30/9 Drie weken alweer

Jeetje… Ik bedacht me net dat Ben vandaag al weer drie weken van mij is… wat gaat dat snel! Het voelt al zo vertrouwd. Maar ja, ik wist natuurlijk ook sinds eind April al dat hij ‘van mij’ was.
Geen wonder dat Ben vandaag weer even flink aan de handrem trok. Éigenlijk heeft hij al zo veel te verwerken gekregen…
Vandaag was het dus ook weer even helemaal gebeurd, zelfs eten uit de bak wilde hij na een paar happen niet meer. Hij was aan’t klooien met de voerbak, probeert die regelmatig uit mijn hand te trekken onder het eten, dus toen hij dat weer deed en daar vervolgens dan weer van schrok terwijl hij het zelf doet, riep ik ‘niet doen’. Ik wil later niet dat hij dat doet, dus ga ik dat nu ook niet goed vinden. Maar dat was dus genoeg om hem gelijk helemaal bij de bak weg te sturen. Natuurlijk had ik de bak gewoon neer moeten zetten en’t er bij moeten laten, maar ja… ik had al gezegd dat het ook voor mij één grote les wordt en ook ik ben soms een beetje hardleers. Toch even de roundpen in en uiteraard werkte dat niet, ookal ging het nog zo rustig. Grens bereikt is grens bereikt bij Ben. Vandaag lag de grens dus laag.
Ik ga dus even een paar stappen terug en even wat anders doen. Voorlopig even de bak gewoon op de grond en bijv. er naar toe werken dat ik een rondje om hem heen kan lopen terwijl hij rustig door eet. Elke dat het zelfde vragen wordt natuurlijk ook stomvervelend.
Hij is niet dom.

29/9 Tough love…

Aggos.. hij snapt ‘t af en toe even niet meer…
Ik benader Ben nu duidelijk anders. Niet meer met zijden handschoentjes en op slofjes, maar gewoon gewoon. En dat betekent dat je je kapot kunt schrikken als ze ineens voorover bukt om dat gevallen stukje wortel op te pakken… of dat je een reactie geeft alsof je stroom krijgt, als ze ‘heel perongeluk’ je neus raakt met haar duim, terwijl je net dat stukje wortel aan wilt pakken.
Maar ondanks dat de reacties op die momenten ‘heftig’ kunnen zijn, gaat hij niet ’achteruit’ wat benaderbaarheid betreft. Ook nog niet heel erg vooruit, maar ik daag hem heel voorzichtig wel regelmatig uit en hij blijft redelijk stabiel. Da’s dus eigenlijk vooruitgang.
Op deze manier hoop ik hem een beetje te ‘desensibiliseren’ voor z’n eigen schrikreacties.
Als hij maar vaak genoeg merkt dat het geen dodelijke gevolgen heeft als ik zijn neus aan raak of ineens een plotselinge beweging maak, zal hij – neem ik aan – vanzelf minder heftig gaan reageren. Hij is met voorzichtig benaderen en ‘aggossie’ zo bevestigd in zijn angst en angstreacties, dat ik daar beter op deze manier doorheen kan breken, dan dat ik op dezelfde voorzichtige voet door ga.
Uiteraard is alles wel ’met mate’… voor een ‘normaal’ paard doe ik nog steeds ‘voorzichtig’, maar voor Ben is’t af en toe maar spannend.
Maar als ik dan vlot doorlopend naar het hek loop omdat hij dat laatste stukje wortel écht niet meer wil en merk dat hij na twee tellen dravend achter me aan komt, moet ik inwendig toch wel grinnikken. Maar dat laatste stukje wortel gaat wél naar de buurman…

Gewoon ons gangetje…

Alles gaat z’n gangetje. Ik doe voorlopig even niks bijzonders, alleen voeren en hapjes uit de hand geven.  Wel heb ik een iets andere ‘houding’ naar hem toe aangenomen. Niet meer vragen en pushen of ‘ie ‘alsjeblieft wil komen’, maar iets meer ‘niet aanstellen’ en ‘graag of niet’. Hij krijgt een hapje aangeboden, wil’ie niet, dan niet en ga ik weg.

Hij stond me vandaag op een gegeven moment echt aan te kijken. Ik was wat over ‘t draad aan’t smoezen met de schimmel in de andere wei en daar stond hij echt naar te kijken. Daarna kletste ik wat naar hem, terwijl ik naar hem keek en oogcontact maakte…
Tot nu toe vermeed ik direct oogcontact omdat dat bedreigend was voor hem, rede voor weglopen of op z’n minst oren weg draaien (niet in z’n nek maar zo naar achter). Met gewoon strak naar hem kijken kun je’m al weg sturen, hoef je niet eens oogcontact voor te maken. Nu stonden we elkaar echt aan te kijken en hij leek echt geïnteresseerd en niet bang of geintimideerd ofzo… Dat was wel apart…
Hij heeft lieve ogen, maar er zit ook heel veel ‘wijsheid’ in.

