TTeam

Ik ben zó blij vandaag. Ik heb vandaag met Ben een privé les én een miniclinic TTeam van Vanda Oosterhuis (zie link ‘Gevoel voor Paarden’ in menu rechts) gehad.
Ooit in een ver verleden heb ik op een vakdag voor hondentrimmers een workshop TTouch van Linda Tellington-Jones zelf gehad en ik had sterk het idee dat ik de touches ook heel goed voor Ben zou kunnen gebruiken, vooral voor het helpen ontspannen en stress af laten vloeien. Ik wilde dus graag een privé les van Vanda maar gezien de afstand is één lesklant voor haar dan niet rendabel. Dus wat doe je dan… je boekt ’s ochtends een privé les en organiseert voor de middag een mini clinic van een paar uur voor stalgenoten en overige geïnteresseerden.
Daar bleek genoeg animo voor te zijn dus  zo kwam Vanda vandaag naar de Veluwe en hadden Ben en ik onze privé les.

Mijn gevoel bleek goed! Het gaat te ver om hier alles volledig te beschrijven, maar Ben reageerde súper op de touches.
In eerste instantie was Vanda natuurlijk eng, zeker toen ze hem ook nog ging aanraken, maar met de technieken die Vanda toepaste, die er vooral op gericht waren Ben z’n hoofd te laten zakken zodat hij zou ontspannen en dus kan nadenken en leren, zag je al snel positieve reacties. Heel langzaam zakte zijn hoofd en ging hij weer adem halen en werden zijn ogen zachter. Eerst was het effect maar klein en van kortere duur, maar hoe langer we bezig waren, hoe meer het effect te zien was. Na ruim een half uur had Ben een totaal ander gezicht dan toen we net begonnen.
Ondanks dat alles wat er gebeurde ook wel heel spannend was en Ben af en toe wat overslaggedrag liet zien en duidelijk moest nadenken over wat hij nu voelde en mee maakte, kwam hij steeds sneller in ontspanning en bleef daar ook langer. Pas toen we onze aandacht op z’n benen gingen richten, omdat ik zijn voeten nog niet op kan pakken, vond Ben het wel mooi geweest en was zijn emmertje even vol. Maar dat was niet zo gek, want hoewel je weinig ziet gebeuren, heeft dit alles héél veel impact op hem gehad. We zijn dus gestopt en Ben mocht fijn naar de paddock.

