Gras, gras en nog es gras

Vandaag heeft Ben ’s ochtends eerst op stal gestaan omdat een hele dag op ‘t gras me toch een beetje te links is. Rond de middag heeft Mandy hem buiten gezet en tussen 6 en 7 heb ik hem weer binnen gezet. Hier had ik wel weer even hulp bij nodig maar toen ging het toch weer vlot en liep hij na wat aandringen ook wel weer mee.
Eenmaal op stal stond hij weer lekker relaxed uit z’n stal te kijken, hij vindt die open deur wel erg leuk.
Mandy beaamde dit ook, die was vannacht nog tot diep in de nacht op stal vanwegen een ziek paard en de hele tijd heeft Ben door z’n open deur door de stalgang staan kijken.

Inmiddels hebben we ook een mooie oplossing gevonden voor Ben, zodat hij ook de hele dag buiten kan zonder té veel gras binnen te krijgen. Langs de hele wei is een corridor, zodat straks als de wei is opgedeeld in stukken, je via die corridor uit de wei kunt en niet door alle weides hoeft. Die corridor wordt nu nog niet gebruikt, er zijn ook nog geen doorgangen naar de wei gemaakt, je gaat er in via de oorspronkelijke tweede ingang van de wei, ergens halverwege.
In die strook, die zo’n 5 meter breed is, kan ik heel makkelijk overdwars lint zetten en zo een klein stukje wei maken voor Ben. Op deze manier kan Ben elke dag een beetje gras krijgen en de hele dag buiten staan zonder dat hij onbeperkt kan vreten. Mandy kan met een dwarslintje het stukje dan zelfs nog kleiner maken zodat Ben makkelijk te pakken is als ik straks een paar dagen weg ben.
Ik ben erg blij dat we een goede werkbare oplossing gevonden hebben die voor iedereen makkelijk is en het toch mogelijk maakt dat Ben wel de hele dag naar buiten kan.
Morgenochtend ga ik de lintjes zetten en kan Ben op z’n privé wei. Wel naast de andere paarden, helaas nog niet er bij in, maar dat kan dan als de wei is opgedeeld wel, want tegen die tijd is hij op z’n strook ook wel voldoende aan gras gewend.

Dubbel bijzondere dag

Vandaag was een bijzondere dag en wel om twee redenen. Vandaag was Ben jarig en is hij 5 jaar geworden! Hiep Hiep Hoera!

En op z’n verjaardag is Ben weer verhuisd. Dat was dus de tweede rede.
En niet alleen Ben is verhuisd, nee, heel Hoeve Ess is verhuisd!

Door omstandigheden zag Mandy zich genoodzaakt een nieuwe locatie te zoeken voor haar pensionstal en dat is haar gelukt ook. In Kootwijk, op wat sommige mensen als de oude plek van De Paalhoeve zullen kennen. Camping en Restaurant zijn er niet meer maar de manege nog wel. Een oase van rust met ontzéttend veel weiland dus met recht ‘horseheaven’.
Helaas moest de hele verhuizing uiteindelijk toch sneller plaatsvinden dan gepland, waardoor vandaag op één dag álle paarden van Hoeve Ess, behalve 4 die elders een tehuis gaan krijgen, verhuisd. Een hele onderneming waarbij op twee stallen tegelijk gewerkt werd én door verschillende mensen heen en weer gereden is om paarden over te huizen. Op de ene stal moest alles nog in gereedheid gebracht worden en op de andere stal werd al zo veel mogelijk opgeruimd en schoon gemaakt om netjes achter te laten. Maar vele handen maken licht werk en zo lukte het toch om in ieder geval de paarden over te huizen.

Omdat ik zelf moest werken maar gelukkig wel iets eerder naar huis kon, is Ben pas achter in de middag verhuisd. Opladen ging super, met behulp van een bakje Wiesencobs liep hij zonder pardon braaf achter me aan de trailer op. Ik ben er zelf met een afgeladen auto vol spullen achteraan gereden en zo zijn we naar Kootwijk gegaan.

Daar aangekomen stapte Ben weer even zo braaf de trailer uit en liet direct z’n ware aard zien… Nog geen twee meter vanaf de trailer dook hij met z’n kop naar beneden naar het gras en keek daarna ook niet meer op. Ben had de nieuwe plek goedgekeurd. Er was gras dus ‘t was OK.

Omdat de stallen nog niet klaar waren en ik Ben eigenlijk ook nog wel even op de wei wilde hebben, zijn we – hoe decadent – het bospad afgelopen naar ‘onze’ bosweide. Daar stond al een clubje paarden in en omdat daar nog geen tijd voor geweest was, was het dus ook één grote wei en nog niet de 3 of 4 ‘kleinere’ weides die het moeten worden.
Het was dus een gok die ik nam, want ‘krijg ik Ben straks ooit nog te pakken!?’.
Toch maar gegokt  en Ben in de wei gezet en los gelaten (halster uiteraard wel gewoon weer even om, je kunt de uitdaging ook té groot maken hé). En Ben zou Ben niet zijn als hij niet weer direct vooraan bij het hek met z’n snufferd aan de grond zou gaan. In de verte zag hij de andere paarden wel maar ach, die zouden er straks ook nog wel staan. 