22-23/9 Een dipje, maar niet voor lang…

Gisteren had Ben een dip… Dat was te verwachten natuurlijk maar ik baalde er toch een ietsie van omdat ik niet goed wist waarom of wat ik er aan moet doen (en dan denk ik weer ‘oh oh waar ben ik aan begonnen). Achteraf weet ik natuurlijk best dat zulke dips onvermijdelijk zijn en ik daar niks aan hóef te doen, maar gisteren sloeg de twijfel toch heel even toe. Overigens niet over de beslissing om Ben te kopen, daar heb ik nog geen moment spijt van gehad.

Omdat ik de bak tegen m’n buik vast bleef houden was eten best wel spannend. Je merkt dan ook dat hij spanning opbouwt. Op een gegeven moment tikte het stroomdraad net toen hij met z’n snufferd de (metalen) bak in ging. Hij schrok daar zo van dat hij daarna niet meer wilde eten en appeltje pakte hij helemaal niet meer.
Omdat’ie zelf naar de roundpen liep toen ik dan maar mest ging scheppen, die maar even dicht gedaan om te kijken of’ie daar wel wilde, maar daar werd’ie alleen maar nog onrustiger en drukker. Ik kon op een gegeven moment zowat helemaal niet meer bewegen zonder dat hij daar van ging lopen.. Dus toen ik heb weer een béétje tot rust had gelijk maar mee gestopt.
Ik wist hem daarna met de voerbak nog twee stukjes appel te voeren maar daarna wilde hij ook dat niet meer, de rest heb ik dus mee genomen en aan de buurpaardjes gegeven…
Hij stond nog wel een tijdje in de hoek bij het hek te kijken toen ik weg liep en spullen weg bracht enzo… ging niet direct grazen. Maar toen’ie zag dat ik niet terug kwam ging ‘ie toch maar weer grazen…

Eígenlijk wist ik dat ik de roundpen niet in had moeten gaan, maar door mijn twijfel ben ik niet bij mezelf en mijn gevoel gebleven… die fout gaan we dus niet weer maken. Ben bouwt als het ‘eng’ wordt spanning op en op een gegeven moment blokkeert hij dan gewoon en wil hij niet meer. Daar is dan duidelijk zijn grens overschreden en moet ik gewoon één of twee dagen een half stapje terug doen, niet blijven pushen. Zo ging het vandeweek ook met het uit de hand eten, en gisteren was het ‘dichtbij eten’ blijkbaar na een paar happen ook genoeg geweest.
Als Ben zijn grens aan geeft is dat dus voor die dag de grens en stoppen we daar ook. Geen pogingen meer om hem daar dan nog even ‘doorheen’ te werken, dat werkt bij hem gewoon niet.
Dit was dus ook weer even een les voor mij. Zoals ik in’t begin al gezegd had, voor mij wordt dit net zo goed een traject van lessen en leren. Vooral het naar mijn gevoel luisteren en bij mezelf blijven en bij mijn ideeën over wat ik denk dat goed is voor Ben, is iets wat ik nog wat beter moet leren. Ik twijfel nog te snel aan mezelf en mijn gevoel…
Maar aan mijn gevoel dat ik Ben moest kopen en mijn gevoel dat het zéker weten goed komt, twijfel ik gelukkig geen moment!

Gelukkig was vandaag alles weer goed. De bak weer even gewoon vast gehouden en daarna kwam hij ook weer lekker achter me aan voor z’n worteltje. Toen ik terug de wei in kwam nadat ik de waterpomp waarmee ik z’n waterbak had gevuld weer had uit gezet, kwam hij ook weer even naar me toe. Toen ik hem mijn lege hand uit stak om te laten zien dat ik niks meer had, raakte hij m’n hand even met z’n lippen aan en keek daarna heel verbaasd dat er niks gevaarlijks gebeurde…
Hij heeft écht zo’n expressief koppie…

21/9 Toch maar weer een klein berichtje

Omdat ik gisteren een verjaardag had, ben ik alleen even in m’n ‘verjaardagskleren’ naar Ben geweest om voer onder ‘t draad door te schuiven, zodat ik daarna direct door kon naar de verjaardag.
Ben stond best beteuterd te kijken toen ik direct weer weg liep zonder hem echt aandacht te geven.
Beetje sneu maar toch goed om te zien. Blijkbaar vind hij contact en aandacht dus toch wel heel fijn…

