Auto

Vanavond hebben we maar weer eens een wandelingetje gemaakt. Weer linksaf, deze keer weer een stukje verder dan de vorige keer. Hij liep toch wel weer wat vlotter dan de vorige keer, minder staken en kijken. De grote boomstronk was wel weer even spannend, maar minder dan de vorige keer.
Pas toen we langs de huizen aan’t eind van de straat liepen werd het weer spannender. Vlak voor de bocht waar je onderlangs de A1 komt te lopen zijn we weer omgedraaid, terug naar huis.
Net toen we op de terugweg  bij het plastic in het gaas en de dikke boomstam waren, kwam er een auto ons tegemoet. Grotere SUV die ondanks mijn gebaren niet echt afremde. Ben was eigenlijk druk ‘bezig’ met de boomstam en het plastic. Hij zag de auto volgens mij wel maar reageerde er niet echt op. Totdat we echt gepasseerd werden (met vrij hoge snelheid), toen sprong hij heel iets de berm in, maar meer kwam er ook niet. Hij herstelde zich eigenlijk direct en we konden gewoon rustig door lopen, weer via het hek naar het zandpad terug ‘t erf op.
Dat viel me dus 100% mee, ik was een beetje bang voor het moment dat we een auto tegen zouden komen. Nu is 1 auto geen maatstaf om te zien hoe hij op verkeer reageert, maar dit stemt redelijk hoopvol. Het weggetje richting het bos is smaller, dus auto’s zullen er dichter langs komen en de berm is smaller en de sloot er naast dieper. Geen weggetje waar je paniek wilt dus. Voorlopig blijven we dus even deze weg voor stal langs oefenen, we kunnen de bocht nog om en uiteindelijk een heel blokje lopen, waarbij je dan langs een stuk van het smalle weggetje terug moet. Maar zo ver zijn we nog niet. Vandaag ging in elk geval lekker dus goed tegen de dip.

Stappen terug

De dip is duidelijk iets groter en we moeten echt even stapjes terug doen. Ook vandaag trok Ben zich los toen ik het halster los wilde maken en duurde het ook echt even voor ik hem weer kon pakken om het touw af te knippen. Toen hij eenmaal los was kon ik hem ook niet meer benaderen om te aaien of het hooisprietje voor z’n oog weg te halen.

Ik schat zo in dat ‘t vorige week allemaal een beetje veel van’t goeie was en deels was ík natuurlijk de boosdoener. De plantenspuit was érg eng en ik was degene die dat deed, in andere situaties ben ik juist zijn ’safe zone’ maar dat vertrouwen in mij is nog zo breekbaar dat ik blijkbaar nog niks moet doen wat een deuk in dat vertrouwen kan geven.  Toen ik daarna ook de gekke beweging waar hij van schrok nog een paar keer herlaalde terwijl hij al ruim aan z’n tax zat, vertrouwde hij het helemaal niet meer. Ik denk dat ik hem daar net te veel heb gepushed op een moment dat hij het éigenlijk al niet meer kon hebben.

Ik maak me hier overigens niet echt zorgen over, dit hoort er gewoon weer even bij.
Ik móet ook wel tegen z’n grens aan blijven duwen en soms misschien iets d’r overheen, anders komen we geen steek verder. Ik probeer wel zoveel mogelijk die grens te zoeken en er alleen tegenaan te duwen, niet er ver overheen te gaan, maar daar ontkom je soms ook niet aan. Ik moet bij veel dingen eerst uitvinden waar die grens überhaupt ligt… en die is bij ‘t één veel dichterbij dan bij ‘t ander.
Ik weet nu dat dingen die ik zélf doe nog te heftig zijn, daar is’t vertrouwen blijkbaar nog te broos voor.  Dat soort dingen zal ik voorlopig dus even niet meer of zo min mogelijk doen. Ik ga voorlopig vooral meer de ‘externe situaties’ op zoeken die spannend zijn, zodat hij juist meer steun bij mij gaat zoeken en op die manier het vertrouwen in mij groeit. Dan kan ik op een later tijdstip wel die enge dingen doen zonder dat hij direct denkt dat ik hem wil vermoorden en al het vertrouwen in mij weer weg is.
Het blijft heel erg zoeken voorlopig. Dat maakt het moeilijk, maar tegelijk ook bere interessant. Ik heb er ook nog steeds lol in, ondanks dat ik soms vréselijk kan balen als ‘t weer even helemaal niet wil. Niet zozeer van hem, ik begrijp het wel, maar meer van de situatie en gewoon dat ik het jammer vind dat we dan weer stappen terug moeten doen. Omdat ik éigenlijk zo graag wil natuurlijk. Het bos in, rijden, leuke dingen doen… Komt allemaal wel maar op die dipmomenten lijkt het dan ineens weer zo ontzettend ver weg en dan denk ik wel eens ‘ik kom er nóóit!
Onzin natuurlijk, ‘t is pas maart en als je ziet wat we in drie maanden tijd bereikt hebben…