In de verte de andere paarden met nog verder weg een groep paarden die niet bij Hoeve Ess horen en in een apart stuk staan. Dan nóg verder naar achteren de wei met paardenbloemen, die ook voor Hoeve Ess is. Deze zal echter eerst gehooid gaan worden voor daar paarden in komen.
Dan zijn er aan de andere kant van het complex nog twee weides die al afgegraasd waren, waar de twee 24/7 buiten-groepen staan.

Uiteindelijk kwam de hele kudde nieuwsgierig naar voren om Ben te begroeten in plaats van dat Ben in gestrekte galop naar achter zou spatten. Dat ging zonder al te veel schermutselingen en al snel stond iedereen weer volop te eten.

Ik ben daarna gaan helpen om op stal dingen verder klaar te maken zodat de paarden die voor de nacht naar binnen moesten ook naar binnen konden. Verder waren er nog een paar mensen onder het zadel heen gereden, waarvan er een verdwaald was, dus die ook maar even tegemoet gereden met de auto om haar zo weer op de juiste weg te zetten. 
Daarna wilde ik Ben toch eigenlijk wel weer uit de wei hebben. We waren al zo’n 3 uur verder denk ik en eigenlijk vond ik dat lang zat. Ik ben dus maar weer richting wei gewandeld om te kijken of ik Ben te pakken kon krijgen. 

Uiteraard niet natuurlijk. Die dacht dat’ie in de hemel terecht was gekomen en was niet van plan daar ooit nog weer weg te gaan. Op een gegeven moment stond ik naast hem en had hem zelfs al even op z’n schouder geaaid, maar net toen ik de longeerlijn aan wilde knippen begonnen andere paarden te lopen en de drijven en uiteraard moest Ben toen mee vond hij. Mislukt!
Daarna kon ik het natuurlijk wel vergeten dus na nog wat om hem heen en achter hem aan gelopen te hebben heb ik het maar opgegeven en ben eerst weer naar stal gegaan.
Even later zijn we met z’n drietjes terug gegaan omdat nog drie andere paarden ook naar binnen moesten. Ik heb eerst nog even 1 poging gedaan om Ben te benaderen maar zag direct al wel dat dat niet zou gaan lukken. Ik heb dus één van de andere paarden gepakt en die hebben we eerst maar naar binnen gebracht, waar we ondertussen nog flink met paarden en stallen moesten puzzelen omdat de vantevoren bedachte indeling niet helemaal bleek te werken voor de hengst van Mandy, maar ook dat wisten we gelukkig op te lossen.
Daarna weer met z’n drietjes en een flink stuk stroomlint terug naar de wei, want Ben moest er toch écht uit. Het werd inmiddels al behoorlijk donker en het zou echt niet goed gaan als Ben op die wei zou overnachten.
Het duurde gelukkig niet al te lang voor we Ben door middel van het lint in een hoek van de wei hadden en toen hij dat eenmaal zag liet hij zich vrij vlot pakken. Echt blij was hij natuurlijk niet dat hij mee van de kudde weg moest maar hij liep toch redelijk braaf mee. Vooral het bospad, wat inmiddels behoorlijk donker was, vond hij wel héél spannend, maar eenmaal bij stal werd hij weer rustiger. Daar waren paarden die hij kende.
Uiteindelijk kon Ben dan toch in zijn nieuwe box. Een box aan de ‘binnenkant’ van het gangpad, met aan één kant een spijlenelement zodat hij daar sociaal contact heeft en met een luik in de deur zodat hij met z’n hoofd buiten z’n stal kan hangen. Een andere optie was een stal aan de buitenkant van de schuur, die dichte zijwanden hebben, géén luik het gangpad in maar wel een luik naar buiten. Zo’n buitenluik leek me ook wel leuk, maar aangezien Ben eigenlijk het hele jaar rond met licht op de wei staat en met donker op stal, heeft hij aan dat buitenluik niet zo heel veel. ’s Winters staan ze meer op stal en dan vind ik het prettiger dat hij wat sociaal contact heeft en ook via het gangpad wat te kijken en te beleven, dan dat hij in een dichte box staat met een luik naar buiten, wat bij erge kou waarschijnlijk toch wel dicht zal gaan. Ik denk ook dat hij in een dichte stal te veel in z’n eigen ei kan kruipen en daar willen we Ben nou juist uit hebben.
Hij komt – als de indeling zo blijft – naast Sam, één van Mandy’s paarden en dat is een vrij timide typje. Geen paard waar Ben stress van zou kunnen krijgen ofzo.
Direct toen ik het luik van z’n staldeur open deed kwam hij met z’n koppie buiten de stal hangen en vond het helemaal leuk en interessant. Een bijkomend effect is dat veel mensen toch even bij zo’n open luik komen staan om het betreffende paard even dag te zeggen of te aaien. En hoewel ik daar normaal niet zo van houd, is dat voor Ben misschien helemaal niet zo verkeerd. Zo komen vreemden toch weer een stukje dichter bij dan in Stroe kon en zal hij daar toch weer aan moeten wennen.

