Even in de lappenmand

Ik dus… niet Ben. Sinds vorige week flink de griep te pakken, één dag nog wel in de auto gestapt om Ben zelf te voeren maar daarna toch maar niet meer. Ben krijgt z’n hapjes van de staleigenaresse terwijl ik probeer zo snel mogelijk weer beter te worden, maar ‘t schiet nog niet heel erg op. En ondertussen mis ik m’n zwarte mannetje al best een beetje. Heel veel band heb ik met hem nog niet op kunnen bouwen, maar hij had zich natuurlijk al lang voor hij van mij was in m’n hart gewurmt en daar zit’ie al heel stevig. Dus ondanks dat het alleen nog maar ‘bak neer zetten en een wortel uit de hand laten eten’ is, mis ik dat wel nu het even niet kan. Stiekum hoop ik natuurlijk dat hij mij ook een beetje mist…
Vanavond toen ik de stalhoudster belde of ze Ben vandaag ook weer wilde voeren, vertelde ze me dat er vandaag nieuw draad gespannen is tussen de weilanden van Ben en haar eigen paarden. Daar zat nog iets tijdelijks en dat is vandaag dus vervangen, samen met nog wat stukken die afgezet moesten worden. Dat laten ze door iemand doen en ze had tegen die mannen gezegd dat Ben mensenschuw is en ze hem verder met rust moesten laten. 
Komen die mannen later bij haar ‘hoezo mensenschuw?’…  Ben was zelf naar hun toe gekomen en een had hem zelfs op z’n neus kunnen aaien!
Ook haar man heeft Ben vandeweek een keer gevoerd en ook hij kon Ben zo aaien.

Wat moet je daar dan weer mee hé… Zou hij voor mannen minder bang zijn? Of stralen die toch een meer ’niet zeuren’-houding uit die Ben dan blijkbaar ook nodig heeft? En waar blijf je dan met je onderdanige-Parelli-kom-maar-hier-houding?  Weer allemaal vragen waar ik ‘t antwoord op mag zoeken.
Eerst maar beter worden… Misschien kan ik hem ook wel aaien als ik weer bij hem kom en heeft hij inmiddels gewoon een stapje voorwaards gemaakt.

Slimmerd

Ben is een slimmerd…
Sinds gisteren heb ik een ondiepe ‘namaak-tubtrug’ als voerbak. Dat lijkt me toch fijner dan de metalen voerpan die ik nu heb. Natuurlijk moet je daar wel even aan wennen, dus gisteren de voerbak neergezet en verder niks mee gedaan.
Maar vandaag hield ik de bak eerst even vast. Er zitten twee hengsels aan dus ik had de bak met twee handen, aan elk hengsel één hand, vast. Dát kon ik natuurlijk vergeten (wat ik ook wel verwacht had) want dan moet je met je neus tússen die twee handen eten. En da’s écht te veel van het goede.
Ik was niet van plan door te drukken, maar wilde alleen even zien hoe hij zou reageren en ik wilde de bak eigenlijk gelijk al neer zetten. Maar wat deed Ben… nog voordat ik de bak neer kon zetten pakte hij hem langs de rand  tussen z’n tanden en trok hem zo gewoon uit m’n handen. Geen fratsen, die bak gewoon op de grond, zal hij wel gedacht hebben. Hij schrok weer even van z’n eigen lef maar toen hij door had dat ik de bak ook direct neer gezet had, ging hij voldaan aan’t eten.

Ogen de spiegel van de ziel…

Vandaag maar weer eens een rondje geroundpenned. Dat ging weer netjes, hij reageerde weer goed. Twee keer zelfs een extra stapje mijn kant op, zonder dat ik op dat moment iets te eten in m’n hand had (zo’n extra stapje wordt wel direct met een hapje beloond).
Op een gegeven moment stond hij vrij dichtbij me en bleef ook zo staan. Zo stonden we elkaar een tijdje aan te kijken. Hij doet dat wel vaker, heel strak naar me kijken, en nu keek hij dus ook weer recht in mijn ogen en ik keek terug maar ‘t voelde zó intens… zo heeft geen enkel paard me ooit aangekeken. Wat zou ik op zo’n moment graag weten wat er in dat hoofd om gaat. Ik stond ondertussen wel zachtjes met hem te praten en probeer dat ook wel een beetje in ‘plaatjes’ in m’n hoofd te nemen, dus ik hoop dat hij op die momenten toch weet of voelt dat ik alleen het beste met hem voor heb.
Maar tjonge wat kan dat paard tot diep in je ziel kijken…

Gewoon een paar plaatjes

Vandaag alleen een paar foto’s die mijn vriendin Ilonka gisteren van Ben geschoten heeft.