’s Middags was de beurt aan een aantal stalgenoten en een paar mensen ‘van  buiten’. De normale dagclinic TTeam bestaat uit de touches en het bijbehorende grondwerk, maar omdat het een ‘mini-clinic’ zou zijn van een halve dag, zouden we nu alleen de touches behandelen.
Eerst behandelde Vanda het een stukje theorie en hebben we op ons zelf even de basics van de circels geoefend. Daarna deed ze het één en ander voor op het paard van één van de deelnemers. Vervolgens heeft ieder zijn eigen paard mee had z’n paard gepakt en zijn we onder begeleiding van Vanda zelf aan de slag gegaan, degenen die geen paard mee hadden op het paard van iemand anders.
Omdat Vanda ook wat dingen voor had gedaan waarmee ik met Ben kan werken aan het voetjes geven, heb ik Ben er op een gegeven moment ook weer bij gepakt. Toen werd pas duidelijk hóe veel impact het op hem gehad had, hij stond in een hoek van de paddock met z’n ogen dicht en een mega-hanglip, wat ik nog nooit bij hem gezien heb, hij is normaal altijd wel allert, ook als hij ‘op rust’ staat. Ben was écht móe.
Maar ook bleek hoeveel hij er al van opgepakt had, want hij reageerde bijna gelijk op de dingen die ik deed, in eerste instantie een herhaling van wat we ’s ochtends gedaan hadden. Maar ik kon nu zelfs al meer. ’s Ochtends wilde de Pythonlift, een bepaalde ‘greep’ die je op de benen kunt toepassen, nog echt niet lukken. Dit is een greep die je met twee handen tegelijk doet en dat was ’s ochtends echt nog te veel. Nu kon ik na een paar circels op z’n been linksvoor twee keer het hele been ‘liften’ zonder dat hij verstapte of moeilijk ging doen. SÚPER!. Rechts kon het nog écht niet, maar dit was in een halve dag dus al een hele vooruitgang.
En het werd nog beter… Want daarna mocht Suzanne, een van de andere deelnemers, proberen op Ben te werken. En dat ging súper. Ben bleef ontspannen en reageerde ook goed op wat Suzanne deed. Zij mocht zelfs naar z’n bil werken zonder al te veel reactie, iets wat hij ’s ochtends ook nog wat spannend vond en wat voor wat spanning zorgde.
Inmiddels had Ben zo veel te verwerken gekregen dat ik hem daarna maar lekker in z’n stal gezet heb voor z’n welverdiende rust.
De clinic ging nog even door, want daarna hebben we ook nog wat handelingen geleerd die erg goed zijn om een paard voor te bereiden en los te maken voor het rijden. Benen, schouders, heupen en rug loswerken en het voorbereiden op het zadelen en aansingelen zodat een paard daar minder spanning mee opbouwt. Deze handelingen hebben we aan het eind van de clinic ook nog even op elkaar geoefend, waarbij het voor iedereen wel heel opmerkelijk was hoeveel effect  zulke kleine bewegingen kunnen hebben. Bij het losmaken van de schouder werd bijvoorbeeld je arm door het los worden van de schouder duidelijk zichtbaar langer, bij sommigen zat zelfs meer dan 5 cm. verschil tussen de losgewerkte arm en de arm die nog niet gedaan was. Door op elkaar te oefenen werd ook goed duidelijk hoe het voor je paard moet voelen en hoe weinig beweging en druk er eigenlijk voor nodig is om  toch een groot effect te krijgen.

Al met al was het – en ik denk dat ik voor alle deelnemers spreek – een zeer leerzame en vruchtbare dag. Ik denk dat iedereen er wel wat aan gehad heeft en er iets van kan toepassen op z’n eigen paard. TTeam is niet alleen geschikt voor probleempaarden of issues bij je paard, ook een paard zonder problemen kan veel baat hebben bij de methode, al was het maar om het paard lekker los te werken voor het rijden.
Voor Ben was het  een schot in de roos. Ik had vantevoren wel het gevoel dat dit wel eens een heel goede methoude zou kunnen zijn om Ben te helpen, maar het is toch altijd fijn als dat gevoel ook bevestigd wordt. Ben heeft het súper gedaan, reageerde éigenlijk wel boven verwachting en ook Vanda was erg tevreden en positief over hoe goed Ben het op pakt en er op reageert. Hij heeft volgens haar een erg sterk karakter met héél veel zelfbeheersing, wat hem straks tot een heel fijn en betrouwbaar rijpaard zal maken, maar wat nu ook maakt dat hij dus sterk in zijn vertrouwde angstgedrag blijft zitten. Dat patroon moet ik gaan doorbreken en dat gaat hiermee zéker lukken.
Ik kan nu al bijna niet wachten tot 26 April, wanneer Vanda weer terug zal komen voor een volledige dagclinic, waarbij ook het grondwerk aan bod zal komen en waar Ben en ik uiteraard ook weer aan mee zullen doen.

Vast staan

Vandaag weer wat nieuws gedaan met Ben. Ik was vrij vroeg op stal en het was nog rustig, dus ik wilde Ben even in het gangpad een extra goede poetsbeurt geven.
Uit de paddock halen was een probleem, ik kan Ben gewoon niet uit de paddock halen als Bikkel en Diesel er nog in staan. Die staan direct vooraan te dringen en Ben wil juist nog niet zo makkelijk voor mij uit het hek door, dus ik krijgt dat niet voor elkaar zonder dat de andere twee ponies al lang en breed het hek door zijn voor ik Ben er door heb.
En doordat ik op de andere twee loop te mopperen wordt Ben ook alleen maar terughoudender.
Maar nadat Mandy de andere twee mee genomen had kon ik dan eindelijk met Ben naar stal.

