Longeren, deel II

Vanavond wilde ik gelijk nog maar een keer het longeren oefenen. Het zat er nu nog redelijk vers in bij Ben en morgen en overmorgen komt er waarschijnlijk niet veel van dus dan kan hij er mooi even over ‘nadenken’.
Omdat het al wat later was dacht ik – heel gemakzuchtig en dom dus ook – dat ik het ook wel even zonder afgezet circeltje kon proberen. Gewoon alleen even het bij me weg stappen en omdraaien.
Dát was dus niet zo’n goed idee. Omdat het ‘binnenzettijd’ was tegen de tijd dat ik zover was met Ben, was hij vrij druk, omdat ‘bij de kudde weg’ en alles in etappes naar stal altijd voor wat onrust bij hem zorgt. De kudde moet bij elkaar blijven vind ben dus pas als iedereen op stal staat is’t weer ok.
Ben stapte dus niet maar draafde en draafde ook steeds verder bij me weg. Totdat hij z’n nek er op zette en echt aan de haal ging. Hij draafde gewoon richting stal alsof ik de lijn niet vast had en’t enige wat je dan nog kunt doen is loslaten. Daar houd je gewoon niks aan.
Maar in plaats van naar stal liep hij net wat verder langs de stal heen het zandpad naar de andere weides af. Dat was een minder goed idee, want daar loopt een weg. Gelukkig vond hij het op een gegeven moment wel ver genoeg en een stalgenoot van de andere stal die daar net liep had verder op het pad zijn weg al geblokkeerd. Hij bleef dus wat staan twijfelen en toen kon ik hem weer pakken. Dat is toch wel een voordeel van zo’n enorm terrein, ze zijn maar zo het erf niet af en ‘het erf af’ is wel erg ver bij de andere paarden weg. De drang om echt weg te lopen is dus niet zo heel hoog.

Maar zo gemakkelijk kom je er natuurlijk niet van af. Ben weer even vastgezet en alsnog de prikpaaltjes en het lint voor de dag gehaald. Longeren zouden we!
Toen dat eenmaal stond en we binnen het lintje aan het werk gingen, was Ben weer de rust zelf (de paarden stonden inmiddels allemaal op stal). En met behulp van een echte longeerzweep deze keer ging het longeren als een zonnetje. Hij stapte bij me weg zoals het hoorde, stapte en draafde op commando en zelfs omdraaien en van hand veranderen ging echt súper want ik haalde hem bij me en eigenlijk in één beweging door stuurde ik hem de andere kant op. Gewoon keren als een pro was dat! Ik ben niet al te lang door gegaan, toen hij eenmaal rustig en braaf deed wat ik vroeg vond ik het wel mooi en ben ik weer gestopt.
Volgende keer maar gewoon gelijk het lintje zetten.

Lazy days are over

Jaja, met nieuwe voeten is het goed lopen natuurlijk, dus vandaag échte werkjes voor Ben.
Vandaag kwam Sonja op visite om te helpen met longeren van Ben. Het bij me weg lopen en op een circel gaan was nog steeds lastig, Ben bleef vooral met z’n achterhand wijken en met z’n voorhand bij mij staan. Met z’n tweetjes kun je dat gewoon net even wat makkelijker oplossen.

In eerste instantie heeft Sonja natuurlijk even hernieuwd kennis gemaakt met Ben en samen hebben we Ben ’stereo-gepoetst’. Dát was spannend! Maar eigenlijk wel lekker ook dus Ben liet het braaf toe. Sonja vroeg zelfs een voetje en kréég hem ook nog.
Daarna maar eens ons zelfgefabriekte cirkeltje van prikpalen en lint in en een beetje rondstappen. Er viel vanalles te zien maar uiteindelijk was hij toch braaf met z’n aandacht bij Sonja. Toen maar es weg lopen en zelfstandig op een circel. Dat was moeilijker, maar toen we er eenmaal een zweepje, puur ter verlenging van een arm, bij hadden gehaald, ging het vrij vlot goed. Eerst samen, de één longeren, de ander er naast met het zweepje achter Ben, maar later ook alleen. Een paar drafjes en een paar keer van hand veranderen om het weglopen te oefenen en het ging steeds vlotter. Stemcommando’s voor de gangen zitten er al goed in, dat doet hij braaf en ‘op het circeltje’ leek ook steeds duidelijker te worden. Al met al was Ben dus gewoon super braaf en heeft hij volgens mij best veel geleerd in die ene sessie.

