Koude Oudejaarsnacht

Vanochtend ging buiten zetten helemaal súper. Ben stond weer bij de staldeur klaar om naar buiten te gaan dus ik ben de stal in gelopen en heb geen ‘voorbereidend geaai’ gedaan of wat ook, maar gelijk geprobeerd zijn halster rustig te pakken. Eerst draaide hij z’n hoofd af en liep een stap weg, maar ik bleef staan en deed niks. En Ben wilde toch wel érg graag naar buiten, dus kwam hij terug en kon ik alsnog het halster pakken.
Hij liep braaf mee naar buiten  terwijl er nu nog geen andere paarden in de paddock stonden en ook Mandy niet mee liep, vervolgens ook braaf de paddock in. Hij rende wel een paar stappen voor me uit de paddock in, maar hij trok het  touw niet uit m’n handen en ik kon hem rustig en bij me houden. Nadat ik rustig het hekje van de paddock dicht had gedaan kon ik ook weer gewoon het touw inkorten en naar hem toe lopen en rustig het  touw los knippen. Hij rende niet direct weg maar liep gewoon rustig weg. Súper ging het dus.

Deste teleurstellender was het ’s middags…
In eerste instantie ging het goed, ik kon hem goed benaderen en aaien, maar op het moment dat ik het halster pakte rukte hij zich los en ging er vandoor. En vanaf dat moment wilde het niet meer…
Eerst kon ik hem nog wel aaien, maar zodra ik in de buurt van z’n hoofd ging draaide hij weg en ging hij er vandoor. Hij was ook erg loperig en bleef maar ronddraven. Of ik er nu wel of niet druk op zette, ‘t maakte niet uit.
Op een gegeven moment heb ik het maar opgegeven en zijn we weg gegaan. Ik heb hem geen eten gegeven, in de hoop dat hij later, als het donker was meer het idee had dat hij voor ‘t eten en ook met ‘etenstijd’, naar binnen ging.
Gelukkig was het wat vuurwerk betreft nog heel rustig daar in de omgeving en bleef Ben er in ieder geval ogenschijnlijk heel rustig onder. Ik zou met donker wel terug komen…

Ik heb een vriendin gebeld om te vragen of zij kon komen helpen en tegen 18.00 uur zijn we weer richting Stroe gegaan. Ben was op zich heel rustig, raakte ook niet over z’n theewater ofzo, we kregen hem alleen weer niet te pakken. Dichterbij dan 2 meter lukte gewoon niet. Ook voor eten wilde hij niet komen, zelfs niet als ik het neer zette en zelf weg liep. Dat was toch wel heel uitzonderlijk. We hebben het een aardig poosje geprobeerd, héél  rustig een beetje rondlopen, hem negeren, stapje dichterbij, stapje weer weg. Hij reageerde er prima op, was nieuwsgierig naar m’n vriendin, maar de muur stond op 2 meter en daar bleef hij.
Zelfs toen ik toch maar hooi haalde omdat het er naar uit zag dat Ben oudjaarsnacht buiten door brengt en ik hem ook niet zonder eten buiten wil laten staan, wilde hij niet komen als ik daar dicht bij in de buurt stond. Ook toen hij eenmaal at kon ik niet in de buurt komen, iets wat normaal toch al heel lang wel kan.

Het ziet er dus naar uit dat ik een koude jaarwisseling tegemoet ga. Om half 11 ga ik weer naar stal, Mandy komt dan ook de paarden weer even checken en dan wil ik even overleggen of we misschien z’n buurman van stal kunnen halen om het op die manier nog even te proberen. Maar lukt dat niet of ziet ze dat niet zitten, dan blijf ik dus op stal. Ik zit thuis toch niet lekker als ik weet dat Ben rond 24.00 uur buiten staat, dus ga ik er maar heen. Op een stoeltje bij hem in de paddock zitten en in ieder geval in de gaten houden of alles goed gaat.

Ik baal hier best van, niet van Ben, maar van het feit dat ik niet weet wat er is en dat ik het niet kan oplossen. Ik hoop en ga er voorlopig van uit dat het een combinatie van factoren is. Hij staat natuurlijk nog maar twee dagen daar op stal, dan het geknal van vuurwerk er bij, het ‘naar binnen gaan en daar is dan eten’ zit nog niet in zijn systeem en al met al had hij waarschijnlijk toch al wel wat druk opgebouwd. Dan het vooruit sturen van vanmiddag, dat was dan blijkbaar de spreekwoordelijke druppel. Hoop ik…  In dat geval zou het probleem morgen of overmorgen weer opgelost moeten zijn. Zo niet, dan hebben we een groter probleem.
Maar daar gaan we nu nog maar even niet van uit.