Ben stond rustig op stal, had het handje cobs met vitaminenbrokjes wat ik toch maar even gegeven had ook al op (volgens mij was hij de enige die wel at) dus uiteindelijk ben ik ook maar gegaan. Morgenochtend voor m’n werk uit ga ik even langs om te kijken, maar Ben moet denk ik de ochtend toch maar even op stal blijven. De hele dag op de wei is echt nog te veel daar en Mandy gaat hem op dat grote stuk niet te pakken krijgen dus dan maar ’s middags en dan zie ik ’s avonds wel weer. Hopelijk heeft hij door dat hij niet weg hoeft en terug komt op die wei en laat hij zich over een paar dagen beter pakken. Dan wordt de wei sowieso nog in meerdere stukken verdeeld en wordt de groep nog opgesplitst dus hopelijk gaat het dan ook wat makkelijker.

Al met al een enerverend dagje dus. Het is nog lang niet klaar, toen ik weg ging was Mandy nog bezig in Stroe de laatste twee paarden te laden en de komende week moet er nog veel gebeuren. Het is even schipperen nu, maar  Mandy en Lo werken keihard om het zo snel mogelijk voor elkaar te krijgen en we krijgen er een unieke plek voor terug.

Knak

Afgelopen dagen hebben we niet veel bijzonders gedaan. Vooral lummelen, lekker borstelen, grazen langs  de berm (waarbij hij zich al niks meer van langskomend verkeer aan trekt) en af en toe voetje geven oefenen. Dat laatste lukte vandeweek ook een keer echt, waarbij Ben dus zelf z’n voet iets optilde en ik niet het hele gewicht hoefde te tillen. Ik kon hem toen ook hoger optillen dan tot nu toe én even hoog houden voor ik em weer neer zette. Een écht voetje dus.

Vandaag wilde ik even wat anders doen. Ik had namelijk m’n zadel op stal omdat een stalgenootje ‘t zadel een keer wilde uitproberen. Ik bedacht dat ik het ook wel even weer op Ben kon leggen, gewoon als oefening.
De eerste keer ging dat ook prima. Eerst de pad, die kon ik vrij simpel op z’n rug leggen. ‘t Zadel was iets spannender maar hij bleef staan en ‘t ging in één keer goed. Een beetje trekken en schuiven, de beugel die ik over ‘t zadel had geslagen terug gehangen aan de andere kant. Prima. Maar ik vond het met pad een beetje typisch liggen, niet zoals ik wil en om te checken wilde ik het dus even zonder pad op z’n rug leggen. Zadel er af, pad er af, die viel op de grond en dat was éven schrikken, maar ook niet heel erg. Maar toen ik het zadel terug wilde leggen had Ben geen zin meer.
Hij liep weg voor het zadel, eerst naar achter, maar toen van daaruit weer naar voren en hij liep zo stevig en zonder remmen door dat maarzo de vastzetkabel waar hij aan stond knapte. Dat is een geplastificeerde staalkabel die als een telefoonsnoer in elkaar krult, heel handig ding maar die ging dus mooi wel stuk.
Ben draafde gelijk door de gang in. Hoofd hoog en ik verdenk hem er van dat hij zelfs wel heel content met zichzelf was dat hij er onderuit was gekomen.  Gelukkig ging hij niet naar buiten maar naar de andere kant van de stalgang en daar stond een emmer waar meneer natuurlijk met z’n snufferd in moest want je weet nooit wat daar nog in zit.
Ik kon hem ook zo weer pakken en hij leek ook niet onder de indruk van iets.
Ik heb hem daarna wel op stal het zadel nog een paar keer op en af gedaan. Dat vond hij echt niet leuk en werd er ook wel vrij onrustig van maar heb toch doorgedrukt, omdat ik niet wil dat hij leert dat hij door domweg z’n gewicht in de strijd te gooien ergens onder vandaan kan komen. Ook met grazen of longeren probeert hij op die manier z’n zin letterlijk door te duwen en dat wil ik hem toch een beetje af leren want als hij z’n nek er op zet ben je ook direct nergens meer. Zoveel kracht als er in zo’n dier zit…
Maar na een paar keer bleef hij wel aardig braaf staan dus toen was het wel goed en heb ik hem verder met rust gelaten voor z’n laatste nachtje Stroe.

Morgen, nog wel op z’n verjaardag, gaat hij verhuizen naar Kootwijk.
Niet alleen Ben gaat verhuizen maar heel Hoeve Ess gaat van Stroe naar Kootwijk verhuizen, naar een erg mooie locatie met veel weilanden zodat iedereen lekker de hele dag de wei op kan. Niet direct de hele dag, daarvoor staat er te veel gras, dus met kleine stukjes tegelijk.
Morgen avond gaat Ben in ieder geval al over, de rest gaat morgen en in de loop van de komende week. Helaas gaat Ben’s paddock maatje niet mee en Bikkel mag niet op een volle weide, dus Ben krijgt in Kootwijk wel nieuwe weidemaatjes. Wie gaan we nog zien.