Dat werd vandaag ook wel duidelijk, want toen hij mij in de gaten kreeg kwam hij al naar voren draven en kreeg ik zelfs voor’t eerst een ‘huhuhu’-tje van hem *smelt*.
Vandaag dus voor de verandering met stukjes wortel in de wei het zelfde geprobeerd als vrijdag in de roundpen. Weglopen en wachten  tot hij een stukje komt halen. En ja hoor… hij kwam z’n stukjes wortel maar wat graag ophalen. Toen het op was liep hij ook niet direct weg maar bleef in de buurt en liep zelfs mee toen ik het hek weer uit ging. Tot nu  toe ging hij gelijk de wei weer op om te grazen als het  voer op was. Ik ben dus nog even bij het hek tegen hem staan kletsen en hij bleef bij het hek tot ik ook echt weg liep.
Hij begint denk ik echt door te krijgen dat aandacht leuk is en gaat het nu ook voorzichtig opzoeken lijkt het.Ik ben benieuwd of dit alleen vandaag was omdat ik gister gelijk weg ging, of dat we toch weer een stapje verder gezet hebben.
Morgen ga ik de afstandjes die ik loop voor ‘t volgende stukje wortel maar es iets uitbreiden. Nu bleef ik in één hoekje van de wei en zette maar een paar stappen, morgen eens kijken of hij ook van verder weg wil komen…

Had ik al verteld hoe leuk hij is?

Ik ga niet elke appel die ik uit de hand voer hier beschrijven hoor, dus er zullen ook dagen komen dat ik niks schrijf.. op den duur zelfs meer denk ik, want hij zal niet zo snel vooruitgang blijven boeken verwacht ik.. ‘t zal ook wel eens stil staan. Of er zal zelfs eens een terugval zijn.

Maar de appel van vandaag was tóch weer het vermelden waard vind ik. Ik had hem mee de roundpen in genomen omdat ik het idee heb dat hij zich op één of andere manier toch zekerder voelt in een kleinere ruimte…  Of het komt omdat hij dan weet dat ‘ie toch niet weg kan.
In ieder geval kwam hij nu zelf om z’n appeltje.
Ik had de voerbak op de grond gezet zodat hij daar rustig kon eten (bak vast houden kent hij nu wel… hij komt nog niet héél dichtbij maar ik vind dit zo even goed voor nu) en zelf ben ik aan de andere kant van de roundpen gaan staan. Toen hij z’n bak leeg had brak ik de appel in stukjes.  Daar kwam hij dus wel voor naar me toe en ook gelijk nét wat dichterbij dan hij tot nu toe gedaan had, ik heb m’n arm niet naar hem toe gestrekt, alleen iets uitgestoken. Heel rustig pakte hij de appel. Daarna liep ik weg van waar ik stond en ging ergens anders ‘t volgende stuk afbreken. Zo is hij meerdere keren achter me aan gelopen voor het volgende stukje appel. Twee keer wilde hij niet vlot komen, toen heb ik na even wachten dat stukje aan het paard in de andere wei gegeven. Dát was niet de bedoeling!!
Als ik dat deed stond hij gelijk weer bij me met zo’n “HEEE, dat is MIJN appel”-gezicht.  Hij heeft echt een héél expressief gezicht…
Nadat de appel op was ben ik nog even op de grond in de roundpen gaan zitten, hem totaal negerend, en toen kwam hij ook nog twee keer mijn kant op om es even goed te kijken…
Hij komt nog niet echt súper dichtbij, maar toch op zo’n afstand dat ik hem zou kunnen aanraken.
Toen hij aan de andere kant van de roundpen ging staan soezelen ben ik opgestaan en heb ik de roundpen open gezet…
Weer mooi geweest voor vandaag…

Ik weet nog niet goed wat ik zal doen, óf nog een tijdje op deze manier door trutten en het vooral van hem uit laten gaan, of toch binnenkort een keer in de roundpen iets meer druk er op zetten…
Maar als ik zie dat ik nu in 1,5 week al verder ben dan dat ze op zijn opvangadres waren, dan denk ik dat ik dat ik nog maar even zo door doe… Als er dan geen vooruitgang meer in zit is het vroeg genoeg om iets meer te gaan vragen.

18/9 Alweer een mini-stapje…

Hoewel ‘t bijna niks is natuurlijk, hebben we vandaag tóch weer een heel klein ministapje gedaan.
Omdat Ben gisteren uit zichzelf de walnoot van m’n hand wilde pakken, besloot ik vandaag z’n appeltje, die hij tot nu toe op z’n muesli kreeg, uit de hand te voeren. Hij vind appel érg lekker dus ik hoopte dat hij dat wel zou doen. Eerst ‘t voer laten eten en daarna de appel in kleine stukjes gebroken. En ja hoor… wel weer ‘op afstand’ en een beetje eng, maar hij pakte de stukjes aan en nog best voorzichtig ook… niet paniekerig happen maar voorzichtig met z’n lippen. Alleen miste hij een paar keer en uiteindelijk vond hij het denk ik toch te spannend worden, want het laatste stukje wilde hij echt niet meer aanpakken. Maar ik had de appel in 8 stukjes, dus toch 7 uit m’n hand gepakt.