Stroomversnelling

Vandaag wilde Ben wel héél graag naar buiten toen ik aan kwam. De meeste paarden waren al naar buiten en hij stond vooraan bij de staldeur te ‘dringen’ toen ik de stal in kwam. Ik wilde dus eigenlijk gelijk zijn halster pakken. Even wilde hij niet en draaide hij weg, maar bedacht zich dat hij toch wel erg graag naar buiten wilde dus liet hij vrij vlot toe dat ik eigenlijk zonder echt ‘voorbereidend geaai’ zijn halster kon pakken.
Hij liep vlot mee zonder dat er nu iemand achteraan liep. Weer wilde hij even gaan draven toen hij het andere paard hoorde hinniken, maar weer kon ik met iets druk op het touw en een ‘nee’ voorkomen dat hij dat deed en bleef hij netjes achter me.
Ook het los knippen in de paddock ging gelukkig goed. Vantevoren was ik even bang dat dat weer een probleem zou worden omdat ik nu het paktouwtje er niet aan had (door het ijs om het touwtje kon de musketon van de leadrope er nu niet aan dus dat had geen zin). Maar gelijk bij het binnen lopen van de paddock had ik mijn hand al bij de musketon en heb ik hem direct los geknipt op het moment dat we de paddock in liepen. Mandy stond achter me al klaar om het hekje dicht te doen.
Normaal leer ik ze eerst rustig met me mee te draaien de paddock of wei in en netjes te wachten tot ik ze los knip, maar zover is Ben nu nog niet. Eerst maar leren dat hij het touw niet uit m’n handen trekt en zich gewoon los laat knippen, het wachten komt daarna wel.
Al met al ben ik weer helemaal blij met hoe het ging. Aan het eind van de week is dit routine voor Ben (hoop ik dan).

Wel mooi hoe deze verhuizing zijn training weer in een stroomversnelling brengt. Het komt ook precies op het goede moment, eerder was niet handig geweest, toen was hij hier nog niet aan toe. Nu wel en gaat het ook weer vooruit, terwijl het in Putten eigenlijk net een beetje begon te stagneren.
Dit was blijkbaar toch weer ‘ment to be’

’s Avonds binnen halen:

Binnen halen ging vanavond weer ongeveer als gisteren. Eerst weer even zelf geprobeerd maar ‘t bleek al snel dat dat niet zou gaan lukken. Omdat ik ‘t idee had dat hij ‘loperiger’ was dan gisteren, ben ik maar weer even weg gegaan. Nu kan dat ook goed te maken hebben gehad met het feit dat er duidelijk meer vuurwerk te horen was in de omgeving en vooral ook omdat de VDH club pal tegenover zijn paddock aan’t trainen was. Veel grauwende en joelende honden dus.
Toen Mandy weer kwam helpen ging het vlotter. Na eerst flink wat heen en weer rennen gaf hij het ineens op leek het wel en bleef halverwege de paddock staan en kon ik hem rustig aan gaan benaderen. Mandy stond toen nog niet eens in de buurt. Toch maar even wachten tot zij zich strategisch opgesteld had, want we stonden juist in de hoek het dichtst bij de honden. Ik moest wel even rustig aaien en paaien want hij bleef zijn hoofd eerst weg draaien. Uiteindelijk kon ik  toch z’n halster pakken en het  touw vast knippen. Helaas nam hij  toen dat vast zat direct weer een spurt en dan kun je proberen wat je wilt, maar dan  trekken ze ook een lange katoenen lead brandend door je handen.
Jammer dat dat  toch weer gebeurde, dat moet nl. geen gewoonte gaan worden natuurlijk. Toch geef ik hem voorlopig even het voordeel van de twijfel en ga ik er van uit dat het nu nog ‘ontlading van spanning’ is en geen ‘klieren’.
Nu kon ik wel gelijk daarna het touw weer pakken en liep hij direct braaf met me mee. Dat was dus al beter dan gisteren, toen hij nog drie keer een run nam.
Lekker weer met hapjes en een appel op stal en verder met  rust gelaten en weer naar huis gegaan.

en weer naar binnen

Zo.. half bevroren weer thuis maar voldaan want het is gelukt, Ben staat weer binnen!
In eerste instantie probeerde ik het alleen en ik heb hem ook wel een paar keer kunnen aaien in de paddock, echt op de loop ging hij niet meer voor me, wat ik op zich al wel weer positief vond. Maar pakken lukte net niet. Één keer wist ik het paktouwtje te pakken, maar waar ik bang voor was, was idd gebeurd.
‘t Leek wel dat touwtje van zo’n ‘Belgisch weerstation’: Touwtje bevroren = Vorst
Het is natuurlijk meerderen keren in de wateremmer gekomen terwijl Ben gedronken heeft, dus ‘t touwtje was stijf bevroren en met een ijslaag bedekt.. no way dat ik dat kon vasthouden!