Voetje van de vloer

Gisteren en eergisteren heb ik naast een flinke borstelbeurt ook nog even ‘voetje geven’ geoefend. Ben vind dat nog steeds maar niks, maar ik mag inmiddels wel gewoon vrij probleemloos aan z’n been zitten. Linksvoor maar rechts als ik even rustig begin ook. Het omhoog vragen doe ik alleen nog linksvoor omdat rechts toch heftiger is voor hem dus eerst het vertrouwen maar winnen dat er echt niks gebeurt als je op drie benen staat.
Eergisteren ging het eigenlijk verbazend snel, al bij de derde poging kon ik zijn voet volledig van de grond tillen en ook heel kort opgetild houden. Niet zover als je doet met hoef uitkrabben, maar wel volledig los van de grond.

Gisteren duurde het iets langer, maar na een paar pogingen lukte het toch weer en liet hij me zijn voet optillen. Hij tilt hem dus niet zelf voor me op, ik moet echt met twee handen rond z’n koot z’n voet van de grond tillen, maar ik vind het toch al weer een vooruitgang dat hij het überhaupt doet.
Voorlopig blijf ik dus lekker zo doorteuten. Met wat vaker over de weg wandelen slijten z’n hoeven ook wel weer wat meer in model en hoewel hij voor wel behoorlijke flares heeft, valt het qua conditie van de hoeven en qua stand nog heel erg mee, zeker als je nagaat dat hij waarschijnlijk nog nooit een hoefverzorgingsbeurt gehad heeft.
Uiteraard heb ik vandaag ook weer even geoefend. Het ging vandaag best heel goed, al bij de eerste poging boog hij z’n been dacht hij er over om mee te geven. Dat deed hij niet direct maar toen ik het daarna weer probeerde werd de aarzeling toch groter en met wat aanmoediging tilde hij toen toch zélf z’n voet heel iets op. Daarna kon ik het ook wat hoger optillen voor ik hem weer neer zette. Gelijk rustig maar toch uitgebreid beloond en op stal gezet en nog even flink genoten van het mooie uitzicht voor ik de staldeur dicht schoof. Hij wordt zo mooi en begint zo mooi te glanzen, ik kan bijna niet wachten tot hij helemaal door z’n verharing heen is en in volle glorie door de wei kan gaan. Dat zal een imposant plaatje zijn.

Steeds meer stapjes

Vandaag ben ik weer bezig geweest met longeren en voetje geven.
Eerst maar weer even in de bak wat rondjes gelongeerd. Rechtsom gaat goed, ik sta dan aan zijn linker zijde en dat is ok. Ook in draf ging het best aardig. Hij bleef nu wel draven, had alleen nog de neiging om bij terugkomst op de hoefslag uit te breken. Maar na een paar rondjes werd dat ook minder.
Vandaag wilde ik ook proberen of het linksom (dus ik rechts van hem) ook zou lukken. Dat bleek toch weer een compleet nieuwe oefening en dus nieuwe uitdaging. In eerste instantie bleef hij weer rondjes om z’n voorhand draaien, zijn achterhand voor me weg, voorhand mijn kant op, net als hij de andere kant op had gedaan. Door wat ‘groter’ weg sturen draaide hij eerst helemaal om en trok de lijn uit m’n handen en ging even in een gigantische showdraf door de bak (wow, wat heb ik een gaaf paard!)
Ik heb hem, toen ik hem weer te pakken had, eerst maar weer tot rust gebracht, eerst weer even rechtsom laten stappen en daarna heel rustig weer linksom gevraagd. Telkens als hij begon met draaien om de voorhand zette ik hem weer stil, ging dan weer op zij van hem staan en probeerde hem dan weer vooruit te laten stappen. Uiteindelijk lukte het twee keer hem een paar passen vooruit te laten lopen, zonder dat hij weer mijn richting op draaide. Toen ben ik snel gestopt.

Wat wel grappig was is dat hij halverwege toch weer echt even zijn grenzen – of eigenlijk de mijne – aan’t verkennen was. Er lag mest in de bak en als rechtgeaarde in de kudde opgegroeide pony móet je dan even ruiken wie daar geweest is. Toen ik hem weg wilde trekken en hem maande door te lopen gaf hij met z’n hoofd een ruk aan de lijn om toch bij de mest te gaan ruiken. Als bestraffing gaf ik daarop een flinke ruk aan de lijn. Een correctie die voor hem meer dan genoeg is maar hij raakte er niet van in paniek ofzo. Hij accepteerde de terechtwijzing direct en volgde me daarna braaf naar een ander deel van de bak.