Toch maar niet

Zoals ik gisteren al schreef was ik van plan vanochtend gewoon Ben z’n halster weer af te doen. Daar heb ik toch maar van af gezien. Toen ik het halster af wilde doen was hij erg terughoudend en ‘kopschuw’ aan’t reageren en trok zich uiteindelijk zelfs los. Ik heb toen ik hem weer te pakken had, het uiteinde van’t kopstuk dus maar weer terug gedaan, het  touwtje afgeklipt en heb het halster om gelaten. Blijkbaar moesten we ook echt even een stap terug.
Vanavond met binnen halen bleef hij netjes staan en kon ik het touwtje zo vast maken dus waarschijnlijk is het wel de juiste keus geweest.
Ik heb Ben even een borsteltje gegeven op stal en hem verder met rust gelaten. Deze week maar even niet te veel, dan proberen we eind van de week ‘t halster wel weer af te doen.

Emmertje vol

Gisteren werd me al duidelijk dat Ben duidelijk aan z’n tax zat wat stress betreft. Hoewel ik hem in één keer kon halsteren, was hij op stal tijdens het borstelen behoorlijk schrikkerig. Niet alleen van dingen in de omgeving, maar ook van mij, een onverwachte beweging was rede om echt van me weg te lopen.
Ik had dus al besloten vandaag ook niks te doen, ook vanochtend geen wandeltje maar even helemaal niks.
Toch kreeg ik vandaag alsnog de rekening gepresenteerd. M’n eigen schuld waarschijnlijk, gisteren schrok hij van een armbeweging van mij en omdat ik dan normaal die beweging nog een paar keer maak om te laten zien dat er niks gebeurt, had ik dat gister ook gedaan… Had ik op dat moment beter even niet kunnen doen waarschijnlijk omdat’ie  toch al zo aan z’n tax zat.
Maar goed, vandaag liet Ben duidelijk merken dat z’n emmertje vol zat, ik kon hem nl. niet halsteren met binnen halen. Meerdere pogingen met veel rennen, daarna helemaal niet meer te benaderen… ‘t één en ander geprobeerd, weg gegaan en weer  terug gekomen, ‘t maakte allemaal niet veel uit. Uiteindelijk met lint de paddock klein gemaakt en toen heel rustig aan eerst weer benaderen. Toen ben ik eerst heel lang aan’t TTouchen geweest, aaien, mee lopen als hij weg wilde lopen en weer TTouchen. Uiteindelijk mocht ik toen het halster onder z’n hals door doen. Halsteren lukte toen nog niet maar ik kon hem wel controleren nu met ‘t halster, hij trok zich niet meer los. Na veel belonen kon ik hem een paar pasjes mee vragen zo met het halster om z’n hals en toen ik dat ook weer uitgebreid beloonde kon ik hem eindelijk het halster om z’n neus doen. Pffff… gelukkig.
Lekker op stal gezet en verder me rust gelaten, op een aai op z’n schouder reageerde hij op stal al afwijzend dus verder helemaal met rust gelaten.
Morgen doe ik hem toch gewoon ‘t halster weer af, ik ga er van uit dat dit echt een tijdelijke inzinking is en ik wil toch graag dat hij dit leert. We zien wel of ‘t morgen weer moeilijk gaat, ook daar zal hij dan wel weer doorheen komen.
Toch blijf ik er van balen als hij even zo op de rem gaat want dat betekent toch dat ik te snel of te veel heb gevraagd…