Op een gegeven moment kwam Mandy kijken of het ging – nee dus – en heeft zij geholpen Ben in een hoek te houden, zodat ik hem rustig kon benaderen. Meer dan op een afstandje achter hem blijven staan hoefde ze niet te doen, maar het was net genoeg om ‘de deur dicht te houden’ zodat hij niet kon omdraaien en weglopen voor me.
Toen kon ik hem eerst rustig aaien en ook vrij vlot rustig z’n halster pakken en het touw aan het halster knippen.

Helaas moest ik omdraaien om het hek uit te kunnen en toen kwam hij dus voor me uit te lopen. Dat is geen goed idee, want dan gaat hij er wel vandoor en trekt hij het touw uit je handen. Ondanks dat het zo’n lang touw is houd je er dan gewoon niks meer aan. Het touw kwam over z’n rug te liggen dus het duurde even een paar rondjes voor hij weer rustiger werd, maar dat heb ik gewoon even laten gaan. Laat hem maar voelen dat een slepend touw niet eng is.
Na twee pogingen wist ik het touw zo over hem heen te halen dat het weer los hing dus na een laatste rondje rennen kon ik naar het uiteinde van het touw lopen en het pakken. Toen stond hij met z’n hoofd naar me toe en kon ik voor hem uit gaan lopen. Met Mandy weer op gepaste afstand om hem wat ‘op te drijven’ kwam hij uiteindelijk weer mee en zijn we, wel al snuivend want in’t donker is het toch wel spannend over dat erf, naar stal gewandeld. Daar lagen maar liefst twee soorten hooi klaar én een bak met een schepje voer en een appel, dus rede genoeg om lekker op stal te gaan.
Hopelijk krijgt hij vlot door dat naar binnen erg lekker is en laat hij zich wat makkelijker door mij alleen pakken. Maar vandaag ging het al met al eigenlijk niet eens zo heel verkeerd. Want op één dag twee keer aan de hand mee wandelen is voor Ben eigenlijk wel een héle grote stap ineens.

Naar buiten

Vandaag moest het dus gebeuren… Aan de hand mee naar buiten, naar de paddock. Toch best spannend en omdat ik ook moest werken dus maar vroeg  opgestaan, zodat ik toch alle tijd had om rustig aan te doen.
Bij stal gekomen bleek Ben in ieder geval lekker geslapen te hebben, z’n rug zat vol met hennep. Z’n hapje had hij ook al gehad en het hooi wat hij er bij gekregen had al schoon op dus ik kon gelijk de stal in om hem te pakken. Dat ging heel vlot, ik kon zo naar hem toe lopen en na even kort krabbelen en aaien ook vrij makkelijk z’n halster pakken.
Ik had van een oud halstertouw een kort ‘grijptouwtje’ gemaakt. De musketon van de lange lead had ik daar weer aan geklipt net boven de knoop die er in zit. Op die manier hoefde ik niet heel dicht bij z’n hoofd te komen om het touw er af te clippen, het grijptouwtje blijft aan z’n halster als hij in de paddock staat, daarmee hoop ik hem vanavond weer iets makkelijker te kunnen pakken.
Met Rick, die mee was, en Mandy op gepaste afstand achter Ben aan om hem, indien nodig, aan te sporen om door te lopen, gingen we dus op pad richting paddock. Uiteraard moest Ben wel even goed rond kijken waar hij nu weer beland was, daar had hij gister bij ‘t uitladen niet heel veel gelegenheid voor gehad, maar hij liep toch rustig met me mee.
Toen het paard wat al in de andere paddock stond hinnikte kreeg hij door dat daar nog iemand was en wilde hij nog wel even vlot vooruit ook, maar op een kleine ophouding op het touw en een rustig ‘nee’ van mij, bleef hij weer netjes achter me lopen.
Ben mocht in de andere grotere paddock, dus niet in het tussenstukje (dat blijkt helemaal niet dicht te kunnen), dus hij heeft heerlijk de ruimte en uitzicht op een ander paard. Losknippen van het touw ging dus ook heel simpel, hij was zo druk met kijken naar z’n overbuurman dat hij niet eens in de gaten had dat ik ‘t touw los maakte totdat ik weg liep. Touw aan het grijptouwtje bleek dus een goed idee.
Met een pluk hooi voor z’n neus en een emmer water in de hoek vond hij het al heel snel prima, Ben is wat dat betreft niet zo heel moeilijk gelukkig.