Dappere Ben…

17/9 Wat issie toch leuk…

Inmiddels eet Ben al een paar dagen uit de bak als ik die vast houdt. Ik hoef m’n hand ook al minder ver uit te steken en tussen de happen door wordt hij al rustiger. In het begin nam hij gehaaste happen en deed soms nog schichtig een stap achteruit. Nu eet hij veel rustiger en minder ‘gehaast’ en als hij al een stapje terug doet is dat gewoon rustig om even z’n mond leeg te eten. Hij krijgt gewoon iets meer vertrouwen.
Ik heb dus ook besloten om nog even te wachten met roundpennen tot dit voeren rustig en ontspannen gaat, zodat ik hem hiermee ook weer rustig kan krijgen, mocht hij van het roundpennen wat onrustig raken ofzo.

Hij krijgt duidelijk al meer vertrouwen en gaat mij (of in ieder geval de voerbak) steeds leuker vinden. Vandaag kwam hij, toen ik aan kwam lopen, van halverwege de wei in volle vaart aandraven.
Zó lief!
Natuurlijk komt hij voor de hapjes… maar een week geleden liep hij nog voor me weg, ondanks de voerbak in m’n hand.
Na het voeren vond ik de walnoot in m’n zak, die ik bij de notenboom op het erf opgeraapt had.
Terwijl ik met m’n vriendin stond te praten, die mee was om Ben even te ontmoeten (en Ben uiteraard ook wel héél leuk vond), pelde ik de noot en daar werd Ben toch een beetje nieuwsgierig van. Hij was al weer weg gelopen toen de voerbak leeg bleek, maar kwam nu toch nieuwsgierig weer dichterbij.
Ik stak m’n hand uit met de stukken noot er op, niet echt verwachtend dat hij het zou willen pakken.
Maar dat deed hij dus wél… Ben schrok van z’n eigen lef geloof ik, ‘t was érg grappig om te zien, maar heel snel stak hij z’n neus uit om de stukjes noot van m’n hand te pakken. Van schrik miste hij en deed snel een stap achteruit, waarna hij even diep zuchtte van zoveel lef… Ik heb echt heel erg moeten lachen om hem, zo verbaasd en geschokt als hij was van zijn eigen aktie.
Toch geeft dit wel weer aan dat hij zelf wel heel graag wil…
Ik ga dus nog maar even lekker door met zo voeren en proberen uit de hand te voeren, zodat hij eerst op deze manier leert dat het echt niet eng is om mensen aan te  raken. Deze keer kwam het helemaal van hem zelf uit, dus ik hoop dat hij daardoor ook sneller het vertrouwen krijgt dat het goed is.

14/9: Een íets groter stapje!

KIJK!!!

Gisteren nog met moeite in de roundpenn, vandaag, zonder aandringen, kwam hij in de wei naar me toe en at zonder achteruitstappen tussen de happen door, z’n bak leeg.
Kijk dat koppie op de tweede foto… *smelt*

Wat kan een mens toch blij zijn met kleine dingetjes…

13/9: Weer een mini-stapje

Oeh, ik moet héél erg op gaan letten dat ik niet te hard wil… Vandaag wilde ben op de wei nog niet uit de bak eten terwijl ik hem vast hield, maar hij was, eenmaal in de roundpenn (daar durft’ie meer als op de open wei) zo dapper om uit de bak te eten terwijl ik die vast had.
Ik stond met behoorlijk gestrekte arm dus na 3 happen probeerde ik een stapje dichterbij te komen… dat was te veel en toen wilde hij niet meer en bleef in eerste instantie ook voor me weg lopen als ik dichterbij kwam. Uiteindelijk heb ik de bak op de grond gezet, vlak naast me, toen kwam hij uiteindelijk de rest op eten…
Maar ik moet dus duidelijk met héle kleine ministapjes tegelijk en ook niet als één stapje lukt, proberen nog een stapje te doen… eerst het ene stapje bevestigen voor het volgende genomen wordt… Dit gaat voor mezelf een héle grote les in Geduld (ja, met de Grote G) worden…  
Maar goed… hij hééft uit de bak gegeten terwijl ik hem vast had én de wormkuur is ‘on board’, want vanmiddag had ik bij een kennis al wormkuurtabletten gehaald, dus dat is ook prettig.
Over 3 weken herhaling en dan gaan we aan de Synbiozyme.