Nog een paar keer zo met wat hulp oefenen en dan snapt hij het. Voorlopig alleen nog aan het halstertje, maar als dat eenmaal soepel gaat komt stap twee snel dichterbij: met het bitloze hoofdstel om.

Sonja heeft foto’s gemaakt als bewijs, hier de rest (toch nu al )

En na een werkje mag je natuurlijk weer lekker terug op de wei.

Hoefsmid

Vandaag was het zover. Ben’s – vermoedelijk aller eerste in z’n leven – afspraak met de hoefsmid.
Ik heb me er best druk om gemaakt en zag er redelijk tegenop. Helemaal onnodig, bleek dus.
Ik zeg het vaker en ik zeg het hier nog maar es een keer: Een goede hoefsmid is zijn gewicht in goud waard! En de mijne minstens 2 keer!
Heel rustig benaderde hij Ben eerst om kennis met hem te maken, gaf Ben alle tijd om op z’n gemak te komen en ging toen eens heel voorzichtig proberen of hij hem aan kon raken. Heel rustig naar het been en zo alles stap voor stap heel rustig aan. Als Ben even niet wilde en zich los trok dan ging hij weer heel rustig van boven af aan opnieuw naar beneden en hij nam alle tijd.
Op die manier liep de stress dus niet al te hoog op, Ben liep wel es wat weg en wilde niet elke keer direct voetje geven, maar als hij eenmaal een voet gaf, kon de smid ook bijna in één keer de hele voet doen. Maar 2 keer heeft hij echt tijdens het knippen z’n hoef weggetrokken. Achter duurde het iets langer voor hij z’n voet wilde geven en werd hij in eerste instantie onrustiger, maar nooit zo dat ik hem niet gewoon aan het touwtje kon vasthouden. Ben heeft niet vast gestaan, ook niet het touw via spijlen of een ring, ik heb gewoon met hem in het gangpad van de stal gestaan. We zijn uiteindelijk wel van voor helemaal achteraan geeindigd, maar da’s dan ook alles.
Al met al heeft de hele sessie denk ik zo’n drie kwartier geduurd en is er geen enkel moment onbeheersbare stress geweest. Af en toe wist hij zelfs te ontspannen en kwam er wat gebries of een diepe zucht terwijl hij braaf voetje stond te geven.

Ik ben zó opgelucht dat het zo goed ging en dat de dierenarts er niet aan te pas hoefde te komen. De smid heeft alle vier de hoeven goed kunnen doen, wel alleen met de tang een rand er af, niet echt gevijld maar ‘ruw’ in model zeg maar. Gewoon functioneel. Dat was ook meer dan genoeg, Ben heeft echt super hoeven vond ook de smid. Daar heb ik geen hoefschoenen voor nodig vond hij, hij heeft ingebouwde hoefijzers, zulke dikke hoefwanden heeft hij. Beter kan niet. Het zijn ook béste stukken die er afgekomen zijn.
Over een maand of 3 hoeft Ben pas weer, ruim voldoende tijd om veel te oefenen zodat het de volgende keer gewoon zonder moeite kan.
Ik kan er niks aan doen maar ik ben alwéér zó trots op m’n mannetje!! Of zoals de smid zegt: Topper!

Helaas geen ‘voor’ foto gemaakt, maar zo staat Ben nu op z’n voetjes (ja, -’jés’)

en dit kwam er voor vanaf. Da’s een rand van - in het midden - zo’n 4 cm breed en de hoefwand zelf is denk ik wel zo’n ruim 1,5 cm. dik als je die ‘recht’ zou meten.