Daar heb ik ben aan de lange lijn gezet, de lijn door de spijlen en dan gewoon vast houden terwijl ik hem helemaal geborsteld heb. Hij was eerst wat onrustig, het was natuurlijk ook weer even gek want normaal mag hij op stal om te eten maar nu dus niet. Maar hij stond al snel vrij rustig stil, ook als er druk op de lijn kwam schrok hij daar niet van.
Een stalgenootje moest heen en weer naar het voerhok waar ook de grepen enzo staan en moest met kruiwagen en greep weer achter hem langs terug. Dat was ook even spannend maar toen ze een derde keer langs kwam was dat ook al niet zo eng meer. Ook een ander stalgenootje kon later rustig achter hem langs lopen zonder dat hij daar heel erg op reageerde. Hij was wel wat wantrouwig, keek wel en ging wel strak tegen de muur staan, maar bij elke keer dat er iemand langs kwam bleef rustiger. Het ‘vast’ staan zelf was eigenlijk helemaal geen probleem, ook toen het spannend was met de stalgenootjes en er druk op de lijn kwam reageerde hij daar niet op.
Voorlopig ga ik hem nog niet echt vast zetten en blijf ik het zo doen, eerst zeker weten dat hij echt niet in paniek raakt of gaat hangen. Maar voor vandaag  ging het weer super, eigenlijk boven verwachting zelfs. Mijn knappe ventje.

Enge fiets

Vanavond wilde ik weer even ‘t stukje langs de weg wandelen met Ben. Hij stond al alleen, de rest was al binnen, dus hij wilde eigenlijk ook wel weg, maar liep toch braaf mee de andere kant op.
Aan het eind van’t zandpad bij de paddock bleef hij even staan, wilde even neuzen met de andere paarden maar uiteindelijk liep hij toch mee naar het hek.
Met dat ik door het hek was en het net weer dicht aan’t doen was zag Ben een fiets (mét grote rode fietstassen) aankomen. Hij vond die zó enorm eng dat hij eerst op de plek stond te dansen en dribbelen. Ik dus tegen dat kind roepen dat hij met een grote boog om Ben heen moest, die steeds meer de nijging kreeg om weg te willen.
Gelukkig kon ik hem bij me houden en toen de jongen op de fiets verder weg was kalmeerde hij ook wel weer.
Phew… ik was echt even bang dat hij z’n nek er op zou zetten en aan de kletter zou gaan. Dan houd ik er gewoon echt niks meer aan. Maar hij bleef naar me luisteren en bleef redelijk bij me. Hij was daarna natuurlijk wel wat druk en hyper, mede omdat de paarden in de paddock naar het hek galoppeerden omdat Mandy daar net met hooi aan kwam. Na even vermanend toespreken kalmeerde hij gelukkig wel en bleef hij gewoon lopen.
Op dat moment reed er een auto bij de houtzagerij weg, natuurlijk in mijn richting. Ik zag het even niet zitten om ook nog door een auto gepasseerd te moeten worden dus ben met m’n arm uitgestoken midden op de weg gaan lopen.
Gelukkig begreep de bestuurder mijn bedoeling en hij bleef op gepaste afstand langzaam achter ons rijden. Pas toen ik de oprit op liep gaf hij gas en ging langs ons heen. Wel met flink wat gas, maar stom genoeg reageerde Ben dus nagenoeg niet op de auto. Eenmaal op de oprit durfde ik hem ook weer iets meer lijn te geven. Ben was braaf op’t erf maar ik kon wel merken dat hij toch wel wat opgefokt was nog. Op stal dus maar even lekker geborsteld (ook daar schrikkeriger dan anders) en verder lekker met rust  gelaten.
Morgen maar even niks en overmorgen hoogstens alleen op’t erf… even de stress weer laten zakken voor we opnieuw langs de weg gaan.
Toch heb ik er een goed gevoel over. Ben ging niet met mij achter hem aan skiënd aan de haal, hoe bang hij ook was, hij bleef redelijk controleerbaar. Hij stond wel midden op de weg en wilde wel graag weg van de plek, maar ik was hem geen moment echt ‘kwijt’. Ondanks z’n angst luisterde hij nu ook naar me en dat deed hij 1,5 maand geleden nog niet.

