viel wel af en toe naar binnen of stopte even maar al met al ging het gewoon braaf.

Rechtsom was een iets groter probleem. Aan die kant leek hij het echt eng te vinden. De lijn over z’n rug op zich niet, dat ging prima, maar het lopen wilde niet echt. Een klein stukje, dan viel hij weer naar binnen of wilde hij omdraaien. Een paar keer draaide hij ook daadwerkelijk om, zoals ik eigenlijk wil dat hij straks gaat draaien, achterhand naar binnen en een wending om de achterhand buitenom zeg maar, zodat hij direct weer goed staat om linksom verder te lopen. Maar ja… dat was nú nog even niet de bedoeling. Na een poosje worstelen maar weer even linksom, kijken of hij daar nog wel wilde. Die kant op bleek echt makkelijker, daar ontspande hij gelijk en ging weer braaf z’n rondjes lopen.
Zo heb ik links en rechts omgewisseld en uiteindelijk ben ik rechtsom letterlijk stapje voor stapje doorgegaan tot hij bleef stappen zonder te staken of te draaien en ook een heel rondje over de hoefslag gelopen had. Dat is uiteindelijk ook gelukt en gelukkig met redelijk rust en ontspanning.

Toch merkte ik op stal hoeveel spanning het toch nog had opgeleverd. Hij was wat drukkig op stal, niet in z’n gedrag maar gewoon hoe hij ‘aanvoelde’, ik voelde dat hij toch wat stress bij zich had. Ik ben dus even gaan TTouchen, met grote langzame bewegingen met bijna m’n hele hand. Echt naar ontspanning werken. Hij stond te eten terwijl ik dat deed en ineens begon hij heel hard te zuchten en daarna een stuk langzamer te eten. Toen ik de andere kant van z’n lijf nog even deed ging hij in’t midden van de stal staan en voor ik bij z’n borst was stond hij al met z’n ogen en oren op half 7  bijna te pitten. Toch fijn dat hij er zo duidelijk goed op reageert en ik dus blijkbaar dat soort opgedane spanning nu echt kan laten afvloeien. Daarom was ik ‘t TTEAM werk wel gaan doen maar ‘t is toch leuk als het dan ook blijkt te werken.
Morgen maar even lekker niks, zodat hij kan nadenken over de moeilijke dingen van vandaag.

Grondwerkje

Vandaag Ben maar weer eens het touwhalstertje om gedaan en wat grondwerk in de buitenbak gedaan. Niet veel, beetje geklooid maar toch weer even met wat nieuws bezig geweest, nl. wijken voor druk en dan met name zijwaards. Het netjes volgen kan hij braaf, achteruit zonder dat ik hem aan hoef te raken ook, achterhand draait hij heel makkelijk weg voor een draaiend touw dus nu maar op zij.
Eerst geprobeerd om alleen schouder te verplaatsen maar daar ging hij vooral achteruit van dus toch maar eerst naar de zijkant. Nu heeft Ben nog steeds erg de – natuurlijke – nijging om juist tegen druk in te gaan dus ik heb gewoon met een duim druk in z’n zij gehouden tot er enige reactie kwam. Zo een paar keer de kleinste beweging beloond en na een paar keer even met een hand aan het halster de beweging wat meer richting opzij begeleid (in eerste instantie gaat hij voor alles toch gewoon achteruit). Na een paar keer deed hij een echt stapje zijwaards dus dat flink beloond. Zo een paar keer geoefend en hoewel het kwartje nog niet gevallen is heeft hij toch wel een paar keer een stapje opzij gedaan dus vond ik het wel weer mooi. Volgende keer verder.
We zijn in een drafje terug naar stal gejogt en dat vond hij volgens mij best leuk, hij had z’n oortjes er in ieder geval vrolijk op en draafde netjes aan een los touwtje naast me. Ik kan niet wachten tot we dat samen – maar dan ik in’t zadel – door de bossen kunnen doen.
Op stal Ben gelijk maar weer even in de Endure gezet, want helaas… bij de bak hebben we vanavond onze eerste daas van’t jaar alweer ontmoet.

