Gewond

Aggossie… Hoe hij het gedaan heeft is me een raadsel want er zit echt nérgens een scherpe rand of iets dergelijks in z’n stal of paddock, maar Ben is gewond… Niks ernstigs gelukkig, een schaafplek met iets kapot boven z’n oog en een flinke onthaarde schaafplek op z’n borst. Daar gelukkig geen bloed. Op zich hoeft er ook niks op, ‘t was al mooi droog, maar het deed me wel realiseren dat ik morgen wel even wat wondmiddelen e.d. op stal moet zetten. Er staat nog niks daar.

Na het voeren, wat we weer ‘rechts’ gedaan hebben, heb ik dus nog even ‘halster pakken’ gedaan zodat ik z’n schaafwond boven z’n oog even goed kon bekijken. Dat ging érg goed, hij draaide zijn hoofd alweer minder weg en de ’schrik’reactie als ik het halster pak was ook duidelijk minder dan gisteren. Terwijl ik zijn halster vast had stond ik heel dicht bij z’n hoofd om beter te kunnen kijken en terwijl ik keek was ik al bezig met krabbelen, ook rechts van z’n hals. Daarna heb ik hem lost gelaten en heb echt even lekker met twee armen gekroeld en zelfs ‘geknuft’. Ik had m’n hoofd even tegen zijn hals en een arm onderlangs om z’n hals naar de andere kant… en Ben vond het goed en bleef rustig staan.
Onbeschrijfelijk wat een heerlijk gevoel…

Rechts

Vandaag een nieuwe aanpak voor het rechts benaderen geïntroduceerd (dat ik daar dus niet gewoon eerder op kom hé). Gewoon de voerbak in de andere hoek van de stal terwijl ik al in de stal sta en dan sta ik dus automatisch rechts. En dan de afstand tussen mij en de voerbak steeds kleiner maken…
Ben is nou eenmaal een Merens en zolang er eten in die bak zit zal hij blijven komen, ookal is’t nog zo spannend. In eerste instantie nam hij snel een hap en ging dat aan de andere kant van de stal weg staan kauwen, maar hij ging hoe langer hoe minder ver weg. Op miraculeuse wijze bleef de bak zich vullen met wortel dus konden we dit nieuwe spelletje wat langer doen dan normaal alleen z’n muesli zou duren. Op het laatst stond ik echt vlak naast de bak, net iets verder naar binnen dan dat de bak stond, zodat wanneer hij een hap nam, ik gelijk al bijna bij zijn schouder stond. Bij de tweede of derde hap had ik geprobeerd of ik hem ook kon aaien onder ‘t eten (iets wat links dus al lang kan) maar dat was too much dus dat doen we verder nog even niet. Voorlopig maar even zo wennen dat ik rechts sta.

Toen de wortels niet langer meer spontaan in de bak sprongen hebben we nog even ‘halster pakken’ geoeffend.  Dat ging eigenlijk super. Links kan ik gewoon veel meer dus lekker richting z’n hoofd gekrabbeld en ook vrij vlot al krabbelend rond en tegen het halster. Da’s spannend maar ik kon toch ook vlot het halster pakken. Dat gaf geen heftige reactie meer, alleen wat weg draaien met het hoofd maar niet weg lopen. Dus even terwijl ik het halster vast hield lekker krabbelen en weer loslaten. Dat heb ik een paar keer zo gedaan en toen vond ik het eigenlijk mooi. Ik heb het touw er niet eens meer aan gedaan, omdat ik ook niet wil dat hij gaat denken dat hij elke keer als hij ‘gepakt’ wordt ook aan het touw of ‘mee’ moet. Dus tot slot nog even lekker op z’n schoft en rug gekrabbeld en gemasseerd (en dat kan ook al lekker ‘ruig’) en toen was het wel weer genoeg geweest voor vandaag.

Wat stom toch eigenlijk dat je zoiets simpels als ‘bak in andere hoek van de stal’ niet eerder bedenkt.
Voor lezers hier zal het ook wel een beetje saai worden om te lezen allemaal maar ik vind het zelf heerlijk dat ik eindelijk íets kan doen met Ben. En ookal lijkt het zo in ‘geschreven woord’ allemaal niet zo spectaculair, zo naast Ben in de stal vóelt dat wel zo. Elk minimale stapje mijn kant op, elke keer dat hij zijn hoofd naar me toe draait in plaats van weg te draaien, voelen als overwinninkjes. Vandaag liep hij bijv. weg van het krabbelen. Hij stond dwars op de zijwand van de stal, maar in plaats van rechtsom door de stal te lopen, van mij af, ging hij linksom en liep hij dus mijn kant op. Lijkt op zich niet zo bijzonder, maar dat ís het wel. Hij had een keus en koos voor ‘naar mij toe’, ookal wilde hij weg van wat ik deed. Dat soort kleine dingen voelen al enorm.