OEH wat jeuken m’n handen om die manen een keer onder handen te nemen… geduld nog…

En wat vond Ben er zelf van…

Parelli

Gisteren ben ik naar een goeie kennis geweest, die mij wat ‘tips and tricks’ heeft laten zien en mij met haar paard en een paardje van haar vriendin heeft laten spelen. Zij ‘doet aan’ Parelli en aangezien ik iets meer structuur in Ben’s ‘opvoeding’ en training wil geven (ook voor mezelf beter), ben ik dus een beetje aan’t rond kijken.
Natuurlijk weet ik wel een beetje wat Parelli in houdt en ik heb ook wel oefeningen met m’n vorige paarden gedaan die achteraf ‘Parelli’ bleken te zijn (maar voor mij niet meer dan ‘normale opvoeding’), maar met Ben heb ik toch iets meer lijn en houvast nodig merk ik. Ook omdat ik snel onzeker ben of ik het allemaal wel goed doe en em niet verknal.
Dus spelen met B’Elana en Seven (ja, of Nine… drie keer raden waar de beide baasjes fan van zijn) ‘op z’n Parelli’s’. Naast dat dat érg leuk was om een keer zo te doen, was het ook heel leerzaam en maakte me vooral heel bewust van m’n lichaamshouding en wat ik daarmee zeg. Moeilijk hoor, je paard mee vragen maar niet om kijken of’ie ook komt… Maar Lan en Sev zijn net als ‘t baasje érg goeie leermeesters dus uiteindelijk ging het nog niet zo verkeerd ook – vond ik zelf.

En ja.. dan ga je voeren vanavond en neem je dezelfd ‘kom maar hier houding’ aan en dan doet’ie 1 stapje jouw kant op. Super natuurlijk. Maar omdat hij niet kwam toen ik dat vroeg, wilde ik hem ook eigenlijk ‘weg sturen’ zoals ik geoefend had. Dat werkt niet op een grote wei, dus heb ik Ben naar de roundpen ‘gekeken’. Meer hoefde ik ook inderdaad niet te doen. Hij aarzelde een paar keer omdat de laatste roundpen sessie toch echt te heftig is geweest, maar uiteindelijk ging hij wel. In de rounpen alles ook héél rustig gehouden. Ik hoefde alleen maar naar z’n schouder te kijken om hem te laten stappen en af en toe ging hij zelfs daarvan al in draf, dus dan deed ik een stap achteruit. Straks als we naar de paddock verhuizen de roundpen iets groter maken dus, deze is net aan de krappe kant, de druk wordt erg makkelijk te hoog.
Ben reageerde goed als ik stopte met kijken en hem uitnodigde mijn kant op te komen. Komen deed hij nog niet echt, maar hij draaide wel volledig met z’n voorhand naar binnen en twee keer deed hij ook een stapje mijn kant op (die werden dus ook beloond met de laatste stukjes appel).
Op het laatst ben ik nog even in het midden gaan zitten, terwijl hij naar mij toe gedraaid stond en zo hebben we nog even in de roundpen ‘gehangen’ samen. Daarna ben ik opgestaan en zonder verder nog wat te doen of te vragen de roundpen weer open gezet en weg gegaan.
Al met al ging dit heel ontspannen en hij raakte nu ook niet in de stress ofzo… Hij reageerde duidelijk op wat ik deed, dus daar was ik al blij mee.
Ik ga me nog wat meer verdiepen en inlezen in Parelli en hoop dat dit de leidraad is die ik én Ben wel even kunnen gebruiken.

Bloot

Hoe hij het gedaan heeft is me nog steeds een raadsel maar gisteren bleek Ben’s halster los. De keelriem hing los… niet stuk, gewoon netjes de musketon los. En het is toch echt geen slap ding wat makkelijk los gaat ofzo… heel vreemd. Het was daardoor te verwachten natuurlijk; vandaag lag het halster netjes halverwege de wei.
Geeft niet. Eigenlijk vind ik het wel lekker voor hem. Met het natte weer zat er al weer een schuurplekje op z’n neus (nu gelukkig genezen, was al bang dat het te stuk zou gaan en er wit haar op zou komen) en ik heb m’n paarden zowiezo het liefst halsterloos rondlopen.
‘t Is natuurlijk wel wat lastiger voor het vangen als hij straks naar z’n stal/paddock kan maar daarvoor moest ik hem toch al in een stal gaan drijven en vangen… Halsteren is lastiger dan alleen een touwtje aan een halster knippen, maar aan de andere kant moet hij ‘t toch gaan leren dus dan gelijk maar beginnen. Toen ik hem op ging halen is het ook gelukt dus het zal nu ook wel gaan.
Als hij eenmaal op z’n stal/paddock staat ga ik er toch vaak mee oefenen en zodra het in stal ook maar een béétje vlot wil mag het halster al af blijven want eigenlijk vind ik een halster om op stal en in een paddock maar link.