Enge dingen

Vandaag was een enge dingen dag.
Eigenlijk wel iets meer dan gepland, maar dat gaat wel vaker zo bij Ben en mij en lijken de beste sessies te zijn dus vooruit maar.
Halteren ging allereerst gewoon super. Dat kosste al niet meer dan ‘normaa’ tijd zeg maar, kwestie van naar hem toe lopen, kopstuk onder z’n hals door naar de andere kant, halster om z’n neus hijsen en vast maken. Niks spannends meer.

Maar toen… Ik wilde vandaag toch weer even met de sprayfles oefenen dus de plantenspuit hing al aan de andere paddock. Ik wil dit expres niet in Ben’s eigen paddock oefenen omdat ik niet wil dat hij het gaat associeren met het halsteren en zijn eigen paddock moet ook een veilige/rustige plek blijven vind ik, net als z’n box eigenlijk. Daar moet ik ook al te vaak dingen doen die hem stress kunnen bezorgen.

Éenmaal in de ander paddock, met Ben aan de longeerlijn dus maar zo’n beetje in’t midden gaan staan en van me af staan sprayen. Ik stond toen een aardig einde bij Ben vandaan maar volgens hem nog lang niet ver genoeg blijkbaar. En als Ben zijn nek er op zet… laat maar los die lijn want je houdt er niks aan. Dus Ben los door de paddock laten lopen, de longeerlijn leek hem verder niet te deren. Met af en toe een kleine pauze omdat ik hem ook niet volledig over z’n theewater wilde helpen, ben ik in het midden blijven spuiten. Hij bleef eerst rond draven (wow, wat kan ‘ie gaaf lopen!) en vooral wég willen, later bleef hij meer aan één kant en vooral in de hoek staan met z’n kont naar me toe.
Op een gegeven moment draaide hij na weer een stuk draven in plaats van z’n kont, z’n kop naar me toe en bleef zo heel even staan kijken. Dat was voor mij het  sein om te stoppen. Direct de plantenspuit weg gezet en van de plek weg gelopen, richting het hekje. Ben vertrouwde mij op dat moment natuurlijk voor geen meter, dus het duurde nog wel even een paar minuten voor ik hem weer kon benaderen en hem tot rust kon brengen. Na even samen gestaan te hebben, uitblazen en een beetje ontstressen, kon ik hem weer pakken en mee nemen naar stal. Dit moet ik dus duidelijk ook niet een paar dagen achter elkaar doen ofzo, dan gaat het denk ik mis. Nu gewoon even een poosje niet en dan volgende week ofzo weer es kijken.