Touwtje

Omdat ik toch zo snel mogelijk Ben ook uit de paddock wil kunnen halen, ga ik voorlopig wat meer aandacht besteden aan het ‘touwtje aan het halster knippen’. Ik heb dus vandaag nadat ik het touwtje over z’n nek had gedaan vrij vlot het halster beet proberen te pakken. Wel eerst krabbelen op nek en dan richting kaak e.d. maar toch niet al te lang.
De eerste keer trok hij zich los, ondanks dat ik wel geprobeerd heb vast te houden (ik ga sommige dingen waar niet meer zoveel paniek achter zit nu ook wat meer ‘afdwingen’), maar de tweede keer kon ik vast houden en met een keer ‘nee’ voorkomen dat hij zich weer los wilde trekken.
Eerst een paar keer het halster gewoon weer loslaten, opnieuw op hals en kaak krabbelen en opnieuw pakken en pas na een paar keer heb ik vast gehouden en ook het touw er aan gedaan.

Met het touw er bij ben ik weer een paar keer met m’n hand naar het halster gegaan maar heb ik hem ook met het touwtje meerdere keren met zijn hoofd naar mij toe gevraagd. Zodra hij iets mijn kant op kwam de druk er af, zodat hij ook leert dat naar mij toe komen juist prettig is.
Het lukte ook nog twee keer om heel rustig rechts van hem te komen, maar vandaag wist hij wel beide keren zelf weer terug te gaan. Dat initiatief wil ik liever bij mezelf houden, maar omdat ik nu ook al zo met z’n hoofd was bezig geweest heb ik het vandaag even laten gaan.
Na nog een keer halster vast pakken en weer los laten heb ik het touw weer los geknipt en terwijl hij los stond nog een paar keer lekker gekroeld op z’n borst.
Al met al gaat het benaderen en aanraken toch duidelijk steeds een héél klein beetje beter en ben ik nu toch al weer bijna ongemerkt een stapje verder aan’t oefenen.

Ik vond het vandaag ook wel goed om te merken dat op het moment dat ik echt vast blijf houden, hij wel wil los rukken maar ook dan niet de confrontatie met mij aan gaat, maar alleen weg wil. Op zich vind ik dat een prettige wetenschap voor de toekomst, want het zal vast nog vaker voorkomen dat ik hem iets moet afdwingen of vast moet houden op een moment dat hij dat liever niet wil. Het geeft toch wel vertrouwen als je weet dat je paard zich in princiepe niet tégen je zal keren. Nu wist ik dat eigenlijk al wel toen ik besloot hem te willen kopen, maar nu heb ik het ook ervaren en ben bevestigd in wat ik al dacht. Er zit gewoon geen grammetje kwaad in dat paard.