Op stal had ik stukjes appel al klaar gelegd om weer te proberen een voetje te krijgen. Het gedoe aan z’n benen vond hij al minder erg en hij reageerde minder heftig. Voeten blijven nog wel voornamelijk stevig op de grond geplant, maar de paar keer dat hij wat mee gaf met z’n been en z’n hoef ook maar deels van de grond kwam, kreeg hij een stukje appel. Ik ben nu ook een paar keer naar z’n rechter been gegaan, om beide benen tot min of meer tegelijk te trainen en ook daar bleef hij vrij rustig als ik aan z’n been zat. Ook aan deze kant kwamen de verzenen een stukje van de grond, wat weer een stukje appel waard was. Toen had ik nog 1 stukje over… 
Opnieuw links gaan vragen en weer boog hij wat in de knie en kwam de hoef deels van de grond. Maar nog steeds met de voorkant aan de grond. Omdat dit laatste appeltje wel wat meer waard was vond ik, heb ik z’n been met twee handen gepakt en geprobeerd z’n voet zo rustig op te tillen. Heel langzaam en ook niet echt van harte gaf Ben wat mee en kon ik z’n voet van de grond tillen en ook echt even zo vast houden. Toch goed dat ik het grootste stuk appel voor’t laats bewaard had!  Dat was braaf, de eerste keer dat hij echt even met z’n beentje omhoog stil stond.

Uit handen

Sinds gisteren ben ik Ben ‘uit handen’ aan’t geven. We zijn begonnen met oefenen dat Mandy Ben naar buiten kan brengen.
Eind april ga ik een paar daagjes weg en móet iemand anders Ben wel buiten kunnen zetten. Dus gisteren eerst zelf het halster om gedaan en Mandy het touwtje aan laten knippen. Ze verwachtte een heel ‘plan de campagne’ van mij, maar niks hoor, heb gezegd dat ze gewoon de stal in moest gaan en via de zijkant het touw vast kon knippen (recht van voren onder z’n hoofd door vind Ben nog spannend en zal hij van een vreemde nog niet accepteren).
En zoals ik éigenlijk al verwacht had, ging dat zonder problemen. Hij vindt vreemde mensen niet meer zo heel eng en accepteert het ook meestal al dat hij door een vreemde geaaid wordt als ik er bij ben. Verder kent hij Mandy al van het voeren ’s ochtends dus ik was er niet zo bang voor dat dit niet zou lukken. Hij liep daarna ook braaf met haar mee naar de paddock, terwijl ik aan de andere kant naast hem liep.

Vandaag dus maar gelijk een stapje verder gegaan en Mandy ook het halster om laten doen. Dat was toch iets spannender. Even schrok hij terug maar met een rustig ‘ho’ van mij en Mandy die rustig door ging het halster om te doen, ging het toch goed en kon ze gewoon doorgaan met halsteren. Mee lopen deed hij ook braaf, hoewel ik nu wat verder weg bleef lopen. Ben vond het wel allemaal heel raar. Dit hóórt niet zo, leek hij te denken.
Maar hij liep verder braaf mee en liet zich in de paddock ook het halster weer rustig af doen. Als ik weg ben mag het halster buiten weer even om blijven zodat ze buiten alleen een touwtje hoeft aan te knippen, ik denk dan halsteren in de paddock nog een beetje te veel gevraagd is. Voorlopig doen we’t dus maar even zo en dan komende week maar eens zien of het ook lukt zonder dat ik er bij ben.
Wel lekker als dit straks goed gaat, dat scheelt me ’s ochtends een keer op en neer rijden en veel gehaast voor ik naar m’n werk moet.

Longeren en meer

Vandaag heeft Ben weer stapjes voorwaards gedaan en nog wel op meerdere vlakken ook.