Op stal ben ik even gaan vegen terwijl hij lekker z’n bak leeg at, ik was niet van plan om verder nog wat te doen met hem, sprayfles was wel weer genoeg voor de dag. Maar ineens zie ik in m’n ooghoek m’n vest, die ik door de spijlen van z’n stal had gehangen, in de stal verdwijnen. Ben had hem door de spijlen getrokken maar daarna viel het vest op de grond en daar schrok hij weer een beetje van.
Ik ben dus de stal in gegaan, vest opgeraapt en ben hem daar mee gaan aanraken en aaien. Dat was wel weer érg spannend! In eerste instantie was hij vrij onrustig maar ik ben heel rustig door gegaan met aaien met ‘t vest en uiteindelijk bleef hij wel stil staan. Niet echt ontspannen maar hij liet het wel  toe. Toen het vest nog als een dekentje over z’n hals en z’n rug gelegd en hem daar zo even mee laten staan. Weer weg gehaald en weer terug gelegd… totdat hij uiteindelijk genoeg durfde te ontspannen om een hap hooi te nemen terwijl het vest over z’n rug lag. Toen heb ik het er af gehaald en ben gestopt. Nu was het echt wel genoeg geweest voor vandaag.
Morgen maar even niks spannends doen, hoogstens even lekker borstelen in de stal en wat TTouchen. Niks nieuws en niks spannends want hij zit nu aardig aan z’n tax denk ik.
Dan kijken we zondag ochtend even of we weer een wandeltje kunnen maken, want daar moeten we nu goed mee gaan oefenen de komende tijd. Mandy heeft nl. een wei kunnen huren die een stukje van stal ligt, kleine 5 minuutjes wandelen. Omdat geen van de pensionklanten hun paard daar willen hebben omdat ze het lastig vinden dat stukje te lopen als ze overdag naar hun paard willen, zet Mandy haar eigen paarden daar neer, maar ik heb aangegeven dat ik het wandelen geen probleem vind en Ben ook wel graag op die wei heb (ik ga toch altijd met binnen zetten pas naar Ben). Daar staat nl. wél mooi gras, in tegenstelling tot de inmiddels overbegraasde wei bij stal en het is zo’n 1,5 ha. wat ze dan in tweeën gaat splitsen en waar Ben dan samen met Bikkel en de oude merrie van Mandy op één stuk komt. Als Mandy met haar oude merrie mee wandelt, lukt het vast wel om Ben daar veilig te krijgen.
Vandaar dat we wat vaker gaan wandelen, eerst nog  even langs de weg voor stal langs,  totdat dat wat meer vertrouwd is, en dan ook de andere kant op, naar het smallere weggetje (waar ook de wei aan ligt). Dan ga ik het gewoon eerst samen met iemand anders doen en hopelijk gaat het dan, tegen de tijd dat de wei klaar en opnieuw omheind is, soepel genoeg om Ben daar ook te krijgen. Nu is’t nog rustig qua touristen, hopelijk went hij er zo gelijk geleidelijk aan dat het drukker gaat worden, we moeten nl. wel langs de ingang van een camping heen.
Maar dan kan hij dus wel lekker de hele dag op de wei. ’s Nachts gaan ze dan wel gewoon op stal maar da’s niet zo erg, 24/7 gras is toch een beetje te veel van’t goede voor Ben denk ik.

Halster af…

Omdat het halsteren op de paddock gisteren zo boven verwachting ging heb ik besloten Ben vandaag maar ‘blootshoofds’ in de paddock te zetten en het halster gewoon af te doen. Het was niet de eerste keer dat er wat met het halster was, al vaker vond ik hem met óf de clip los, of het kopstuk los, of het halster over 1 oor getrokken. Blijkbaar staat er in een van de aangrenzende paddocks een paard dat van ‘halstertje trekken’ een kunst heeft gemaakt. Omdat ik er toch al geen fan van ben halsters om te laten en niet het  risico wil lopen dat er binnenkort écht iets goed fout gaat, heb ik hem nu dus maar af gedaan.
Ik had deze stap eigenlijk pas later gepland maar ga er maar even van uit dat Ben gisteren besloten heeft er nu al wel aan toe te zijn.

… EN WEER OM.

Ik geloof dat we veilig aan kunnen nemen dat Ben weer een flinke stap in z’n ontwikkeling gedaan heeft.
Met binnen zetten moest Ben uiteraard weer in de paddock gehalsterd worden en daar kunnen we éigenlijk heel kort over zijn, dat ging gewoon super. Ik ben naar hem toe gelopen, heb deze keer eerst ‘t kopstuk van het halster onder z’n hals door naar de andere kant gehaald en daar met m’n andere hand gepakt. Zo kon ik Ben als het ware met het kopstuk gevangen houden en tegelijk het halster met het kopstuk al aan de goede kant omhoog hijsen en direct vast maken. Op die manier ving ik drie vliegen in één klap. Ik had door middel van het halster rond z’n nek controle tegen het weglopen, er hoefde maar één hand in de buurt van z’n neus te komen en het halster kon sneller vast zonder dat hij de kans had z’n hoofd op het laatst weg te trekken en alsnog te ontsnappen. Dit ging gewoon in één keer goed, hij bleef ook rustig staan, geen gedoe of gestress. Halster om en mee naar stal. Punt. 
Wat een heerlijkheid, nu kan hij gewoon lekker altijd ‘t halster af, zoals ik het ‘t liefst heb. En Ben denk ik ook…

Nog ééntje dan

Foto update en meer

Eigenlijk zou hier een grote roze wolk foto wel weer op z’n plek zijn. Ik ben weer zo blij en  trots met m’n ventje.