Ik ben heel blij dat dit soepeltjes ging en hoop dat vanavond het pakken ook zo vlot gaat. Hij kan vandaag in ieder geval eindelijk weer eens z’n benen strekken en z’n energie kwijt, de paddock is hard bevroren maar mooi vlak dus dat is geen probleem. Als het goed is krijgt hij over de dag verdeeld nog minstens 2 keer hooi dus ook dat is helemaal goed.
Ik was zo vlot klaar met buiten zetten dat ik zelfs nog tijd zat had om z’n stal vast uit te mesten, die ligt dus al weer mooi klaar voor vanavond.
Een weekje zo heen en weer van stal naar paddock en terug en het is normaal voor hem.

Nog even checken

Leuk om al die berichtjes te lezen. Dank daar voor iedereen.
Net nog even naar stal geweest om te checken hoe hij er bij stond en om te zien of de kennismaking met z’n buurman goed ging. Die stond al op stal en alles was rustig, Ben stond lekker ‘op rust’ terwijl er al weer een nieuwe pluk hooi in de hoek van z’n stal lag. Ook toen we met vier man voor zijn stal nog even stonden te kletsen bleef hij heel rustig op rust staan zonder zich druk te maken om de vreemde mensen voor z’n stal. Het voelt hier wel goed… ook voor Ben denk ik.
Ik heb hem nog even een handje voer gegeven wat hij nog tegoed had en z’n bed opgemaakt en daarna de lampen uit en deuren dicht gedaan. Ik ging als laatste weg.
Nu hopen dat morgenochtend het buiten zetten ook soepeltjes gaat.

Verhuisd… alweer

Zo pffff, ‘t is weer gelukt, Ben is verhuisd.
Het ging niet helemaal zonder slag of stoot, minder soepel dan de vorige keer eigenlijk. Pakken op stal ging al met iets meer stress dan ik gepland had en dat was ook deels m’n eigen schuld. Ik was druk geweest om snel zijn stal leeg en schoon te krijgen en alles klaar te hebben voor ze Ben zouden komen halen en daardoor was ik nog wat te ‘vliegerig’ en gehaast. Het lukte op zich prima, maar wel pas nadat Ben eerst een stresserig rondje door de stal gemaakt had. Toen was de rust dus eigenlijk al weg…  
Ben wilde in eerste instantie niet mee de paddock uit, dus Mandy, de nieuwe stalhoudster gevraagd iets achter hem te gaan lopen. Toen liep Ben braaf mee de paddock uit en naar de trailer. Maar daar stond Mandy’s vriend toch nog te dicht bij de trailer vond Ben blijkbaar en door de stress die hij natuurlijk langzaam maar zeker al opgebouwd had, vertrouwde hij het niet meer en draaide zich om. Ondanks dat ik er een meters lange lead aan had kon ik hem niet houden en Ben wist zich los te rukken. Dwars door het koord wat om de paddocks staat rende hij terug naar z’n eigen paddockje… 
Dus poging twee.. iets meer rust nu. Eerst op stal het touw weer te pakken zien te k rijgen en héél voorzichtig over z’n rug gehaald, want hij had het om z’n nek zitten. Toen weer heel rustig naar buiten. Weer wilde hij de paddock niet uit, maar nu had ik Ellen gevraagd of ze even wilde komen helpen en achter Ben aan lopen. Die kent hij beter en vertrouwt hij net wat meer dan een vreemde. Dat ging beter. Inmiddels hadden ze de trailer nog iets verder naar achter gezet waardoor hij er in ieder geval niet meer langs naar voren kon, mocht hij zich weer los breken, maar nu ging het goed. Na nog  een kleine aanmoediging van Ellen achter hem, ging hij toch de trailer maar op. PHEW! Ik was doodsbang dat hij zich weer los zou rukken en een run naar de weg zou nemen dus ik was blij toen de klep dicht zat.