GROTE wei

Het was even een paar dagen stil, maar niet omdat er met Ben niks gebeurde, maar omdat ik even geen internet had. Maar we zijn er gelukkig weer

Op stal ging alles gewoon lekker door. Dagelijks krab ik zijn hoeven uit en dat gaat gewoon super. Alsof het nooit een probleem is geweest. Ik houd een vaste volgorde aan, begin linksvoor, dan achter, dan rechtsvoor en weer achter. Links achter is nog wel z’n ‘lastigste’ voet maar vandaag ging hij al ‘op rust’ staan toen ik voor neergezet had.
Dat deed hij vandeweek rechts ook al, hij wist al welke voet er kwam en haalde daar het gewicht alvast af en achter ging hij al op rust. Zo braaf. Ik krab ze volledig uit, borstel ze schoon en laat ze dan zelf weer langzaam zakken. Binnnenkort wil ik de rasp er maar eens langs proberen te halen, kijken of ik ze stukje bij beetje wat ronder kan vijlen.

Sinds eergisteren staat Ben, samen met de hele ruinengroep en de gemengde/merrie groep op de grote wei. Alles bij elkaar, een aantal blijven ’s nachts ook buiten en een aantal gaan naar binnen. Dit gaat super, volgens mij denken de paarden allemaal dat ze in de paardenhemel beland zijn. Die wei is minstens 5 ha. groot en dus onopgedeeld (wilde de eigenaar niet met die wei).
Het was dus een beetje een uitdaging of ik Ben ’s avonds wel te pakken zou krijgen. Op een kleinere wei ging het goed en stond hij al zonder halster, maar dit was toch weer even een stapje verder. Halster laten we dus voorlopig maar weer even om, je kunt zo’n uitdaging ook overdrijven natuurlijk. Maar Ben was super braaf, ik kon zo naar hem toe lopen en het touwtje aanknippen. Het teruglopen gaat niet zo heel vlot, écht gemotiveerd om de wei te verlaten is hij uiteraard niet, maar hij loopt niet voor me weg. Vandaag wel even maar toen haalde ik hem eerder uit de wei en bij z’n vriendin vandaan, want de merrie waar hij al gek van was toen de groepen in aangrenzende weides stonden, is nu helemaal ZIJN merrie (en dat is wederzijds overigens) en daar wil hij toch liever niet bij weg natuurlijk.
Er is een nadeeltje… beetje een luxeprobleem natuurlijk, dat wel, maar deze wei ligt nog wat verder naar achter en het kost me nu bijna een half uur om m’n paard buiten te zetten en nog wat langer om hem binnen te halen, want uiteraard staan ze aan’t eind van de dag in de meest verre punt van de wei. Je hebt er echt een volledige wandeling op zitten tegen de tijd dat je paard op stal staat.

Vandaag ben ik in plaats van naar stal ook nog de andere kant op gewandeld en zijn we een rondje wezen wandelen. Over de bosweg heen en langs de gewone weg weer terug. Het eerste stuk, in de buurt van de wei, liep ik een koe uit te laten, zo achter blijven en treuzelen. Ben hangt echt aan de kudde. Eenmaal uit zicht maar wel nog binnen gehoorafstand van de verschillende weides blééf Ben maar gillen naar de rest van de groep. Ik ben dat uiteindelijk ook wel gaan bestraffen want ik wil niet dat hij zo’n paard wordt wat straks helemaal niet meer van stal weg wil.
Toen we wat verder van stal kwamen was hij braaf en liep hij gewoon lekker mee, lekker de omgeving verkennen (ezeltjes zijn leuk en kippen zijn rare beesten, vooral hanen, die maken gekke geluiden). Maar toen we de bocht om gingen en na 50 meter de stal in de verte weer in zicht kwam begon het gegil weer en ging Ben ook twee tandjes harder lopen. Toen heb ik hem toch even een paar keer flink achteruit gezet en gecorrigeerd, want hij vergeet dan gewoon nog naar mij te luisteren. Eenmaal op het erf werd hij helemaal vervelend dus toen ben ik meerdere keren richting stal gelopen maar zodra hij begon te versnellen weer omgedraaid en weer weg gelopen.
Dan blijkt toch weer hoe pienter hij stiekum is want dat had meneer vrij vlot door en toen wilde hij toch wel braaf met z’n koppie laag naast me lopen zodat we door liepen naar stal.
Al met al is’ie natuurlijk best braaf, hij blijft wel handteerbaar en gaat niet echt gevaarlijk doen ofzo onderweg, op zich is het geen ‘extreem’ gedrag, alleen gedrag wat ik liever niet zie, een ander zou er misschien niet mee zitten en hem gewoon laten gaan. We gaan dit gewoon wat vaker doen zodat het wat gewoner wordt en hij toch ook bij de groep weg leert te zijn. Al met al was het toch wel een enerverend wandelingetje geweest voor hem, hij was er wat zweterig van. Maar echt vreselijk onder de indruk van mijn correcties was hij ook niet want op stal was hij met voetjes geven super braaf en kwam hij zelfs, toen ik nog even bij de staldeur stond, met z’n neus aan m’n hand om contact te maken en dat is iets waar hij nog maar heel zelden een poging toe gedaan heeft.