Echte vooruitgang

Vandaag had ik voor het eerst het gevoel dat we écht structureel en blijvend vooruit gaan. We hebben weer zo’n lekkere positieve sessie gehad!
Links kon ik zonder ‘voorzichtig doen’ gewoon direct op hem af lopen, zonder dat dat bij Ben een negatieve reactie opriep. Dus los gelijk lekker even het borsteltje er overheen gehaald (hij had duidelijk weer gelegen, overal zaagsel). Daarna wilde ik toch ook naar rechts, dus eerst het touwtje er maar weer bij. Bij het over z’n nek leggen van het touw ging hij wel even aan’t lopen, maar nu maar een half rondje, zonder dat ik echt m’n best hoefde te doen om hem stil te zetten. Even richting z’n hoofd gekrabbeld maar ook vrij vlot het halster vast gepakt. Vandeweek rukte hij zich toen nog vrij paniekerig los, nu trok hij wel even, maar lang niet zo hard en niet met echte paniek, meer op een ‘dat wil ik niet’ manier. Dus heb ik vast kunnen houden en door duidelijk nee te zeggen en daarnaast ook gerust te stellen, hield hij op met trekken en kon ik vrij snel het touw vastklikken. Dit ging echt in slechts ’seconden’ zeg maar, geen minuten.
Toen het touwtje er aan zat kon ik ook vrij makkelijk naar rechts komen, wat ook weer veel minder stress veroorzaakte dan vorige week en kon ik ook rechts hélemaal borstelen. Éven wilde hij z’n kont wegdraaien toen ik daar aan kwam met de borstel, maar door die gelijk weg te halen en weer bij z’n nek te beginnen, voorkwam ik dat eigenlijk en de tweede keer kon ik ook bij z’n staartaanzet borstelen. Ook het achterbeen kreeg tot halverwege een borsteltje.
Daarna wilde ik vanaf rechts het touw er af knippen, maar dat was nog net wat te veel en schoot hij weer naar links. Dus eerst weer even rust er in en langzaam naar de knip met m’n hand. Hij draait dat z’n hoofd weg waardoor er druk op het touw komt te staan. Ik heb hem toen eerst weer wat meer mijn kant op gevraagd en gewacht met losknippen tot een moment dat er even geen druk op het touw stond. Ik wil dat hij zo leert dat hij zich niet weg mag rukken als het touw er af gaat.
Al met al vond ik het dus een heel positieve sessie. Alles ging echt duidelijk makkelijker en vooral ook met minder stress bij Ben. Hij kijkt nog steeds heel verbaasd als ik het touw los knip en stop met de sessie, alsof hij toch elke keer weer verwacht dat er iets vreselijks gaat gebeuren en verbaasd is dat het die dag alweer niet gebeurd is. Maar ik geloof dat hij eindelijk door begint te krijgen dat er niks ergs gaat gebeuren.
Nu niet en later niet.

Afgeleid

Het zaagsel heeft zich goed gehouden en is inderdaad een verbetering. Ben heeft voor zover ik kon zien voornamelijk binnen gemest en gepiest en ondanks dat was de stal geen drekbende. Ik kon lekker gewoon uitmesten, heb het schone zaagsel door de rest geharkt en er weer een lekker bed van gemaakt. Morgen maar gelijk een nieuw pak halen zodat ik schoon kan bijvullen, voorlopig blijft Ben lekker op een zaagselbed staan. Ik denk dat Ben dat ook wel een strak plan vindt want er zat op z’n rug en aan één zijkant nog wel wat zaagsel geplakt, hij heeft dus duidelijk in stal liggen pitten. Ik ben blij dat ik het toch maar gedaan heb.

Vandaag had ik me voorgenomen geen ‘extra’ dingen te doen met Ben, behalve kroelen en proberen het touw weer een keer aan het halster te krijgen. Ik heb hem dus heel rustig benaderd, ook echt geprobeerd m’n hoofd leeg te laten en niet al met het touw bezig te zijn. Dat ging goed en na een poosje lekker kroelen heb ik heel rustig het touw over z’n nek gelegd. Dat was wel rede om te gaan lopen, maar ook dat door de stal lopen gaat eigenlijk steeds rustiger en hij stopt er ook steeds eerder mee. Nu was het nog maar een half rondje eigenlijk. Toen hij weer stil stond weer verder gegaan met kroelen, meer naar z’n hoofd toe, om het halster weer te kunnen pakken. Hij wilde nu wel weer protesteren, maar gaf zich ook eerder gewonnen toen ik het halster vast bleef houden (dat was vorige week nog niet mogelijk). Touwtje er dus snel aan en daarna neem ik ook direct wat afstand.
Ik was nog maar net bezig met hem naar me toe te laten lopen aan het touwtje, toen hij buiten wat hoorde. Buurvrouw Flower kwam thuis, die was met ‘t vrouwtje een lange buitenrit wezen maken. Naast de eigenaresse van Flower kwamen ook haar moeder en een vriendin op stal dus het was een drukte van belang en Ben was helemaal afgeleid. Dusdanig afgeleid dat hij het pas in de gaten had dat ik rechts van hem stond, toen ik daar al uitgebreid aan’t kroelen en aaien was. Ik ben weer naar links gegaan en daarna nog een keer naar rechts (nu had hij het wel door dus moest ik er iets meer moeite voor doen, maar het ging nog relatief vlot) en na nog weer even kroelen en aaien vond ik het wel weer genoeg voor vandaag. Ook het touw los knippen ging al weer iets makkelijker dan de vorige keer.