Toen dus rustig aan richting Stroe. Dat ging verder prima. Daar aangekomen eerst even flink dubben of ik hem gelijk in een paddock zou zetten of toch maar op stal. Besloten om hem gezien de stress die hij had toch maar op stal te zetten en toen ik het deurtje open deed bleek dat ook de beste keus, want Ben was zeiknat geworden op de trailer. Tja, dikke vacht en toch wat stress…
Goed, even slikken want ja.. laden ging ook niet zo soepel als toen ik hem de eerste keer ophaalde, dus ik was bang dat nu trailer uit en naar stal ook weer een drama zou worden…
Dat werd het gelukkig niet. Ben bleef redelijk rustig met de trailer uit lopen en ging braaf achteruit, waarna hij ook braaf mee liep richting de schuur waar de boxen zijn. Daar was iemand met een ander paardje bezig en hoewel ik ook daarvan niet had staan kijken als hij dat eng gevonden had, liep hij braaf naar binnen de gang in de stal in en zo mee z’n eigen box halverwege die gang in.
Zo.. Ben staat.. een enerverend middagje weer maar het is gelukt. Ik heb wat spulletjes opgeruimd, een paar keer z’n stal ingegaan om even te aaien, wat hooi te geven enzo. Ben is vrij rustig op z’n stal en toen ik weg ging had hij net wat voordroog van Mandy gekregen, wat duidelijk véél lekkerder is dan het droge hooi wat ik nog in z’n hooinet had mee genomen. Ben stond toen ik vertrok inmiddels tevreden te kauwen. Tja.. ‘t Blijft een Merens, geef hem wat te eten en’t is al snel ok.
Vanavond ga ik er weer even heen, dan komen de andere paarden naar binnen, dan ga ik weer even kijken hoe het gaat als hij een buurman naast zich krijgt. Hij krijgt aan één kant een ander paard, de stallen aan de andere kant en tegenover hem zijn nu nog leeg. Begin januari komen er nog meer pensionklanten, dus dan valt er nog meer te zien.

Ben in z’n nieuwe stal. Niet de meest florisante foto, maar dat komt nog wel.

Deel van het gangpad

Vóór Ben twee stallen (waarvan de eerste nog in gebruik is als opslagruimte), na Ben ook nog twee. De deur aan het eind van de gang leidt naar de mestkuilen, die daar direct naast de schuur liggen.
Vanaf de deur waar je binnen komt kun je links en rechts het gangpad in, Ben staat in de linker helft, rechts is dus nog zo’n stuk met daar aan het eind een deur naar de ruimte waar ‘t hooi ligt en de zadelkasten komen. 

De buitenbak en 4 ruime paddocks. De lantaarnpalen moeten nog even gezet worden, dan kan Ben in een van deze paddocks.

Tot die tijd gaat hij even in een van de paddocks die aan de andere kant van het grote gebouw liggen.

Dit gebouw wordt verder niet gebruikt, maar daar achter zijn nog drie paddocks, de kleinste, recht aan het eind van het pad onder het afdak tussen de twee schuren door, krijgt Ben. Daar kan ik hem waarschijnlijk net wat beter pakken. Overigens is de ‘kleinste’ nog heel ruim. Links en rechts van die paddock staan nu twee hengsten, de ene blijft staan als Ben daar komt, die is heel sociaal, de ander komt ergens anders te staan zo lang.
De groene schuifdeuren in de schuur rechts op de foto, geven toegang tot een ruimte met drie opvoelboxen, het toilet is daar en daar komt ook de wasplaats met warm water en een solarium. Deze foto is genomen vanaf de deur van het stallengebouw. Meer foto’s van het complex volgen nog wel.

Nog één nachtje slapen

Nog één nachtje slapen en Ben gaat verhuizen.
Omdat hij  nu toch wel te ver weg staat naar m’n zin heb ik gezocht naar iets dichterbij. En gevonden in Stal Hoeve Ess in Stroe ( http://www.hoeve-ess.com ). Ben gaat daar overdag voorlopig in een paddock, maar dan wel een grotere dan wat hij nu heeft, en ’s nachts op stal…
Dat betekent dus dat hij ’s ochtends naar buiten en ’s avonds naar binnen gebracht moet worden. Ik hoop maar dat me dat gaat lukken. Voorlopig ga ik dat uiteraard zelf doen, dus elke dag ’s ochtends al vroeg die kant op, zodat hij tegelijk met de andere paarden naar buiten kan. En dan ’s avonds weer om hem binnen te zetten. Gelukkig is’t maar zo’n 6 minuten rijden van mijn huis vandaan.
Ik vind het wel spannend, want doe ik er wel goed aan? Gaat het wel lukken om hem te pakken daar? Kan ik ‘t wel blijven betalen? Want ‘t is wel weer een beetje duurder dan wat ik in m’n hoofd had en zo kom ik langzaam maar zeker steeds duurder te staan, wat eigenlijk niet de bedoeling was toen ik een ‘easy to keep’ paard zocht. Maar goed, vergeleken met Putten bespaar ik me alleen al een tank benzine per maand dus dat scheelt al. En verder vertrouw ik er gewoon op dat ook dat wel weer goed komt. Ben is tenslotte mijn ‘ment to be paard’ toch?!