En nog meer voetjes…

Vandaag heb ik uiteraard weer geoefend met voetjes geven.
Gisteren ook, toen ging het achter wat minder soepel dan zondag, voor ging gewoon netjes.
Vandaag dus met hernieuwde moed een nieuwe poging. En dat ging super ook! Ik heb nu zelf ook maar wat Rescue genomen en dat doe ik morgen weer, ik merk dat ik dan m’n hartslag beter onder controle kan houden en dat is belangrijk bij Ben (paarden kunnen je hartslag ‘voelen’, ook als je geen lichamelijk contact hebt, zelf geen lijntje). Voor ging gewoon gelijk super, zonder inleiding voetje vragen en hij gaf de eerste al voor ik het echt vroeg. Uitgekrabt en neer gezet.
Toen achter. Eerst ben ik bezig geweest hem te belonen voor stilstaan. Hij begint in eerste instantie te lopen als je met je hand over z’n dijbeen gaat, dus laat ik m’n hand daar tot hij stil staat en laat dan pas los. Het loslaten is dus een beloning voor het stilstaan. Maar vandaag ging het belonen ook gepaard met stukken mueslibol, een stalgenootje werkt bij een bakkerij en neemt soms zakken brood enz. mee. D’r lagen nu krentebollen en mueslibollen dus dat was mooi, dat motiveert wel
Dat stilstaan ging dus al na twee keer goed, daarna bleef hij braaf stilstaan en kon ik helemaal langs z’n benen gaan. Ik stond linksachter maar die wilde hij niet geven en draaide weg. Toen stond ik rechts dus heb gewoon eerst rechtsachter gevraagd. Dat ging bijna direct goed. Nog niet uitkrabben maar wel even vasthouden voor ik hem weer neer liet zetten.
Toen linksachter. Dat is toch duidelijk de moeilijkste voet. Gek als je bedenkt dat de meeste dingen juist rechts het engst zijn. Maar hij bleef relatief rustig en – belangrijk – ik ook. Dus na 2 of 3 pogingen gaf hij voet, maar zette hem vrijwel direct zelf weer neer, zonder dat ik hem iets langer hoog kon houden.
Eerst wilde ik er genoegen mee nemen maar bedacht me, heb nog een krentenbol opgehaald en heb nog een poging gedaan. Ben zag me terugkomen met die krentenbol en had echt zo’n ‘há lekker!’ hoofd. Maar hij moest er toch echt eerst wat voor doen.
En dat deed hij. Na even twijfelen gaf hij heel rustig een achtervoetje, wat ik even vast kon houden voor ik het weer neer zette. Nog niet uitgekrabt maar dit was weer een heel net voetje en een krentenbol waard.
Hopelijk was dit genoeg oefening om morgen zonder verdoving z’n hoeven gedaan te krijgen.

Meer voetjes

IK BEN ZO TROTS!
Op Ben, maar stiekum ook een beetje op mezelf.
Vanavond weer geoefend met voetjes geven en voor heb ik beide hoeven uit kunnen krabben met een hoevenkrabber!
Daarna ben ik een hele poos bezig geweest met links achter, eerst desensibiliseren omdat hij toch wat heen en weer bleef lopen als ik aan z’n achterbeen zat.
Op een gegeven moment heb ik hem dus ook even met ‘t halster vast gezet in stal. Daarna nog een paar keer desensibiliseren en als hij bleef staan even afstand, zodat ‘loslaten’ de beloning werd voor stilstaan. Toen dat redelijk goed ging met alleen een stemcommando (voor geeft hij echt voetje op mijn vraag ‘mag ik een voetje?’) een voetje gevraagd. Eerst tilde hij alleen hoog op en stapte dan weg, op een gegeven moment een keer een ‘trap’beweging maar net toen ik m’n hand om z’n been had en met een ‘nee’ van mij hield hij toen gelijk op.
De keer er na GAF HIJ VOETJE! Ik kon hem rustig optillen, naar achter halen en weer neer zetten!
Ik ben daar zó blij mee want stiekum zie ik natuurlijk vréselijk tegen woensdag op maar als hij de komende twee dagen nog even een paar keer zo voet geeft helpt dat natuurlijk wel en is dat kans dat het zonder verdoving gaat lukken ineens een stuk groter.
Ik ben helemaal blij!