En zo heb ik Ben, met hooi in de hoek én hooi in het hooinet (wat toch best heel lekker eet, getuige het feit dat hij gelijk aan het hooinet begon en niet aan’t hooi op de grond) weltrusten gezegd. Met het prettige Pennygevoel dat hij een droge stal heeft waar hij ook gebruik van maakt om in te slapen.

Stapje terug en genieten

Hé wat is het toch lekker om je paardje in een schone stal te zien staan. Daar kan ik dus echt zó van genieten…
Ik heb vandaag maar twee zakken zaagsel in de stal gegooid, zodat het nog ergens een beetje droog blijft. Misschien gaat’ie er zelfs wel in liggen maar zo wordt het in stal in ieder geval niet zo’n drekbende nu hij ook voornamelijk piest en poept op stal. Even vergeten dat het wel behoorlijk stuift als het nog schoon is, maar da’s maar een dagje, morgen roer ik het droge en wat van het natte door elkaar en is dat over.
Ben vond het in ieder geval wel interessant en liep direct toen het er in lag al met een zaagselneus rond. Nee.. je kan het niet echt eten…

Ik heb nog even met Ben geoefend, maar elke dag is duidelijk ‘te snel’ voor Ben. Omdat ik nu vier dagen op rij vrij ben wilde ik kijken of ‘elke dag serieus oefenen’ voor een soort doorbraak kon zorgen, maar het blijkt toch eerder voor een blokkering te zorgen. Ik moest vandaag echt een stapje terug doen, touw om z’n nek wilde al niet en hij bleef maar voor me weg draaien. Dus ook de borstel maar even weg en alleen aaien en kroelen en wat Palmers cocos-prut met de hand in z’n manen gewerkt (da’s goed tegen droge punten en brekend haar). Telkens als hij weg draaide ben ik mee gelopen en dat gaat wel steeds rustiger. Vandaag ook één keer een béétje geplet, maar hij deed verder niks dus dat vond ik wel weer positief en geeft mij weer wat extra vertrouwen dat hij mij echt niet bewust pijn zal doen. Daarna hield hij ook duidelijk rekening met mij en hield meer afstand tot de stalwand, dus hij heeft er zelf ook wat van geleerd.
Uiteindelijk bleef hij met alleen wat plukken aan de manen en kroelen wel staan dus ik heb er gewoon even een lekkere kroel sessie van gemaakt. Even flink rond z’n schoft gekroelt en gemasseerd en ook bij z’n borst. Hij wilde het niet echt toegeven maar éigenlijk was dat wel lekker. Heel af en toe trilde dat lipje echt minimaal, maar oeps.. nee… niet toegeven… Toch was het op z’n schoft blijkbaar dusdanig lekker dat hij een paar keer zijn hoofd mijn kant op draaide als ik daar kroelde. En eigenlijk is dat ook al een heel goed teken.

En och, wat verzon ze tóen weer voor onzin. Hooi in een net! Tsss… belachelijk! Ik heb me echt ziek gelachen om de kop van dat paard toen het hooi ineens in een net zat en hij geen grote happen kon proppen. Voor ik het opgehangen had had hij het al uit m’n handen getrokken (ik wil nog niet ál te boos doen als hij brutaal is maar ben wel bezig hem te leren dat hij moet wachten), dat was al een gekke gewaarwording, hooi wat als één bal door de stal vliegt (even schrikken maar niet echt paniek, ‘t is diep van binnen éigenlijk geen bangerd volgens mij). Maar toen ik het had opgehangen en hij een hap wilde nemen trok hij zo’n kop toen dat niet zomaar lukte… oren opzij met zo’n blik van “@#*% … wat is dít nou weer voor onzin!”
Maar na een paar keer trekken kwam hij er achter dat er toch wel hooi uit kwam. Omdat ze meestal ’s avonds best honger hebben en ik het ook wel weer een beetje sneu vond voor hem, heb ik nog een pluk hooi op de grond gegooid zodat hij dat eerst kon opeten, maar toen bleek dat zo’n hooinet éigenlijk wel lollig is. Hij at een paar happen van de grond en daarna weer een paar keer rukken en plukken aan het net (goed met je hoofd op en neer schudden, dan gaat dat net lekker te keer). Dus ik hem em maar laten hangen, heeft hij in ieder geval even wat te doen. 
Ik moet alleen nog zien of die fijnmazige netten die ik nu besteld heb wel gaan werken met dit hooi. ‘t Is voordroog en heel langstengelig en bleek nu met – ik denk – 10×10 mazen al moeilijk uit het net te krijgen. Het fijnmazige net heeft 5×5 mazen…

