Hoe het begon…

Hoe het allemaal begon? Het begon met de verkoop van mijn American Paint merrie. Niet geheel vrijwillig, maar achteraf voor ons beiden wel beter. Mede gezien de financiën, was ik van plan om voorlopig maar even paardloos te blijven. Maar ik en geen paard gaat niet samen….
Dat wist ik al en dat bleek ook wel. Zelfs op m’n werk viel het op da’k niet meer mezelf was en niet meer zo vrolijk. Paarden horen bij mij.

Dus toch zo af en toe stiekum op MP kijken, naar iets goedkoops en robuusts, iets wat dag en nacht buiten kan, zodat het iets goedkoper te houden is dan mijn Paint ’vereiste’. Daarnaast wil ik het geld wat ze opleverde gaan gebruiken voor de opleiding die ik ga beginnen, de 5 jarige HBO-opleiding tot Veterinair Homeopaat. Het moest dus ook een goedkoop paardje zijn. Haflingertje, kruisinkje…
Of Merens, bleek al zoekend. Ik kwam een advertentie tegen op MP met goedkopere Merens (had al lang gezien dat die eigenlijk duurder zijn normaal), dus ook daar maar eens naar kijken. Volgens de rasstandaard blijken ze veel eigenschappen te hebben die ik zocht in een paard (cool, no-nonsence, niet snel over de emmer).

Bij een handelaar kwam ik een paardje tegen wat volgens de de man ‘iets schuw’ zou zijn. Dit bleek helaas een understatement. Paardje was niet dichter te benaderen dan een metertje of 5, kwam je dichterbij dan wilde hij WEG! Wat er precies gebeurd is is niet duidelijk, maar er zou iets mis gegaan zijn bij de castratie waardoor hij angstig en onbenaderbaar was geworden.
Verder zag hij er mager en verwaarloosd uit. Niet een paard waar iemand met een beetje gezond verstand voor zou gaan dus.
En toch… iets in die ogen trok me enórm aan. Ondanks z’n angst was’ie nog steeds héél open en geïnteresseerd en vriendelijk naar mensen, als je maar niet te dicht bij kwam. Ik wist het éigenlijk gelijk de eerste keer dat ik hem zag al: dit is mijn ‘klikpaard’ en na hem nog een tweede keer bezocht te hebben besloot ik, dít paard wil ik hebben en helpen weer het vertrouwen in mensen terug te vinden. Ik wist direct 100% zeker dat het kan. Dit paard wíl nog zo graag, die is weer ‘goed’ te krijgen.

Helaas… het werd een wat lang verhaal waarin het wel, niet, wel, niet door zou gaan, dus uiteindelijk besloot ik maar weer naar andere paarden te gaan kijken. Bíjna had ik een haflinger gekocht maar na een gesprek met een vriendin, die constateerde dat ik toch echt een stúk enthousiaster praatte over “dat Merensje van eerst”, dan over welk paard waar ik tot nu toe was wezen kijken, heb ik op haar aandringen nog één laatste telefoontje gepleegd met de fokker van Ben.
Op vrijdagavond 29 augustus kreeg ik een telefoontje terug dat ik hem kon halen!

Yippie!! Quittance  (officieel heet hij Quittance Blaricum) is van mij!! Ik heb hem wel gelijk een andere naam gegeven. Quittance ‘bekt’ niet lekker bij het roepen en is zijn ‘naam met het verleden’.
Nu gaat hij een nieuw leven beginnen, een leuker en fijner leven en daar hoort een fijne naam bij, geen naam die begint met Quit want ‘quitting is nót an option’.
Dus het werd Ben.
Ben is voor mij een naam die staat voor vriendschap, vertrouwen, hechte band, een maatje. En de songtekst van het liedje van Michael Jackson bleek ook nog eens súper toepasselijk.

De dagen er na dus druk op zoek naar een geschikte plek om hem zo lang neer te zetten. Nu is een groot weiland of pensionstal nog niet geschikt omdat hij niet te benaderen is, maar na enig zoeken vond ik een goed plekje bij Putten. Een particulier die drie stalletjes gaat verhuren met een flinke uitloop aan de stal vast. Zo kan Ben zelf in en uit zonder dat hij door mij of vreemden ‘in de hand’ genomen moet worden. De stalletjes moeten nog gezet worden, dus tot die tijd mag hij op een stuk wei, naast twee eigen paardjes van de stalhouder.

Ben op zijn opvangadres