Vandaag was ik vanwege het mooie lenteweer foto’s van Ben maken. Dus het ‘nette’ halster van Dot, een knal oranje Accent Halter, uit de kist gepakt, camera mee en van plan Ben even een flinke rosbeurt te geven, staart en manen mooi te maken en dan zonnige foto’s in de wei maken als de andere paarden daar uit zijn, met Ben aan de longeerlijn.

Dat liep dus even anders… Toen ik nl. klaar was met stal uit mesten en Ben uit de paddock wilde gaan halen kwam Mandy al naar me toe…’Hij heeft z’n halster in z’n mond’… Uh, pardon? Ben bleek dus z’n halster compleet áf te hebben en had er mee in m’n mond staan zwaaien (“Joehoe, kijk eens wat ik heb!”). “Shoot, daar gaan m’n zonnige foto’s”, dacht ik, want zie em dan maar es te vangen en te halsteren in de paddock. Bij dat stadium waren we nog niet aangekomen.
Eerst maar weer naar binnen, longeerlijn, en ander vangtouw halen om te zien waar het eventueel me zou kunnen lukken. Eenmaal in de paddock eerst z’n gewone halster maar opgezocht, dat bleek dus gewoon heel te zijn met alleen de clip open! Hoe dat mogelijk is is me dus echt een raadsel want het is een Bucas halster en die hebben een speciale clip die niet zomaar open te  schuren is ofzo, zoals een musketon. Je moet die echt met je duim indrukken om van de ring te kunnen halen. Daarnaast heb ik ‘t halster expres al best strak om, omdat hij em eerder met één gaatje losser wel af kon schuren, maar dat kan nu écht niet meer, ik moet echt het kopstuk los maken om het halster om te kunnen doen. Maar goed, ‘t was em gelukt, of ‘t is z’n buurman gelukt, ook nog een optie, ‘t halster was in ieder geval af.