Blubber

Ohoh wat een blubber in de paddock nu. Daar moeten we nog even wat op zien te vinden want zo kan Ben echt niet de hele winter blijven staan. Hij heeft nu eigenlijk alleen het stoepje en de stal om te staan.
Morgen dus maar even zaagsel mee voor in de stal, zodat hij in ieder geval een droge plek heeft om te liggen. Maar even zien hoe lang dat goed gaat met in en uit lopen.

Maar Ben was weer braaf vandaag. Links heb ik hem helemaal geborsteld, terwijl hij stond te eten en nog los stond. Niet met het rubberen borsteltje maar met een stugge ‘haren’ borstel. Ook z’n benen, voor én achter, kon ik mee doen. Daarna toch even het touw om z’n nek om te proberen rechts te komen. Helaas wilde ik té snel het touw ook aan het halster vast maken, toen blokkeerde hij weer even, dus heb ik het touw om z’n nek gelaten. Door de voerbak met een laatste hap wat verder naar de andere kant van de stal te zetten kwam ik uiteindelijk rechts van hem te staan. Hij besefte duidelijk dat als hij de stap zou zetten, ik rechts van hem zou komen, maar uiteindelijk waren de hapjes toch sterker dan zijn tegenzin. Eenmaal rechts heb ik hem eerst geaaid en daarna hals en manen geborsteld, maar toen vond Ben het wel genoeg.
Ik heb daarop nog even links wat meer richting z’n hoofd en op’t laatst ook óp z’n hoofd geaaid, omdat hij vandaag wel heel sterk z’n hoofd steeds weg draaide en toen vond ik het wel weer mooi geweest voor vandaag.
Deur weer open en een flinke pluk hooi, morgen is er weer een dag…

Brave Ben!

Wow… Vandaag ging súper!
Ik wilde vandaag de rest van zijn manen uit de klit hebben, dus toen Ben aan z’n hapje Subli-zonder stond heb ik touw, borstel en Cowbow Magic klaar gelegd en de deur dicht gedaan. Ben kan dan gelijk zo kijken van ‘ohoh…’, maar dat viel deze keer reuze mee (bak was ook nog niet leeg natuurlijk). Terwijl hij stond te eten ben ik eerst begonnen de manen aan de linkerkant van z’n hals te borstelen. Die waren al uit de klit dus dat was niet zo spannend meer. Ik heb van m’n trimsalon nog een speciaal flexibel ontklitborsteltje, daarmee haal je de boel heel makkelijk en zonder trekken uit de klit.
Toen Ben z’n bak leeg had begon hij door de stal te lopen, dus ik heb een pluk manen gepakt en ben bij z’n hals mee blijven lopen, ook als het krap werd. Ik kon hem door hem aan z’n manen wat tegen te houden en ho te zeggen ook weer stil zetten en Ben bleef eigenlijk best rustig. Maar omdat hij na een paar halen weer ging lopen heb ik het touw gepakt en aan het halster gemaakt (dat kan nog niet in één keer, eerst touw om z’n nek zodat hij weet dat’ie niet weg kan, dan halster pakken en touw vastknippen). Op het moment dat het touw er aan zit wordt hij makkelijker. Ik ga het touw er nu dus voorlopig elke keer bij pakken en niet meer los werken, zo kan ik hem ook stil laten staan op het moment dat hij onder m’n handen uit wil lopen en leert hij dat dat niet de bedoeling is.

Ik heb eerst even geprobeerd of ik met touw wel rechts van hem kon komen maar dat lukte nog niet echt. Dus ben ik gewoon weer links gaan staan, heb z’n manen allemaal naar links gehaald en ben alles gaan ontklitten en uitpluizen. Dat vond hij allemaal prima en hij bleef ook braaf staan nu. Af en toe moest ik best trekken maar dat deed hem niet echt wat. Uiteindelijk heb ik al z’n manen kunnen ontklitten en alles los kunnen borstelen.