Ik kan in Stroe waarschijnlijk wel weer veel beter trainen met Ben, omdat zijn paddock al groot genoeg is om wat te ’roundpennen’ en het duurt niet lang meer voordat hij daar ook wel aan toe is. Ik denk dat hij daar dus ook wel vooruit zal gaan in omgang. Alleen door het dagelijks ‘verplicht’ in de hand zijn al.
Nu maar hopen dat het ook gaat lukken hem daar in de paddock te pakken… Lukt dat niet, dan zal hij buiten moeten blijven en beschutting is er niet echt. Met het droge vriesweer van nu is’t gelukkig ook weer geen ramp als ik hem de eerste paar dagen niet te pakken krijg en ik ga er van uit dat het uiteindelijk wel gaat lukken als hij daar eenmaal op z’n gemak is.
Morgen een spannende dag dus.

Koppie krabbelen

Vandaag was ik eigenlijk niet van plan iets te gaan doen, maar Ben was nog zo onrustig en wilde niet graag bij me in de buurt zijn, vermoedelijk nog als gevolg van het gedoe met ‘t halstertouw, dus ik besloot toch maar even de deur dicht te doen en ‘t vertrouwen weer wat op te krikken door alleen even lekker te aaien en krabbelen.

In eerste instantie wilde Ben niet echt graag meewerken. Hij liep onder m’n hand uit en ik moest aardig wat rondjes door de stal met hem mee lopen voor hij eindelijk stil bleef staan. Met twee handen aaien of richting z’n hoofd was rede om weer te gaan lopen, maar  uiteindelijk gaf hij op. Wel typisch, dan is’t ook echt alsof er een knop om gaat en hij zich over geeft. Toen kon ik echt even lekker krabbelen en omdat richting z’n hoofd daarvoor een beetje een probleem was, die kant op extra aandacht gegeven. Toen ik bij z’n kaak krabbelde kwam hij héél even een seconde met z’n hoofd naar m’n hand toe, éven toegeven dat het lekker was, dus ben ik daar verder op door gegaan. Op een gegeven moment stond ik hem met m’n hand binnen z’n halster langs z’n hele hoofd te krabbelen, van z’n kaak tot onder z’n kin en op z’n neus. Ik kon zelfs opzij tot aan z’n mondhoek komen. En da’s héél wat want alles onder de neusriem van z’n halster is ‘totally off limits’.

Net toen Ben echt begon te ontspannen schrok Flower ergens van en stoof naar buiten, waarop Ben uiteraard ook vreselijk schrok en weg sprong…  Gelukkig van mij af, anders had ik er fijn onder gelegen.
Bleek de stalhoudster via de donkere schuur zonder wat te zeggen binnen gekomen was om even iets door te geven.
Ik ben, terwijl zij praatte, door gegaan Ben weer tot rust te krijgen en dat lukte en toen ze weer weg was kon ik Ben opnieuw weer zover krijgen dat hij ontspande en ik zijn hoofd nog weer even kon aaien. Toen was’t wel weer genoeg en heb ik hem verder met rust gelaten. Ik hoop dat hij toch weer wat vertrouwen terug heeft gekregen, het ‘touwincident’ moet niet te lang blijven hangen, want binnenkort zal hij elke dag aan een touwtje moeten.

Als alles door gaat gaat Ben namelijk komend weekend verhuizen. Naar een pensionstal in Stroe, een stuk dichter bij zodat ik er wat makkelijker heen kan en daar gaat hij ’s nachts op een ruime stal en overdag in een ruime paddock en later, als hij makkelijker te pakken is, lekker op de wei. Ik hoop dat het gaat lukken hem in de paddock te pakken  te krijgen, anders hebben we wel een probleem. Maar ik ga er van uit dat wanneer hij z’n energie wat meer kwijt kan, hij ook wat makkelijker wordt. Vorige week is het ook gelukt hem buiten te benaderen, dus ik zou niet weten waarom het daar niet zou lukken. Daarnaast krijgt hij waarschijnlijk snel genoeg door dat ‘naar binnen’ ook ’eten’ betekent, dus ik vertrouw er maar op dat het goed komt. En zo niet, dan mag’ie buiten slapen. De paddocks zijn daar mooi droog dus zolang het niet continu regent is dat ook geen drama.