Gisteren was ik al weer even bezig geweest met longeren en dat ging toen al wat beter. Ik kon ook iets strenger zijn en uiteindelijk leek hij het wel een beetje te snappen.
Vandaag ben ik even met hem in de bak gegaan, omdat ik eigenlijk z’n paddock niet  voor ‘werk’ wil gebruiken, daar moet hij op z’n gemak zijn en niet het idee hebben dat er ‘iets’ kan gebeuren.
Of het door het ‘doordrukken’ van gisteren kwam, of omdat we in de bak waren en dat door hem niet geassocieerd wordt met ‘vrije tijd’, maar het ging gelijk super. In stap liep hij direct heel braaf z’n rondjes zondjes, zonder aanstalte te maken naar me toe te draaien. Ik heb hem dus ook maar in draf gevraagd.
Ook dat ging super… hij leek vrij vlot te begrijpen wat ik bedoelde met drrrrraf, ik hoefde er niet al te veel met de longeerlijn voor te wapperen. Ook in draf liep hij braaf rond, toen af en toe wel wat meer ‘uitbreken’ of juist willen stoppen, maar ik kon hem toch op de volte houden en ook weer voorwaards in draf zetten. Hij is maar 1 keer echt gestopt en naar binnen gekomen. Al met al heb ik misschien maar 5 of 10 minuten bezig geweest, toen vond ik het wel weer genoeg.
Daarna hebben we even relaxed een rondje om de schuur gewandeld en toen binnen even een lekkere borstelbeurt.
Tijdens het borstelen konden we ook weer een stapje verder. Binnenkant van z’n achterbenen was tot nu toe verboden gebied, maar vandaag kon ik er vrij makkelijk goed borstelen met het ‘zachte’ rubberen borsteltje. Nog niet helemaal tot bovenaan, maar toch al veel meer dan tot nu toe.
Omdat ik toch binnen min of meer afzienbare tijd z’n hoeven echt een keer gedaan wil hebben, besloot ik ook gelijk maar weer verder te gaan met desensibiliseren van z’n benen. Met een borstel over z’n benen is niet zo’n probleem, dat is ‘indirect’, maar m’n handen vind hij toch minder geslaagd. Ik ben nu rustig doorgegaan en ook dit accepteerde hij vrij vlot. Wat krabbelen op z’n kroonrand en in z’n kootholte en omdat hij relatief ontspannen bleef staan maar we het been waar ik mee bezig was al wat naar voren had, vroeg ik terwijl ik m’n hand in z’n kootholte hield of ik een voetje kreeg. Niet naar achter toe maar gewoon naar voren toe optillen. Dat deed hij héél even dus ik was heel blij verrast. Eigenlijk schrok hij meer van mijn te enthousiaste ‘Ja Brááf’ dan van het been optillen.
Om het schrikeffect ongedaan te maken en toch een soort van basis te leggen, heb ik het daarna nog een paar keer achter elkaar gevraagd. Beetje aaien, beetje krabbelen, even los, nog een paar keer aaien en krabbelen en zodra hij daarin ontspant, rustig vragen. Een paar keer ging hij wel wat naar achteren, maar niet meer zo in panier als een paar maanden terug en de laatste twee keer kon ik z’n been optillen en los laten, net voor hij het eng vond en naar achter wilde. Ik denk dat we hier een flinke stap voorwaards gedaan hebben. Nog maar met 1 been, maar als hij door krijgt dat er niks gevaarlijks gebeurd, verwacht ik dat de andere benen ook vlotter zullen gaan. Als eerst z’n voorvoeten maar eens gedaan kunnen worden ben ik al blij, achter blijft vrij goed in model.
Na al dit spannends heb ik hem ook nog in de Endure gezet en daarna lekker op stal, met gekookt lijnzaad door z’n voer en een welverdiend appeltje er bovenop.

Ik denk dat Ben nu echt meer algemeen vertrouwen in mij gaat krijgen en daardoor de dingen die ik doe minder eng gaat vinden. Hij vertrouwt er meer en meer op dat wat ik doe hem geen kwaad zal doen. En zo lijkt hij na elke dip en paar passen achterwaards ook weer een sprong voorwaards te maken.

Boswandeling!

Ik kan wel roze wolken blijven plaatsen maar dat wordt ook zo saai hé.
Maar het is gewoon zo… vandaag was Ben weer ZO ON-GE-LO-VE-LIJK BRAAF! Na de wandeling van vorige week vond ik dat ‘naar het bos’ nu ook wel moest kunnen. Goede Vrijdag dus waarschijnlijk geen vrachtwagens en trekkers meer aan’t eind van de dag, dat zou toch moeten lukken.
Dus, weer met Rick en Enzo als begeleiding, zijn we het erf af gegaan, rechtsaf en richting bos.
Ik wilde gelijk proberen of ‘door de sloot’ inderdaad een optie was en dat bleek het ook te zijn. Er in was éven gek, Ben moest er even over nadenken, maar als rechtgeaarde bergpony volgde hij me na enig aarzelen toch de schuine kant af de sloot in. En daar liep het heerlijk relaxed. Auto’s die over de weg kwamen waren net en zo en de sloot was breed genoeg om ook gewoon naast hem te kunnen lopen. Ideaal.
Maar niet de hele weg naar het bos kun je door de sloot, de tweede helft moet wel gewoon over de weg. Ook dat ging helemaal prima. Meerdere auto’s zijn langs gekomen en zelfs scooters. Auto’s die van voren naderen waren enger dan die van achter kwamen. Vlaggen waren ook wel spannend, maar die stonden ook wel érg strak van de wind.
Hij was wel weer heel braaf toen ik even stond te praten met de boer aan’t eind van de weg, niks drammen maar gewoon geduldig wachten tot we weer verder gingen.

In het bos was hij heerlijk relaxed. Beetje kijken, beetje snuffelen, beetje briesen. Aan het eind van het eerste bospad kwamen we bij een breed pad met fietspad er langs, daar heb ik hem even laten grazen. Daarna zijn we via het zelfde pad weer terug gegaan. Op de terugweg kreeg hij even een ‘bevlieging’ en begon zomaar ineens met een huppel te draven. Ik denk echt dat dat een soort van uiting van vrolijkheid was ofzo.. Ben die éven alle reserves liet varen. Vlak daarna hapte hij twee keer naar m’n mouw, wat ik nu dus wel bestraf. De tweede keer was ik ook precies op tijd en streng genoeg om serieus over te komen blijkbaar, want hij keek me even aan, trok een pruillip en accepteerde de bestraffing gelaten. Ok…dat mag dus blijkbaar niet… Daarna heeft hij het ook niet meer gedaan.