Galop

Vandaag heb ik maar weer eens even gelongeerd. Het was al weer een paar daagjes geleden dus het kon wel weer een keer. Eerst een aantal rondjes rustig gestapt, Ben duidelijk makend dat eten en ‘werken’ niet tegelijk mogen. Dat heeft dan een paar keer nodig voor hij dat ook écht van je aanneemt, maar uiteindelijk begreep hij de boodschap en bleef netjes stappen. Drafje ging ook super en na een paar rondjes omdraaien ging helemaal als een pro, eigenlijk in één beweging naar me toe gevraagd, zweep omgedraaid en aan de andere kant gaan staan en hem zo in één toer door de andere kant op laten stappen. Ging echt super.
De andere kant op ook een paar rondjes stap, daarna in draf en omdat alles eigenlijk zo vlekkeloos ging, probeerde ik hem daarna in galop te krijgen.
Oeps… Die versnelling kende Ben blijkbaar nog helemaal niet. Het was me al wel eerder opgevallen dat Ben, ook als hij vrolijk de wei in rent niet galopeerd maar hard draaft. Éigenlijk is dat ook vrij logisch – bedacht ik me achteraf – want in de Pyreneeën valt natuurlijk niet zo heel veel te galoperen en is draven ook gewoon veiliger dan galoperen.
Met heel veel moeite en behoorlijk ‘opjagen’ kreeg ik hem een paar passen in galop, maar hij viel ook bijna gelijk weer in draf, waarna hij heel hard – en heel gaaf – ging draven. Nog een paar keer geprobeerd maar steeds maar een paar stappen galop, die dan ook knoerthard en onbeheersd gaat.
Ben raakte er ook een beetje van in de war, want dat ‘opjagen’ van mij vond hij ook niet echt leuk natuurlijk. Ik mag natuurlijk niet zo ‘eng’ doen. Ik heb hem dus maar even bij me gehaald, even wat krabbelen, aaien met de longeerzweep en even wat uit laten briesen. Nadat hij een paar keer had staan kauwen heb ik hem de andere kant op weer op een circeltje gezet en na een drafje ook die kant toch even galop gevraagd. Ook die kant ging moeilijk, maar toen wist hij toch een half rondje in galop te blijven. Toen vond ik het wel goed en heb ik hem weer bij me geroepen, beloond en daarna nog even voor een paar rondjes stap en een half rondje rustige draf op de circel gezet, puur om hem te laten zien dat na dat opjagen het andere ook gewoon weer kan. 
En dan blijkt toch maar weer hoe ver hij nu al is ten opzichte van een paar maanden geleden. Toen had hij na keer opjagen gelijk al het vertrouwen waarschijnlijk opgeschort, nu was het na een paar ontspannen rondjes ook weer goed en was de spanning al weer weg ook. Hij verwerkt dingen veel beter en kan er nu gewoon mee omgaan.

Op stal heb ik daarna nog weer even voetjes gedaan, dat doen we nu eigenlijk elke dag en dat gaat super. Ik ben een vaste volgorde aan het invoeren, zoals ik eigenlijk bij al m’n paarden gedaan heb, links voor, links achter, rechts voor, rechts achter. Links achter in z’n moeilijkste voet, daar doet hij meestal wat langer over om die te geven, maar als ik daarna rechts kom staat hij vaak al zo op  rust dat ik het been wat dan aan de beurt is zo kan pakken. Als ik recht voor gedaan heb gaat hij voor rechts achter ook al op rust staan. Ik kan ze netjes uitkrabben en met het borsteltje helemaal schoon borstelen, dus binnenkort wil ik kijken of ik aan een klein handzaam raspje kan komen, om te proberen of ik z’n voeten ook een beetje netjes rond kan vijlen of hem in ieder geval aan’t gevoel te laten wennen.

Al met al zijn we dus gewoon lekker aan’t keutelen. Binnenkort komt Vanda voor een privé les grondwerk en ik wil een vriendin gaan vragen om eens per week een vast uurtje begeleiding te komen geven, zodat we ook structureel ergens naar toe gaan werken nu. Volgens mij zijn  we daar inmiddels wel klaar voor.