Omdat hij zo braaf was probeerde ik ook voorzichtig even z’n voorlok en dat mocht ook. Dus snel wat cowboy magic er in om te zien of ik de heksenstreng die daar in zit ook los kon halen. Terwijl ik bezig was begon hij weer iets te lopen en zo ineens stond ik rechts van zijn hoofd. Door direct een stap opzij te doen stond ik echt rechts van hem. Hij schrok er zelf een beetje van, maar omdat ik ook gelijk iets naar achter was gaan staan en zo de afstand wat groter had gemaakt, bleef hij rustig en bleef hij staan. Op dat moment ben ik heel rustig naar zijn schouder gelopen, zoals ik in’t begin ook links heb gedaan, en begon hem te aaien, eerst op z’n schouder en daarna z’n hele nek. Ik kon hem echt lekker ‘kroelen’, hoefde niet heel zachtjes te doen. Net of het kwartje viel dat rechts eigenlijk niet anders is dan links… 
Hoewel ik z’n voorlok nog niet klaar had heb ik hem uitgebreid beloond, weer naar links gegaan, touw los gemaakt en de deur open gezet (weer die verbaasde blik: ‘was dat alles??’). Klaar voor vandaag.
Ik was zó blij dat ‘t zo goed ging. Éindelijk z’n manen netjes én min of meer perongeluk rechts benaderd dus dit was een super sessie!

Ik heb bij aankomst een paar snelle foto’s geschoten, helaas was het toen we klaar waren met z’n manen inmiddels te donker om daar nog een fatsoenlijke foto van te maken. Van het weekend wil ik proberen links én rechts een borsteltje over hem heen te halen en dan zondag misschien onder begeleiding van stalgenootjes even aan het touw naar ‘t ‘knabbelweitje’. Ik wil hem zó graag af en toe uit die drekpaddock kunnen halen. ‘t Knabbelweitje is klein, net iets meer dan een grote roundpen, dus kan ik hem daar aan het touw houden terwijl hij wat gras knabbelt. Daar maak ik dan – als ik er aan denk – een paar nettere foto’s.

Op de eerste foto de stalletjes en paddocks, Ben en z’n Connemarabuurvrouw Flower. In de paddock aan de andere kant van Ben komt het bejaarde paardje van de eigenaar, maar die stal is nog niet klaar.
Verder is de rest ook nog ‘under construction’, de grond moet nog geëgaliseerd, er komt bij Ben nog wat wit zand in de paddock en verder moet alles ook nog even opgeleukt en netjes gemaakt. Dat komt allemaal nog.

 

En Ben z’n lieve bekkie nog even.

Gepoetst

Vandaag heb ik eindelijk ‘echt’ wat kunnen oefenen met Ben. Dat was ik vandeweek al steeds van plan maar telkens was er weer wat waardoor ik laat op stal was en geen tijd had. Vandaag wel. Ik wilde in ieder geval een borsteltje introduceren en Cowboy Magic in z’n manen zien te krijgen. En dat is gelukt!

Ik had het touw wel over de staldeur gehangen, maar wilde het toch eerst los proberen. Staldeur dus dicht en eerst gewoon aaien zoals we al vaker gedaan hebben. Daarna heb ik er voorzichtig een rubber borsteltje bij gepakt. Het is eigenlijk een rubberen hondenborstel, met hele kleine nopjes/puntjes dus niet echt heftig. Toch voelde Ben duidelijk verschil en vond hij het wel weer érg spannend. Sowieso is het ’spannend’ als de deur dicht gaat, dan gaat er ‘iets’ gebeuren en dat voelt hij natuurlijk prima aan. Van stress gaat’ie meerdere keren lopen poepen dan.
Het borsteltje was wel rede om rond te gaan lopen en bij me weg te willen, maar deze keer kon ik rustig mee lopen zonder dat hij echt in paniek raakte en luisterde hij op een gegeven moment ook naar mijn ‘ho’ en bleef dan weer stil staan. Zo heb ik een paar keer stukjes geborsteld, ook richting z’n benen en achterhand (dat laatste was nog wel erg spannend), tot hij wat langer braaf bleef staan.