De weg terug hebben we gewoon over de weg gelopen, niet meer door de sloot. Ook dat ging weer súper. Autos waren geen probleem meer, zelfs als ze niet zo heel langzaam passeerden. Ook een groep fietsers moest wel even bekeken worden maar gaf verder geen spanningen.
Vlak bij huis kwamen net twee trekkers met veel geraas uit een oprit, reden voor ons uit met grote zwarte rookwolken en veel gasgeven (de een was de ander aan’t aantrekken ofzo) maar Ben werd er niet echt warm of koud van. Toen ik Ben nog even in de berm voor stal liet grazen kwamen ze weer terug. Ik ben toen voor de zekerheid even in de oprit blijven staan omdat ik wel wilde weten wat Ben zou doen als hij door een trekker gepasseerd zou worden. Ondanks dat beide heren het nodig vonden te toeteren en extra gas te geven, deed Ben er – gelukkig – niet veel op uit. Dit waren kleinere trekkers maar toch een mooi begin in het wennen aan ‘groot verkeer’.

Ik ben weer zó trots op m’n ventje. Dit móet spannend geweest zijn voor hem, maar hij heeft zich super gedragen. Bleef ook als het spannend was naar me luisteren en braaf naast me lopen en ik heb geen moment het gevoel gehad dat het echt eng of gevaarlijk werd. Heerlijk…

Rick heeft met z’n nieuwe telefoon wat foto’s gemaakt. Kwaliteit is niet de allerbeste maar aangezien het memorabele foto’s zijn zet ik ze hier toch neer.

On top of the world…

on a pink cloud.

Vanochtend heb ik met Ben een heel blokje om gewandeld!
Rick z’n pup Enzo is dit weekend bij ons te logeren dus die was vanochtend mee gegaan naar stal met z’n pup, om hem een beetje aan paarden te laten wennen. Dat leek me een mooie gelegenheid om weer even een wandelingetje te maken met Ben. We zijn dus met z’n viertjes linksaf, de weg voor stal langs afgelopen. Mijn doel was eigenlijk tot de bocht, weer een klein stukje verder dan de laatste keer en misschien een heel klein stukje de bocht om, zodat we onder de A1 langs zouden lopen.
Maar Ben was zo relaxed, ook toen er vlak voor de boch een auto een uitrit uit kwam en we er voor aan de kant moesten en ook langs de spannende tuintjes die aan het eind van de weg zijn. Dus toch maar een stukje door gewandeld, de bocht om en langs de A1. Je loopt daar een stuk lager dan de snelweg loopt, achter het AC restaurant en de benzinepomp met de parkeerplaats langs. Een brede sloot, brede bermen en dus een taluud waar nog prikkeldraadafscheiding langs staat, scheiden je van de parkeerplaats dus op zich is de afstand groot genoeg om niet eng te hoeven zijn. Er stonden heel veel vrachtwagens geparkeerd van jongens die daar overnacht hebben, dus ‘t was best vol. Ben keek wel maar was niet heel erg onder de indruk. Omdat hij nog steeds heel relaxed met z’n hoofd laag naast me liep zijn we dus nog maar wat verder gelopen. Langs de benzinepomp, de parkeerplaats van het AC. Bij het AC waren we al zo ver doorgelopen dat terug lopen bijna net zo ver zou zijn als het blokje rond lopen (je kunt dus via een landweggetje halverwege het ‘enge’ weggetje richting het bos terecht komen en zo weer terug naar stal lopen. Je loopt dus van stal uit echt een ‘vierkantje). Ondanks dat ik dan wel een stuk langs het ‘enge’ landweggetje moest, besloot ik toch door te lopen. Het ging zó goed en het was nog vroeg genoeg om lekker rustig te zijn. Voor vrachtwagens en trekkers hoef ik op zondagochtend ook niet bang te zijn daar, dus eigenlijk een uitgelezen moment voor de eerste keer over dat weggetje. Ben leek ook echt wel een beetje steun te hebben aan de extra begeleiding van Rick en Enzo (hoewel het voor Enzo allemaal net zo spannend was, die is ook nog niet zo heel veel gewend).

Dus doorgewandeld tot voorbij het AC en daar linksaf. Precies in die bocht ligt een weitje waar schaapjes lopen. Poeh, dié waren dus wél heel eng. Ben raakte daar toch wat stresseriger, maar bleef beheersbaar. Op één moment wilde hij echt doordraven om er zo snel mogelijk langs te zijn, maar dat vind ik niet goed. Hij mag bang zijn maar niet ‘wegrennen’ voor iets, dus heb ik hem omgedraaid om hem nog een keer te laten kijken. Pas toen hij rustig bleef staan zonder te draaien zijn we weer door gelopen. Vlak daar na kwam een lekker stukje berm, dus heb ik hem als beloning en om z’n kop weer laag te krijgen even lekker laten grazen. Dat hielp, hij ontspande weer en liep daarna weer rustig met z’n koppie laag naast me.
De auto die even later langs kwam was geen probleem en ook het enge gebouw (geen idee wat het is, het zijn veeschuren maar ‘t lijkt wel Ford Knox met alle beveiliging die er omheen staat) waar we langs moesten, of verder op het stuk plasic op de weg of de gevaarlijk blaffende hond bij een boerderij waren geen probleem voor Ben. Hij wandelde rustig naast me, hoofd laag, wel af en toe kijken maar heel relaxed. Toch kon ik aan hem zien en merken dat langzaam z’n emmertje wel wat voller aan’t lopen was. Hoe ontspannen hij ook leek, het was allemaal spannend zat.