Vrachtwagen

Vanochtend heb ik weer een wandeltje langs de weg gemaakt met Ben. Ik wilde eigenlijk het zelfde rondje lopen als maandag, maar dan in tegengestelde richting, dus oprit af en door’t hek terug het zandpad over. Maar bij de weg aangekomen zag ik dat er bij de houtzagerij, die precies tegenover het hek ligt waar ik door moest, een vrachtwagentje stond te laden. Zo’n grijper op de vrachtwagen en een heftruck die aan’t laden was… neuh… geen goed idee. Ik ben dus maar even een stukje de andere kant op gelopen langs de berm. Dat ging weer super. Wel gesnuif en gekijk, maar verder gewoon een brave handelbare pony die netjes naast me blijft. Heerlijk.
Omdat ik het gewone touwtje aan het halster had in plaats van de longeerlijn – ik bedacht me pas onderweg naar de paddock dat ik wel even kon omwandelen – durfde ik niet te ver te gaan, dus  na een klein stukje ben ik weer omgekeerd en terug de oprit op gelopen.
Eenmaal terug op het terrein ben ik wel nog even via het zandpad naar het hek gelopen, om zo vanaf de veilige kant van het hek naar de vrachtwagen te gaan kijken met Ben. Ik wil graag weten wat hij met verkeer doet omdat de weg naar het bos toch nog wel een dikke 700 meter langs een smal landweggetje is waar uiteraard veel  te hard gereden wordt.
Nou, ik denk dat Ben toch wel een rasechte Merens is die, zoals het volgens z’n rasstandaard hoort, niet snel impulsief zal wegspatten maar eerst kijkt, nadenkt en dan pas reageert, want Ben besloot dat de paarden in de paddock naast het pad en de kleine graspolletjes op het pad een stuk interessanter waren dan de vrachtwagen.
Hij keek af en toe wel maar echt een reactie kwam er niet op. We stonden niet helemaal bij het hek, maar toch dichtbij genoeg en ik heb hem ook niet echt verder gevraagd. Ik vond het voor nu wel weer mooi zo.

Toen ik later nog even terug kwam bij Ben in de paddock, viel me echt op hoe fris en vrolijk hij nu uit z’n koppie kijkt.
Er zijn nog wel situaties waarbij die wantrouwende blik terug komt in zijn ogen, vooral als ik met hem bezig ben, maar ook dan toch al heel anders dan in het begin. De echte angst is wel weg en het muurtje dat hij opgetrokken had is al behoorlijk aan’t afbrokkelen. Het is nu echt een kwestie van wederzijds vertrouwen opbouwen.

Kus

Vanochtend heb ik Ben een maarzo een kus op z’n neus gegeven!
Ik was z’n koppie aan’t borstelen en deed dat terwijl ik voor hem stond, normaal moet dat vanaf de zijkant omdat recht voor hem nog vrij bedreigend is, maar vandaag mocht het. Hij stond me op een gegeven moment recht aan te kijken met z’n neus zo dicht bij m’n gezicht dat ik het niet kon laten hem een kus op z’n neus te geven. Hij reageerde niet eens echt.
Toen ik het later nog een keer deed schrok hij wel achteruit, maar toen stond hij ook niet uit zichzelf naar me te kijken en had ik z’n halster vast. Tja, gelijk heeft’ie natuurlijk, kussen doe je niet onder dwang.