Eerst maar touw d’r vast aan, clip vast en kopstuk los en kijken of ik Ben kon benaderen met het halster. Dat ging eigenlijk zo gek nog niet en heel snel dacht ik ‘t halster al om te kunnen doen. Helaas mislukten de eerste twee pogingen, net als ik het halster om z’n neus wilde doen trok hij z’n hoofd omhoog. Eerst maar even benaderen en wegloop spelletje doen (dan loopt’ie weer achter me aan mee, doe ik soms met binnenzetten ook als hij in eerste instantie weg loopt voor me). Toen weer benaderd, uiteinde van het touw over z’n hals gedaan en zo had ik dus al controle over hem. Maar inmiddels stond ik zelf al heel ‘hoog’ adem te halen omdat ik eigenlijk al blij verrast was dat ik die eerste twee pogingen al zo makkelijk had kunnen doen, dat was éigenlijk al boven verwachting. Eerst dus zelf even  rustig staan blazen en ademen, Ben ondertussen hoofd naar beneden vragend en zelf weer aan een lage ademhaling werken. Toen heel rustig weer een poging en jawel… Ben stak braaf z’n neus in ‘t halster en ik kon het zo om doen en vast maken… WOOHOO!! Dáár was ik blij mee zeg!
Zelfs Mandy was verbaasd toen ze even later de stalgang in kwam lopen en mij daar al bezig zag Ben lekker te poetsen. Die had ook verwacht dat ik tot in’t donker bezig zou zijn hem te vangen.
Tijdens het borstelen hadden we nog een ‘first’ want Ben stond écht vast. Ik had vanmiddag een speciale vastzetkabel gekocht die als een telefoonsnoer opgekruld is en dus een heel end uit kan rekken maar ook weer in elkaar veert als de druk er af gaat. Dat werkte perfect en zelfs toen Ben een paar keer flink aan het eind van de kabel kwam schrok hij niet en was gewoon braaf. Ik had er voor de zekerheid wel een halstertouw los aan hangen maar echt nodig was die niet. Ben kan dus vast staan…
De borstelbeurt duurde hem op een gegeven moment wel wat te lang, vooral omdat Mandy ook druk was met hooi in de stallen gooien, dus op een gegeven moment ‘nipte’ hij weer een keer aan m’n mouw. Dat heb ik gelijk goed bestraft deze keer door even een flinke ruk aan het halster te geven (al voorbereid op een flinke hangpartij dus hand bij de paniek clip van de vastzetkabel). Maar niks hoor. Hij had wel iets van ‘oeps, ik geloof dat dit niet mag’, maar was niet overmatig van z’n stuk zoals hij eerder op een heftige reactie van mij kon reageren. Super, al iets meer zelfvertrouwen dus. En ‘t feit dat hij nu af en toe z’n ongenoegen uit, ookal is dat dan op een manier die ik niet accepteer, is daar eigenlijk ook al een bewijs van, hij krijgt het zelfvertrouwen om te protesteren.
Maar, na héél even doorpoetsen toch maar gestopt, hij was natuurlijk al héél erg braaf geweest. Snel op stal het oranje halster om gedaan en de longeerlijn d’r aan en nog net in de ondergaande zon wat foto’s geknipt. Ook nu was hij weer heel braaf, liep lekker een beetje rond te snuffen aan de lange lijn en als het niet al een enerverend middagje was geweest had ik hem waarschijnlijk nog wel los geknipt ook, maar je kúnt het natuurlijk overdrijven op één dag, dus toch maar niet gedaan. ‘t was door het halster verhaal later geworden dan gepland, dus het zijn niet de zonnige foto’s die ik in m’n hoofd had geworden, maar er zitten toch een paar leuke bij en met de ondergaande zon krijgen ze wel wat artistiekerigs.

Zeiltje

Ach wat is m’n manneke toch dapper!
Vanavond voor het naar binnen halen heb ik het blauwe zeil voor de dag gehaald en weer op de route naar stal uitgelegd met op elke hoek een oranje pion tegen het wegwaaien.
Voor de zekerheid maar wel even de longeerlijn gepakt in plaats van het touwtje, maar nodig was het niet.
Ben liep tot een paar passen afstand naar het zeil en bleef toen even staan kijken. Ik ben zelf op het zeil gaan staan en heb hem rustig laten kijken. Na slechts een paar tellen deed hij een paar stappen, tot de rand van het zeil. Flink beloond natuurlijk. Daar ging hij eerst weer even staan kijken en zette toen één hoef op het zeil. Even snuffen, toen keek hij mij een keer aan, bedacht waarschijnlijk dat hij er blijkbaar niet doorheen zou zakken en stapte heel rustig het zeil over. Niet rennerig en niet bang.
Uiteraard heb ik hem bijna de hemel in geprezen en daarna ben ik omgedraaid om hem via de korte kant van het zeil over de lengte te laten lopen. Nu stonden de pionnen dus dichter bij elkaar en de afstand over het zeil was groter.
Even aarzelde hij maar toen volgde hij me zonder verder stoppen rustig over het zeil. Brave Ben!