Heftig dagje

Vandaag was een spannend dagje.
Ik wilde vandaag de Freewest op Ben leggen om ook te beoordelen hoe deze ligt, dus na het stal schoon maken weer touwtje en borsteltje gepakt en deur dicht met voeren.
Eerst weer lekker geborsteld, hoewel Ben weer wat gestressed was toen ik aankwam, werd hij onder ‘t borstelen al snel rustiger. Naar rechts gaan ging nu iets soepeler, ik denk dat ik een manier gevonden heb om hem min of meer ‘om te sturen’  in plaats van het van het toeval af te laten hangen. Ook rechts borstelen ging lekker en zonder spanning. Daarna weer terug naar links (dat hij rechts toch spannender vindt blijkt wel op het moment dat ik weer naar links ga, dan volgt er een diepe zucht van Ben) om het zadel, wat weer in een schone tubtrug in de stal stond, te pakken.
In eerste instantie was zijn reactie op de aanraking met het zadel iets heftiger dan de vorige keer, maar toen ik het toch rustig op zijn rug probeerde te leggen ging dat toch weer goed. Toen het eenmaal lag was het ook weer helemaal goed en dan staat hij stil zonder dat ik daar wat aan hoef te doen. Meerdere keren het zadel van voor wat opgetild of verschoven, zelfs wat afstand genomen om te kijken, en al die tijd stond Ben braaf stil en liet het allemaal rustig toe.
Toen ik het wel gezien had – en dit zadel ligt toch duidelijk beter dan het vorige – heb ik het er weer af gehaald en hebben we even heel lekker staan krabbelen en kriebelen. En ja hoor, Ben is gezwicht. Ik had nu blijkbaar het perfecte plekje voor z’n schoft  te pakken want Ben liet eindelijk merken dat het wel héél lekker was. Eerst wat wiebelen met z’n lip, maar op een gegeven moment begon hij zelfs de spijlen van de stal en de deur te krabbelen!

Helaas beging in toen de fout om toch nog weer wat anders te proberen.. hoewel, fout.. ook dit moet hij leren natuurlijk. Ik wilde namelijk proberen buiten het touw af te knippen. Als ik hem straks in een grotere paddock of weitje moet zetten, zal dat tenslotte ook moeten. Omdat buiten benaderen beter gaat nu, hoopte ik dat buiten los knippen ook niet zo’n probleem zou zijn. Maar helaas, mis gedacht. In eerste instantie liep Ben wel heel braaf en rustig mee naar buiten, maar toen ik mijn hand naar de musketon bracht spatte hij achteruit.
Ik wist het touw nog wel vast te houden, maar toen ik hem rustig opnieuw wilde benaderen ging hij weer achteruit en kon ik door de blubber buiten niet vlot genoeg mee geven en moest ik dus los laten.
Tja, en zie hem dan maar weer te pakken. Ik kreeg op een gegeven moment het touw wel weer te pakken, maar Ben vertrouwde het al lang niet meer dus kon ik hem buiten niet meer benaderen. Ik moest hem dus weer in stal zien te krijgen maar Ben is niet helemaal gek dus ook dat ging niet zomaar. In eerste instantie had ik hem op stal, maar de deur niet dicht, dus toen ik het touw los wilde maken schoot hij weer naar buiten. Weer buiten het  touw te pakken zien te krijgen, weer richting stal zien te leiden… Ben wilde even niks meer, hij vertrouwde het niet meer.
Uiteindelijk was hij wat rustiger en liep hij aan het touw tot de stal mee naar voren. Daar kon ik opzij van hem komen (en dat was gek genoeg wel rechts) en hem zo min of meer voor me uit sturen de stal in. Toen dus wel de deur dicht gedaan en dan is het een peulenschil hé. Ik kon zo naar hem toe lopen, even langs z’n hals krabbelen en van daar uit heel rustig de musketon los knippen. Niks aan de hand…  Ben was er volgens mij zelf ook verbaasd over dat dat alles was want er volgde weer een zucht en ik voelde de spanning van hem weg glijden. Ik heb nog maar weer even lekker met hem gekrabbeld, weer op het perfecte plekje en weer kon Ben het niet helpen dat zijn neus tegen de deur begon te wiebelen. Toen was het wel genoeg geweest voor vandaag en heb ik de deur weer open gedaan en ben de stal uit gegaan. ‘t Was een enerverend dagje, met een hoge ‘up’ en een kleine ‘down’ maar al met al toch weer positief.. ondanks de stress na een goed begin, toch ook weer positief kunnen eindigen. En zo zal hij toch moeten leren dat stress  of vast houden van mijn kant, niet betekent dat er gelijk allerlei gevaarlijke of enge dingen gaan gebeuren.

Zadel

WOW, ik ben ZO TROTS op m’n paardje!!