Vandaag is ook Ben’s nieuwe voer binnen gekomen. Ik heb besloten hem vanwege z’n geschuur voor de zekerheid maar helemaal van de suikers en zetmelen af te halen. Ik wil niet het risico lopen dat hij stiekum bezig is een allergie o.i.d. te ontwikkelen.
Geen granen meer dus. Het was een heel gezoek wat dan wel maar ik ben er uit. Hij krijgt Marstall Force, een vitaminen/mineralen supplement, wat eigenlijk alleen al voldoende is. Om toch wat ‘voerbakvulling’ te hebben krijgt hij daar Wiesencobs van Marstall bij (wat misschien nog vervangen wordt door de Pre Alpin Aspero van Agrobs, als ik een leverancier in de buurt kan vinden). Voor wat extra vetten krijgt hij er dan een klein schepje BOSS op (Black Oil Sunflower Seeds) en zo’n 3 keer per week ’s avonds gekookt lijnzaad er doorheen. De BOSS zijn besteld, ik hoop dat die ook snel binnen komen, de rest is er nu en kreeg hij dus vanavond voor het eerst.
Ik was erg benieuwd wat Ben van z’n nieuwe diner zou vinden omdat sommige paarden wel even moeten wennen aan de Wiesencobs, maar Ben dook gelijk vol overgave in z’n bak. Wel even zo’n ‘huh? Da’s wat anders’-reactie bij de eerste hap, maar de bak ging schoon leeg en werd volledig uitgelikt. Gelukkig…goedgekeurd!
Nu hopen dat het ook het resultaat heeft waar ik op hoop en dat is een gezond paard zónder jeuk.

Een roze wolk… niet omdat het Valentijn is maar omdat Ben en ik vandaag ons eerste wandeltje het erf af hebben gemaakt!

Vanochtend ben ik met Ben even over het zandpad langs de paddocks en bak gelopen. Dit pad lopt langs het hele complex tot voor aan de weg, waar een hek is. Zo kon Ben veilig naar de weg, even alles bekijken en weer terug. Hij vond het wel interessant allemaal en eenmaal terug bij de paddock wilde hij eigenlijk eerst de paddock niet in. Volgens mij vindt Ben het wandelen wel heel erg leuk.

Vanavond ben ik dus weer even langs dat pad naar voren gelopen. Nu over de zandbult heen die halverwege het pad ligt. Ben moest ‘t even bekijken maar liep daarna braaf over de bult heen in plaats van er om heen. Even buurten bij de paarden die nu in de hengstenpaddock stonden en daarna verder naar voren. Nadat we daar even hadden staan kijken terwijl er twee autos langs kwamen, heb ik het hek open gedaan om te kijken of Ben er doorheen wilde. Na even twijfelen volgde hij me weer braaf en zo stonden we ineens langs de weg! Heel braaf liep hij met me mee richting de echte oprit van het complex, waar ik weer terug richting stal wilde. Onderweg waren een groepje reflectorpaaltjes bij  elkaar en de rioolpomp wel raar, maar het enige wat hij deed was snuiven en met een scheef oog kijken. Hij bleef braaf naast me lopen en geen moment kwam er spanning op het touw. Via de officiele oprit zijn we weer terug gewandeld naar stal, even rondgekeken op het voorste ‘pleintje’ bij het woonhuis, even dichterbij de auto die daar stond omdat Ben auto’s nog wel wantrouwend benadert en daarna tussen de schuren door naar achteren waar de stal is.
Wow, wat een brave vent. Alles bij elkaar was het misschien maar 100 meter langs de weg, maar toch.
Onder het wandelen liep hij veel te snuiven en hij vond het duidelijk heel spannend, maar als ik hem dan even bemoedigend op z’n hals aaide ontspande hij wel even. Hij gaat ook echt vol vertrouwen achter me aan als iets spannend is. De bult zand of de auto waar hij toch eerst even naar moet kijken… uiteindelijk volgt hij me braaf in het vertrouwen dat het dan wel goed zal zijn. Hij begint duidelijk steeds meer op mij te vertrouwen.