Voetjes

Vandaag heb ik maar weer even ‘voetje geven’ geoefend.
Woensdag heb ik een afspraak met m’n smit, die gaat proberen Ben z’n hoeven te doen. Ik kan het niet langer uitstellen, ze zijn nu echt slecht, té veel flare, scheuren, stukken er uit en voor begint de stand van z’n voet nu ook slechter te worden. Het zal dus hoe dan ook moeten gebeuren nu, hopelijk gewoon met wat doorzettingsvermogen en veel geduld van m’n smit, maar mocht dat niet voldoende zijn, dan houden we de dierenarts achter de hand voor een verdoving in de ader. Ik doe dat liever niet, te meer omdat dat nou juist deel van de oorzaak van z’n trauma is, maar ik heb ook geen andere oplossing, nog langer wachten zou ernstige hoefproblemen tot gevolg hebben.
Ik ben dus al flink bezig met Rescue Remedy van Bach, veel oefenen met voetjes voor en achter vooral proberen z’n benen te desensibiliseren. Optillen doe ik achter nog niet, het vastpakken vind hij nog niet fijn dus dat wil ik eerst voor elkaar hebben. Hopelijk is het voldoende om woensdag met succes en zónder verdoving te bekappen. Al kan hij er maar even het renet langs halen voor het grove werk, dan ben ik al blij.

Vandaag ging voor in ieder geval super. Zelfs rechts begonnen omdat ik die kant toevallig als eerste aan’t borstelen was en hij tilde gelijk toen ik het vroeg z’n voetje op waarna ik het met de borstel uitgeborsteld heb en weer rustig neergezet. Links gaf hij net zo vlot, gewoon gelijk toen ik het vroeg en ook deze voet heb ik uitgeborsteld en weer rustig neer gezet. Helemaal super en eigenlijk gewoon zoals het hoort. Het is afwachten of hij z’n voet ook langer opgetild wil houden, maar in etappes zullen de voorvoeten waarschijnlijk wel gaan lukken. Hopelijk accepteert hij het daardoor achter ook.

Een foto zegt meer dan 1000 woorden

Fotoshoot

Vandaag is Nikki van Bokt bij ons op stal geweest om een fotoshoot van Ben te doen op het Kootwijkerzand. Vanochtend dus op tijd naar stal gegaan om hem er nog even super mooi op te zetten en precies toen Nikki aan kwam was Ben er helemaal klaar voor.
Samen met Mandy en Duon (die ook wel een paar foto’s wilde) zijn we naar het zand gewandeld. Dat vond Ben wel gezellig zo dus dat ging super, ook toen er een paar auto’s langs kwamen.
Op het zand was hij nu ook een stuk rustiger en meer op z’n gemak, dit kende hij nu wel. Ben heeft dan ook super braaf geposeerd, bleef als een pro staan voor de foto’s en – met wat moeite van mijn kant en hulp van Mandy en Duon – kregen we hem zelfs ook nog even mooi in draf over het zand.

Terug bij stal heb ik Ben lekker zonder halster in de wei gezet en daar heeft Nikki ook nog een paar plaatjes kunnen knippen. (En ’s avonds liet hij zich ook weer braaf het halster om doen!)
Ik heb inmiddels al een paar foto’s binnen als ‘pre-view’ en die zien er super uit, maar daar moeten nog even wat touwtjes op weggepoetst worden.
Een foto is al klaar, dus toch alvast een voorproefje van de fotoshoot. De rest volgt zo snel mogelijk. Ik ben in ieder geval érg blij met het resultaat.