Daarna heb ik het borsteltje weg gedaan en de Cowboy Magic gepakt. Dit vond meneer duidelijk een stuk prettiger, dat gefrunnik aan z’n manen, want links heb ik alles in de CM gezet én uitgepluisd en ik heb de heksenstrengen die rechts hangen over z’n nek naar links gehaald en die ook flink in de CM gezet. Daar ben ik verder niet meer aan’t trekken gegaan, ik hoop dat de CM eerst goed in de knopen trekt en dan probeer ik morgen of overmorgen of er beweging in de knopen zit. ‘t Zijn érg dikke strengen dus ik hoop dat ik ze er uit ga krijgen… moet er niet aan dénken die manen af te moeten knippen (jaja, wat een uitspraak hé, voor Miss Haltergroom herself *grijns*).
Aan het eind nog eventjes het borsteltje er weer bij, even over z’n rug en schouder en net toen hij daar weer voor op de loop wilde gaan ben ik gestopt en kon ik hem door ‘nee, ho’ te zeggen laten staan. Nog even lekker met m’n handen gekroeld en geaaid, dat vindt hij inmiddels wel goed, en toen was het mooi geweest voor vandaag.

Al met al ben ik heel tevreden. Waar hij eerder nog echt paniekerig door de stal ging draaien om ‘weg’ te komen, bleef hij nu rustiger en durfde ik ook mee te blijven lopen. Dat lukte niet elke keer omdat de ruimte tussen z’n dikke kont en de muur me té smal werd (en ik durf er nog net niet op te vertrouwen dat ‘ie me niet plet of trapt in z’n paniek) maar de meeste keren leek hij toch wel rekening te houden met waar ik liep. Verder reageerde hij nu ook op ‘ho’ en kon ik hem een keer met m’n hand tegen houden en stil laten staan. Dat zijn toch allemaal kleine dingetjes die er in mijn ogen op duiden dat hij wat beter blijft nadenken ookal is het eng en wat minder echt puur op instinct vlucht.

Helaas ben ik wel weer de camera vergeten dus nóg geen foto’s… Proberen of ik er woensdag aan kan denken, wie weet heb ik z’n manen dan ook uit de klit.

Doelen stellen

Van foto’s maken komt nog niet veel helaas. Óf het is baggerweer, óf ik ben er pas na m’n werk, als het al donker is. Hopelijklukt het wel van’t weekend, dan kan ik weer wat eerder.
Dan gaan we ook proberen wat meer ’struktuur’ te brengen in het oefenen. Tot nu toe was het allemaal een beetje vrijblijvend en gewoon af en toe ’wat proberen’, maar ik wil nu toch wat meer ‘doelen stellen’ om daadwerkelijk ergens naar toe te werken. Of bepaalde doelen in de gestelde tijd gehaald worden is dan niet zo belangrijk, het moet ook geen ‘afdwingen’ of race tegen de klok worden, maar het vrijblijvende moet er wel een beetje af, anders komen we als het aan Ben ligt niet zo heel ver ben ik bang.

Het is inmiddels wel heel duidelijk dat links écht iets anders is dan rechts. Net als onder het zadel zal ik dus het ‘benaderen van links’ als een andere oefening moeten zien als het ‘benaderen van rechts’. Dus niet door elkaar proberen maar eerst links meer bevestigen voor we aan rechts kunnen beginnen, anders is het te veel nieuws in ééns.

Verder ga ik Ben homeopatisch laten behandelen. Afgelopen zaterdag kwam Ben’s ‘geval’ op mijn eerste lesdag (ik ben inmiddels begonnen met een voortraject van de 4/5 jarige HBO opleiding voor Veterinair Homeopaat) toevallig terloops ter sprake en hoewel we er niet echt op in gegaan zijn, was het wel duidelijk dat zijn verstoorde gedrag na castratie een duidelijk en heel herkenbaar symptoom is wat goed door middel van homeopatie te behandelen is. Volgende week ga ik dus een afspraak maken als klant, niet als leerling (hoewel ik natuurlijk wel hoop dat ze me in haar proces van behandeling opstellen wil betrekken, zodat ik er ook voor m’n opleiding wat aan heb).
Ik ben wel érg benieuwd wat dat op gaat leveren en hoe vlot zijn vorderingen zullen gaan als hij eenmaal behandeld wordt.

Oh ja, vergeet ik het nog bijna ook… Sinds vorige week is Ben echt officieel van mij, ook volgens het stamboek. Ik was vergeten de betalingsmachtiging op te sturen maar dat heb ik onlangs dus gedaan en vorige week kreeg ik de eigendomskaart in huis. Hij is nu dus officieel overgeschreven en ook ‘op papier’ van mij.