Briesen

Vandaag heb ik met Ben weer even geoefend met ‘longeren’. Hij lijkt nog niet echt  te snappen wat ik bedoel en blijft nog veel zijn achterhand voor me wegdraaien. Maar als ik eerst iets op afstand naast hem ga staan en zijn achterhand ‘drijf’ terwijl ik duidelijk ’stappen’ zeg – dat stemcommando lijkt hij te snappen -  doet hij toch af en toe wat stappen voorwaards. Zodra hij dat doet beloon ik hem uiteraard uitvoerig. Zo heeft hij vandaag toch meerdere stukjes om me heen gestapt, een paar halve rondjes en zelfs twee hele rondjes. Toen ik iets te veel dreef en hij een paar drafpasjes maakte kwam hij ook netjes op mijn stem weer terug. Het begin is er.

Daarna zijn we nog even achter de schuur langs met een omweg naar stal gewandeld. Bijna het hele stuk achter de schuur langs heeft hij regelmatig zachtjes lopen briesen. Niet echt overtuigend briesen maar meer van die zachte sputtertjes. Maar ik denk wel dat hij de spanning van het longeren er uit liep te sputteren dus dat hij de spanning los begint te laten in plaats van op te kroppen vind ik een heel goed teken.
Misschien dat ik zaterdag of zondag als het rustig is een stukje naar voren, richting de weg wandel, kijken hoe hij zich daarbij houdt. Als we nu langs de doorgang tussen de schuren wandelen kijkt hij wel nieuwsgierig die kant op en hij lijkt zich tijdens het wandelen wel lekker te voelen en te ontspannen, dus ik wil er toch redelijk vlot naar toe proberen te werken dat we richting het bos kunnen. Lekker door het bos wandelen is wel goed voor z’n koppie denk ik.

Visite

Vandaag kreeg Ben visite!
Vriendinnetje Sonja kwam langs waaien om saampjes uit eten te gaan en natuurlijk moest ze ook eindelijk kennis maken met Ben. Dus samen naar stal om Ben binnen te halen. Gelijk buiten bij de paddock mocht Sonja Ben al aaien zonder dat hij voor haar weg liep (ik had hem natuurlijk wel vast aan het touw maar hoefde hem niet tegen te houden ofzo). Dat was dus Ben’s eerste aai van een vreemde en Sonja had de eer om die eerste te zijn. Op weg naar stal liep Sonja schuin achter Ben dus liep Ben met zijn hoofd licht gedraaid om haar toch met één oog goed in de gaten te kunnen houden. Je weet natuurlijk maar nooit met vreemde mensen…
Op stal moest Ben tussen meerdere mensen door lopen die op stal stonden, maar ik kon hem heel goed eerst stil laten staan en daarna heel rustig tussen de mensen door laten lopen. Hij gaat echt steeds beter op mij letten en mijn leiding accepteren. Zo mooi om te zien, vorige week was hij hier nog tussendoor gedenderd zonder zich ook maar één moment wat van mijn getrek aan het halster aan te trekken. Nu bleef hij braaf naast me en liep rustig met me mee, ookal was het heel spannend.
Op stal heeft Sonja hem weer een paar keer geaaid, wat hooi en een snoepje gevoerd en Ben vond het wel ok.. ‘t was spannend en ondertussen keek hij wel steeds naar mij, alsof hij bevestiging zocht of het écht wel vertrouwd was, maar uiteindelijk ontspande hij wat meer en besloot dat Sonja ok was.
Mijn Dappere Dodo.