Vandaag ben ik bij een vriendin twee testzadels die ik momenteel in huis heb wezen uitproberen. Ik wil toch kijken of ik alvast ‘t één en ander kan uitproberen zodat ik in ieder geval weet welke zadels ik zelf prettig vind, als ik met Ben aan de gang ga. Een van de zadels is de Startrekk Delphin, wat ik eventueel ook kan over nemen. Ik wilde dus wel graag weten of dit een zadel is wat eventueel op Ben zou kúnnen liggen. Aangezien het paard van mijn vriendin een vergelijkbare rug heeft als die van Ben, was ik daar dus vanmiddag met het zadel geweest, voordat ik naar Ben ging.

Omdat het zadel op verschillende paarden ook redelijk verschillend ligt en ‘reageert’ was ik nog niet echt overtuigd. Éigenlijk zou het even op Ben moeten.. maar ja, dat is natuurlijk wel een beetje veel gevraagd als je je paard nog niet eens normaal kunt pakken. Ik had al zitten denken dat ik met hulp van iemand anders misschien wat kon proberen, maar dat is niet echt een optie, omdat hij vreemden juist nog minder vertrouwt.

Het zadel lag nu toch in de auto en vrij impulsief heb ik het toch mee naar de stal genomen. Kon allicht even kijken hoe Ben op zo’n ding in z’n stal zou reageren.. toch? Dus beugels er maar af gehaald zodat dat in ieder geval niet hangt te bungelen en ‘t zadel nog wat lichter en makkelijker te hanteren is en mee in de stal genomen toen ik ging uitmesten. Ik heb het zadel op z’n kop in een schone tubtrug bij de deur gezet, Ben stond buiten en kon het zich zo es bekijken.
Hij vond het niet heel erg interessant, na even snuffen en snurken was de nieuwigheid er wel af.

Nadat ik de stal uitgemest had heb ik touwtje en borstel gepakt, Ben z’n eten gegeven en de staldeur dicht gedaan. Eerst maar es lekker borstelen en zien in wat voor bui Ben is. Ik was inmiddels best zenuwachtig, want onbewust had ik natuurlijk al besloten dat ik zou gaan proberen het zadel op z’n rug te leggen. Ben was in eerste instantie dus ook íetsje nerveus. Maar door het borstelen, ook rechts, waarbij hij ook weer heel braaf was, werden we weer rustig, dus Ben weer naar links laten gaan en voorzichtig het zadel in m’n andere hand gepakt. Ideaal dat het boomloos is, dat kún je ook met één hand handteren en op je paard leggen.
Heel voorzichtig raakte ik met het zadel even zijn schouder aan om te zien hoe hij er op zou reageren. Hij was nog steeds vrij rustig maar ik verwachtte eigenlijk dat hij zou ontploffen zodra dat zadel hem zou raken. Maar niks… hij reageerde wel even maar niet heftig, dus hield ik het zadel direct weer tegen z’n schouder en schoof het gelijk in één beweging op z’n rug. Terwijl ik dat deed liep hij wel weg maar niet heel paniekerig ofzo dus ik ging door en toen het zadel eenmaal lag stond hij ook vrij snel weer stil.
Braaf.. helemaal niks… (terwijl ik ondertussen op m’n benen stond te trillen van spanning).
Ik was perplex en vergat bijna naar de ligging van het zadel te kijken… Maar uiteindelijk toch even goed gekeken, het zadel zelfs een paar keer verschoven, iets opgetild enz. maar alles was prima, Ben stond stil zonder dat ik het touw strak vast hoefde  te houden of m’n best moest doen hem op z’n plek te laten staan.
Ik denk dat we er veilig van uit kunnen gaan dat Ben dus inderdaad ooit zadelmak gemaakt is voor zijn probleem ontstaan is.

Al met al bleek het zadel toch niet helemaal zo te liggen als ik wil en ondanks dat het een kort zadel is, is het voor Ben toch nog te lang. Om voor Ben aan te schaffen geen optie, dus het zadel mag terug naar huis.
Maar het is niet voor niets geweest, ik ben wel héél blij dat ik dit zadel heb willen testen, want anders had ik vandaag niet zo’n súperdag met Ben gehad. Ik vind het een geruststellende gedachte dat opzadelen en dat soort dingen niet voor extra problemen gaat zorgen en dat Ben’s probleem blijkbaar ook echt alleen in dat geschaadde vertrouwen in de mens ligt,  zonder dat daarmee gelijk ook alles eng is geworden. Ik ga nu uiteraard ook echt niet binnenkort al zadelen en rijden omdat hij dat wel accepteert, want ik wil dat alles wat ik met hem doe in vertrouwen gebeurt. Ik zal dus ook echt pas opstappen als hij me vanaf de grond vertrouwt. Maar vandaag was wel een súper dag!

Had ik al gezegd hoe TROTS ik ben op m’n stoere ventje!