PoetsPenny

OK, ik beken… ik ben en blijf een echte PoetsPenny.
Ik heb vanavond Ben een beetje getoiletteerd en ben gelijk weer helemaal in m’n element. En niet eens veel gedaan maar ‘t effect was dúidelijk zichtbaar. Nog geen glansspray ofzo gebruikt maar ik kreeg gelijk vragen wat ik met hem gedaan had en of ik hem gewassen had. Nee dus. Alleen goed gepoetst en met een borstel íetsjes rose-oil d’r op er op gedaan. Manen naar één kant, in de rose oil en de punten er af geknipt, staart idem en jawel.. baard afgeknipt en oortjes lichtjes geknipt en achterkant benen iets bijgewerkt zodat z’n sokken íetsje lager beginnen (bovenste plukken stonden te veel uit naar m’n smaak)
Ben was súper braaf. Ik heb zélfs de roseoil ín de stal op de borstel kunnen spuiten. Wel in de hoek en de stal uit gespoten, maar Ben stond aan de andere zijkant en bleef netjes staan. Toen ik z’n staart aan’t doen was en hij met z’n kont naar de voorkant van de stal stond (en dus niet zag dat ik de sprayfles had), heb ik zelfs stiekum de punt van z’n staart rechtstreeks ingespoten. Ik vond het zo super braaf, als je nagaat dat de vorige keer de spuitbus aan de andere kant van de paddock nog levensgevaarlijk was. Ook koppie knippen was’ie zo braaf mee… wel af en toe wegdraaien maar liet het toch wel toe.
Morgen ga ik op tijd naar stal voor de finishing touch. Ik ben érg benieuwd wat het gaat worden, hoop zó dat het super gave foto’s worden!

Zand

Omdat er voor woensdag een fotoshoot van Ben op de zandverstuiving op de planning staat, zijn we vanavond alvast even naar het zand gelopen. Ik was hier met Ben nog niet van het erf geweest (‘t erf is al groot genoeg voor een leuk wandelingetje) dus even kijken wat hij op die grote vlakte zou doen leek me geen kwaad kunnen.
Hemelsbreed is het nog geen 200 meter, maar omdat je niet ‘hemelsbreed’ kunt lopen, moet je eerst een stukje langs de weg en dan een stukje door het bos voordat je op het zand bent. Maar met een wandelingetje van zo’n 10 minuten sta je ook echt op het zand. En poeh, dat was spannend…
Langs de weg en door het bos was Ben super relaxed en liep braaf mee. Door het smalle klappoortje en over een smal bospaadje met een klimmetje waarbij hij braaf achter me bleef.
Eenmaal op de vlakte keek hij z’n ogen uit. Wát een ruimte… en helemaal níemand! Ben voelde zich blijkbaar erg alleen want hij hinnikte keer op keer en steeds harder. Maar ‘t was wel léuk spannend. Hij bleef goed controleerbaar, liep braaf mee en hieldield bij ‘heuveltje af’ zelfs braaf in om naast me te blijven lopen. Na even bovenop een duin de vlakte over gekeken te hebben zijn we weer terug gegaan want Ben werd toch wat onrustiger.
Eenmaal terug tussen de bomen werd hij ook gelijk al rustiger. Dat was toch veiliger blijkbaar. Het klimmetje af hield hij weer heel braaf in en ook het klaphekje (wat best heel smal is) ging hij weer braaf door.
Het mooie is wel dat hij inmiddels meer kan hebben en op het moment dat hij te druk wordt of te ver voor gaat lopen, kan ik hem ook vrij makkelijk weer terug zetten of – als het echt nodig is – hem bestraffen.

Terug op stal heb ik nog even het showhalster van Dot en twee andere ‘nette’ halsters gepast, om te kijken wat ik hem woensdag om zal doen. Ik denk dat ik er wel uit ben wat het gaat worden, maar dat zien jullie vanzelf als de foto’s binnen zijn.