Moeilijker werkje

Nadat ik gisteren  weer een rondje om de stal gewandeld had met Ben, wat weer heel goed ging, wilde ik vandaag weer even wat anders doen. Maar weer even de bak in.
Eerst even een rondje gewandeld en alles was weer interessant. Als Ben ergens wil snuffelen dan gáát Ben ergens snuffelen en is’ie ook echt een stoomwals die doordendert. Maar hij luistert al wel steeds beter als ik hem tegen hou of terug zet.
Ik wilde proberen of ik Ben een beetje om me heen kon laten lopen, longeren zeg maar, dus ben een beetje aan’t proberen gegaan. Ben snapte er eerst niks van, ‘wat wil je nou méns!’ Hij liep dus voornamelijk rondjes om z’n voorhand, zijn achterhand kan ik heel goed ‘wegkijken. Maar vooruit ging wat lastiger… Dat zal ook vást aan mijn verkeerde lichaamshouding gelegen hebben, ik moet daar met Ben veel beter op gaan letten want hij is daar best gevoelig voor. Toen ik daar iets meer op ging letten ging hij af en  toe een paar pasjes om me heen, maar liep dan rechtdoor en als ik hem dan tegen hield, draaide hij z ich weer naar me om en ging weer om z’n voorhand draaien. Meer elke paar pasjes voorwaards heb ik steeds beloond en toen ik het uiteindelijk na een paar pogingen in de hoek van de bak nog een keer probeerde ging het wel en heeft hij een heel rondje om me heen gestapt. Knáppe Ben!
Ik heb hem uitvoerig beloond en ben gelijk maar weer gestopt, lekker naar stal terug gewandeld. Hij had op de weg terug echt zo’n ‘nadenkblik’ in z’n ogen, alsof hij heel hard gewerkt had, hij was er zelfs een beetje warm van geworden. Duidelijk weer een teken dat zoiets simpels als een rondje om mij heen lopen voor hem nog ‘heel veel’ is. Deste braver dat hij het toch zo goed probeerde te doen en het uiteindelijk ook gelukt is.

en een derde wandeltje

Zoals gepland vanochtend Ben weer via de omweg om de schuur heen naar z’n paddock gebracht. Deze keer in tegengestelde richting dus ineens zie je dan dingen die je gisteren nog niet gezien had!
Eerst al bij de mestkuilen. Gisteren kwam hij langs het muurtje wat er aan de andere kant nog lanst staat en was hij al zo met het zeil van de veldschuur bezig, dat hij de mestkuilen niet meer gezien heeft. Nu kon hij al in de mestkuil kijken voordat hij dicht bij het zeil was. ‘whoa! Diep gat!’ Toen we doorliepen was daar natuurlijk ook het zeil, dus toen had ben even een dilemma… tussen diepe gaten en eng groen zeil door… wat nu? Na even stilstaan en nadenken en wat overredingskracht van mijn kant besloot Ben dan  toch maar mee te lopen. Spannend was het wel maar het bleef bij wat kijken en beetje snuiven, hij bleef braaf mee lopen en goed in de hand.
Toen stond er in de laatste mestkuil ineens een ladder die hij gisteren niet had kunnen zien én het putje wat daar in de bestrating zat viel hem ineens op (en daar waren we gisteren toch echt ook langs gelopen). Maar ook daar bleef het alleen bij kijken en wat snuiven. Eenmaal achterlangs ontspande hij en kwam hij ook weer wat meer achter me te lopen (hij loopt standaard meestal achter me, niet naast me). Al met al dus weer hartstikke braaf!
Ik vind het wel prettig om te weten dat hij bij dingen die hij ziet die ‘eng’ zijn heel handelbaar blijft en geen idiote dingen gaat doen. Hij staakt eerder dan dat hij echt weg wil rennen en dat vind ik op zich een prima reactie. Alleen mensen wekken een vluchtreactie bij hem op, dingen blijkbaar niet.

Komende dagen doe ik weer even niks. Ik moet toch werken dus komt het er ook minder van, maar ik wil ook eerst dit even laten bezinken. Aan’t eind van de week weer eens kijken hoe hij dan langs het zeil loopt en mee loopt en of hij er iets van geleerd heeft. Als dit zo soepel blijft gaan, kan het maar zo zijn dat we al vrij vlot aan een buitenwandeltje toe zijn…