Toen weer linksaf, het ‘enge weggetje’ op. Zo eng is het eigenlijk niet, ‘t is er smal, met bomen en een heel smalle berm, waardoor er weinig ‘ontsnappingsmogelijkheid’ is als er verkeer langs komt. Een gewone auto is op zich nog niet zo’n probleem, maar er wordt knoerthard gereden, weinig rekening gehouden met paarden én er komen doordeweeks dus ook vrachtwagens en trekkers met een bloedgang overheen. Dat maakt het weggetje ‘eng’. Maar ik heb nu wel bekeken dat de sloot aan één kant van de berm, breed, droog en niet te diep is en eigenlijk een heel veilig verlaagd wandelpad vormt. Ik heb het nu niet geprobeerd omdat Ben al zo braaf geweest was en zoveel gedaan had, maar een  volgende keer ga ik kijken of daar doorheen te wandelen valt, dan heb je dus wel een veilige vluchtweg, mocht er toch eens een onbenul aankomen.
Nu was dat gelukkig niet nodig. De enige auto die we tegen kwamen kwam net uit een uitrit van een camping toen wij daar aan kwamen en die ging lief met een grote boog om ons heen.
Nog één keer links af en daar waren we weer op de weg voor stal langs. Hier herkende Ben het ook gelijk want dit stukje hadden we al eens gelopen. Net op tijd ook, want het laatste stukje begon hij al met zijn bek aan m’n vest te plukken, een teken dat hij het echt gehad heeft. Helemaal begrijpelijk, dit wat voor Ben’s begrippen een wereldreis. Snel naar de paddock gebracht dus, naar z’n vrienden en het hooi.

Ik ben zó trots en zó blij dat dit, zonder ander paard er bij, zó goed ging. Ben was bijna de hele wandeling gewoon braaf en relaxed, hoofdje laag en lijn slap. Zó heerlijk dat dit blijkbaar kan, want dat betekent dat we een volgende keer ook wel naar het bos kunnen wandelen. En dát is natuurlijk pas écht leuk.

BennyPennyPony

Ben was vandaag PennyPony. Ben kreeg namelijk vlechten in z’n manen. Mét oranje elastiekjes (degenen die mij kennen weten dat mijn ultieme favo kleur oranje is).
Ben voelde zich waarschijnlijk nogal in z’n waardigheid aangetast maar het was puur uit functionaliteit dat ik hem een beetje voor schut heb laten lopen. Hij heeft namelijk een best pak manen en was toch al wat aan’t schuren omdat z’n vacht aan’t loslaten is maar niet echt heel hard. Met de warmte van vandaag vond ik een luchtiger kapsel dus wel op z’n plaats.

Ben heeft ze in ieder geval niet vreselijk uitgeschuurd, daar was ik blij mee, en hij liet zich zelfs vrij makkelijk het halster om doen in de paddock. Liep wel heel even voor me weg (tja, als trotse Merens ben je het natuurlijk aan jezelf verplicht om in ieder geval íets van je ongenoegen te tonen), maar kon hem nu vrij makkelijk doorpakken zonder dat hij daar van de leg van raakte. ‘t Was nu echt meer ‘even proberen hoever hij kon gaan’ had ik het idee en toen ik doorpakte ook zo van ‘oh ok.. je hebt gelijk, dit kende ik al’. Wel mooi want daaruit blijkt dat ik dus niet helemaal 100% een stap terug doe tijdens zo’n dip en tevens dat hij weer wat meer zelfvertrouwen krijgt om dat soort dingetjes te proberen. Maar hij blijft daar gelukkig wel eerlijk in en geeft ook toe als ik er niet in trap. Dat is wel fijn.

Met het naar stal brengen hebben we even twee rondjes om de schuur gelopen. Dit wil ik weer even wat vaker gaan doen, maar nu puur als ‘hoefverzorging’, ik hoop dat ze dan weer even wat meer in model slijten want vooral voor is een kapbeurt eigenlijk best nodig.
En omdat er net iemand een staart aan’t wassen was toen we naar binnen wilde, heb ik gelijk maar even gekeken wat Ben van de waterslang vond. Hij vindt plassen langs de weg helemaal niks, maar nu lag er zoveel water dat ‘er omheen’ niet echt een optie was, toen bleek ‘er doorheen’ ook niet zo’n probleem. Ik had ‘t wassende stalgenootje gevraagd of ze de slang even stromend vast wilde houden om te zien wat Ben daar op uit zou doen. Dat was niet zo heel veel, dus ik heb de slang van haar over genomen en heb Ben z’n voorhoefjes en voetjes nat gemaakt. Dat was ok. Hij keek wel maar net toen hij er aan dacht om er voor weg te stappen haalde ik de slang al weer weg. Braaf paard. Lekker op stal en hapjes eten.