Omdat de deuren van het hooihok nog open stonden en hij wel vaker wat nieuwsgierig die kant op kijkt als we naar stal terug lopen, ben ik via het hooihok naar stal gelopen. Het is een hok waar de zadelkasten staan, waar het vol lag met grote hooibalen maar nu, doordat de helft op is, ruimte is om via het hok naar stal te lopen. Je komt dan via de andere kant de stallengang in en Ben’s stal is de  tweede vanaf het hooihok. In het hooihok was Mandy druk in de weer een kruiwagen met hooi voor de buitenblijvers te vullen, er liepen kinderen  rond, maar Ben bleef eigenlijk vrij rustig. Hij wilde even wat harder lopen dan ik goed vond maar na hem even stil gezet te hebben luisterde hij weer braaf.
Het was echt heel grappig om Ben’s uitdrukking te zien toen we vanaf het hooihok dus met een paar stappen al voor z’n stal stonden… echt met zo’n blik die zei ‘HUH? Zijn we hier?!’
Nog even een lekker rosbeurt ter afsluiting en toen mocht Ben fijn z’n schone hok in om z’n hapjes te eten.
Ik ben weer zo trots op m’n mannetje.

Weer es gewandeld

Vanochtend met het buiten zetten besloot ik dat het weer een mooie dag was voor een wandeltje. Lekker rustig op zondag ochtend dus ik ben weer met Ben over ‘t zandpad naar het hek gelopen maar nu in plaats van rechtsaf richting oprit, ben ik linksaf geslagen, van stal af. Dat was even gek; ‘Verkeerde kant op vrouwtje!’
Maar hij liep braaf mee, tot de dikke boomstam die iets verder in de berm ligt. Die was toch wel spannend. Daar hebben we dus even wat gekeken en uiteindelijk werd de boog die hij er omheel wilde maken toch wat kleiner. Overigens, ’spannend’ was wel relatief, hij bleef wel braaf, wilde er alleen met een grote boog omheen.

Daarna lekker verder gewandeld, eerst ik rechts van hem (aan de linkerkant van de weg omdat daar de berm het breedst is) tussen Ben en de weg in, maar dat vond hij toch niet lekker lopen. Blijkbaar valt hij bij spannende dingen  toch wat terug in z’n instinctieve reactie dat ‘rechts’ ‘gevaarlijk’ is. Toen ik links ging lopen (wat ik normaal liever niet doe, maar omdat het nu zondagochtend vroeg en rustig was kon het wel even) liep hij een stuk rustiger en meer ontspannen.
We zijn tot het eerste huis gelopen, daar werd de omgeving wat spannender en omdat we toen al veel verder van huis waren dan we tot nu toe geweest waren, wilde ik hem ook niet te veel stress bezorgen. Dus nadat we even alles in de  buurt van het huis bekeken hadden, zijn we weer omgedraaid en richting stal gelopen. Nu ik dus wel tussen Ben en de weg in. Dat ging heel relaxed eigenlijk, koppie al wat lager… tot hij het plastic in het prikkeldraad naast de berm zag hangen. Uiteraard begon het ook net wat te wapperen doordat de wind wat aan trok, maar Ben bleef braaf, vond het spannend en wilde er wel met een boogje omheen, maar kwam maar net de berm uit.
Verderop weer langs de  boom, die bleef toch wel groot maar al duidelijk minder gevaarlijk dan op de heenweg. Hij leert wel vlot en went wel snel aan dingen blijkbaar.
Al met al dus een heel mooi wandeltje. Eenmaal op het erf loopt hij wel duidelijk meer ontspannen dan langs de weg, het is nog wel een beetje ‘de grote boze wereld’ buiten het hek, maar hij blijft toch wel goed beheersbaar tot nu toe. Ik hoop dat dat straks als we es verkeer tegen gaan komen ook zo blijft.

’s Avonds met binnen zetten heb ik de sprayfles er nog even bij gepakt. Dat was weer stress, die vindt hij dus echt heel eng. Daar moet ik dus even een wat landuriger traject voor gaan verzinnen want dat is niet in een paar dagen opgelost. En ook maar even een plantenspuitje met water gaan gebruiken want om nu alleen voor ‘t oefenen m’n roseoil de lucht in de spuiten is ook een beetje zonde. Ik hoop wel dat hij het uiteindelijk gaat accepteren want dat is met veel dingen toch wel makkelijker. Ik wil hem van’t voorjaar ook in de Endure kunnen zetten en hoewel dat ook met een spons wel gaat lukken, vind ik met een sprayfles wel makkelijker én zuiniger. Dat wordt dus oefenen…