Doet’ie het of doet’ie het niet…

Leuk… negeren werkt. Vandaag nadat Ben zijn bak leeg had bleef hij weer een beetje dralen. Ik stond wat met Rick (mijn zoon)  te kletsen maar zag wel dat Ben eigenlijk nog wel wat wilde. Het laatste appeltje had hij al gehad, dus ik had niks lekkers meer, maar toch ging hij nog niet weg.
Even zette hij een stap in mijn richting terwijl hij al vrij dichtbij stond… toen bedacht hij zich en ging toch maar weg.
Maar ‘t zal me niet verbazen als hij over een paar dagen toch de stap durft te wagen…
(Overigens zal het me óók niet verbazen als hij dat niet doet. Ik reken nergens op.)

Pas op de plaats

Inmiddels een paar daagjes gewoon niet veel aan’t doen. Ik voer, zet de bak op de grond en blijf in de buurt staan. Hij komt nu wel weer gewoon eten, maar ik houd de bak niet meer vast. Voeren uit de hand doe ik ook niet. Voorlopig doe ik even niet veel meer dan alleen aanwezig zijn en niet te veel vragen. Ik kan niks afdwingen als hij niet wil dus kan ik ook beter niet vragen. Kan hij ook geen ‘nee’ zeggen.

Gisteren was een vriendin mee en ook haar viel het op dat hij er wel een stuk beter uit ziet. Niet alleen lichamelijk overigens. Zijn vacht ziet er weer goed uit, mooi zwart maar ook weer regelmatig, zonder ‘mottig’ te zijn. Hij is wat aangekomen, heeft door het lopen op de wei weer een beetje billen gekregen. maar ik vind zelf de uitdrukking in zijn ogen misschien nog wel minstens zo veranderd.
De echte angst is er nl. uit. Hij kan nu zelfs af en toe ‘ondeugend’ uit z’n ogen kijken, maar meestal is het een soort ‘laat mij maar met rust’ blik.  Ik vermoed dat we nu pas echt bij het muurtje zijn wat Ben om zichzelf heen getrokken heeft. Nu wordt het pas lastig. Want Ben heeft geen mensen nodig. Mensen heb je niet zo veel aan. Eten krijg je wel dus waarom zou je verder contact zoeken met mensen, als je tot nu toe nog niet veel positiefs van mensen gekregen hebt…  Tenminste, dat vermoed ik.
Er zit nog wel wat ‘angstig’ gedrag in en de angst zal vast nog niet helemaal weg zijn, maar de paniek die hij in April/Mei had toen we bij hem gingen kijken en die hij ook nog steeds wel had toen we hem gingen halen, is er niet meer. En dat is op zich al positief natuurlijk. We komen dichter bij de kern van het probleem…

Ik heb inmiddels ook wel wat mensen gesproken en meningen gevraagd. Onder anderen gebeld met mensen van de Balingehof, die me wisten te melden dat dit soort problemen vaker voor kwamen na castratie van een hengst van een ‘puur’ ras (dus rassen die nog dicht bij hun oorsprong staan). Alsof je met de castratie niet alleen hun mannelijkheid maar ook hun moed weg neemt. En ik denk zelf, ook hun trots.
Voorlopig ga ik nog even op m’n eigen onbenullige manier verder, maar ga me wel wat meer inlezen in Parelli, wat DVDtjes kijken om zo iets meer structuur aan te kunnen brengen in mijn omgang met Ben. Mocht ik vast lopen, dan zal ik ook zeker professionele hulp in schakelen. Maar voorlopig trutten we nog maar even lekker door.

Vandaag heeft hij lekker z’n hapjes opgegeten en bleef na het eten ook in mijn buurt. Draaide wat rond, twijfelde of hij dichterbij zou komen… Ik heb het min of meer genegeerd,  niet gevraagd. Hij mag komen, maar ik ga hem niet smeken. Ik zal meer een ‘alpha merrie’ en ‘rots in zijn branding’ moeten worden. Eerst dat, daarna komen pas ‘vriendjes’ en ‘knuffen’.

Dikkere dip…

Ben is boos…
Gisteren wilde hij echt niet in de buurt komen, vandaag wel maar ging direct weer weg nadat hij z’n bak – vanaf de grond – had leeg gegeten. Hij is zelfs nog gevoelliger dan ik al dacht, of het is zijn manier om duidelijk te maken dat een ‘foei’ echt nog too much is.
Ik laat hem maar even en begin gewoon van voor af aan…
‘t Wordt wel koud en guur, ik zal blij zijn als de stal met paddock af is (ze werken er hard aan dus ‘t schiet op) want ik vind ‘t toch niet echt fijn dat hij met dit rotweer onbeschut buiten staat. Vanavond krijgt hij een flinke plak hooi in de wei, zodat’ie wat extra’s heeft om zichzelf warm te houden.
Daarnaast zal het straks in de paddock en stal natuurlijk ook veel makkelijker werken zijn met hem… hoop ik.