Macho

Omdat Rick wel graag met de honden mee wilde zijn we vandaag weer eens lekker gaan wandelen met z’n allen.
Niet zo ver, maar wel even naar het zand en dan met een boogje terug naar de weg en langs de weg terug naar stal.
In het bos was Ben super braaf, hekje netjes door en lekker over nieuwe bospaadjes wandelend genoten we wel met z’n allen. Eenmaal op het zand gingen de honden natuurlijk heerlijk aan’t rennen en even dacht ik dat Ben zou gaan rollen, wat van mij op zich wel mocht. Maar in plaats van rollen kwam er een raar soort hupje, kop schudden en nek er op d’r achteraan, waardoor ik toch maar vlot door ben gaan wandelen. Net als eerdere keren werd Ben toch weer wat hupsig en enthousiast van de grote open vlakte voor zich. Dus rechtsaf via een smaller strookje zand terug het bos in, langs een gevaarlijke heks (letterlijk, staat een soort pop in het bos vlak bij het huis wat daar langs de zandweg staat) die hij niet eens zag maar waar Rick zich te pletter van schrok en zo weer langs de weg weer terug.
Eenmaal van het zand af werd Ben al vlot weer wat rustiger, maar ‘t laatste stuk kwamen we langs de wei waar de  – best wel heftige – hengst van de andere pensionstal bij ons op’t terrein staat. Die begon aardig heen en weer te rennen en druk te doen dus spoorde ik Ben  toch maar wat aan tot  doorlopen. Begint Ben daar ook nog even een potje te showen!! Echt níet normaal, Ankie zou jaloers zijn op de passage die hij daar even uit z’n lompe hoefjes schudde. Wat een macho is het dan ineens zeg! Ik wist niet dat een paard zo’n lang zweefmoment kon hebben. Maar ik kreeg hem gelukkig wel mee, flink doorrennen even en toen waren we al bij stal. Daar kreeg Ben nog even z’n hapjes voor hij weer terug naar z’n kudde ging.
En daar bleek maar weer eens hoe hard de natuur kan zijn. Lucca, de kruising fjord merrie, lag met een flinke gaskoliek op dat moment nog flink te rollen en te kreunen van de pijn. Alle paardjes stonden er ongerust omheen, maar zodra Ben, toch de leider van de kudde (Lucca is leidende merrie) terug was en richting hooibakken ging, liep alles – inclusief Lucca’s ‘eigen’ kuddetje – achter Ben aan en lieten ze Lucca voor wat het was. Een natuurlijke reactie maar toch wel apart om te  zien. De kudde had weer een leider dus het was voor hun weer goed.
Gelukkig was de dierenarts er snel en is Lucca inmiddels weer opgeknapt.

Sturen

Ik had bedacht dat ik vandaag wel eens wilde proberen hoe lange teugelen met het bitloze hoofdstel (Cook-systeem van FRA) zou gaan. Als ik er binnenkort op wil moet er wel een stuur op zitten en liefst wen ik hem gelijk aan het systeem waar ik hem ook mee wil rijden.
Dus Ben uit de wei, hoofdstel, lange lijnen en longeersingel gepakt en prutsen maar. Singel om was geen probleem maar toen het hoofdstel, dat vond ik zelf éigenlijk nog wel spannend, want het halster gaat nog niet eens zo heel lang echt probleemloos. En hier zitten toch meer riemen aan én ‘t moet over z’n oren, wat hij met het halster ook minder vindt. Eerst het hoofdstel (bleek een cob te zijn, daar had ik bij aanschaf niet eens op gelet) op z’n grootst gezet, ‘t halster alleen om z’n nek vast (ook al een spannende aktie vond ik) en toen proberen het hoofdstel om te doen.
Nou ja, proberen…. er viel niks te proberen, ik kon het gewoon om doen, oortjes er één voor één door… hij bleef gewoon braaf staan! Wow, good boy!
Toen ik de lijnen er aan wilde doen zag ik dat een van de twee kaakriemen verkeerd door de ring zat, van buiten naar binnen… maar dat kan niet, dan heb je geen release. Het was het lange deel zonder gesp, dus ik de boel los, hele riem uit het hoofdstel getrokken terwijl Ben het dus nog om had, omgedraaid en weer terug in het hoofdstel gewerkt. En al die tijd stond hij gewoon braaf stil! Jee… wat brááf! Op dat punt was ik natuurlijk al harstikke blij en trots op hem, al dat gefrut aan z’n hoofd terwijl hij alleen met een riem om z’n hals vast stond en hij bleef gewoon staan.

Toen aan het werk. Ik ben met hem in een paddock gegaan vlak bij stal, waar overdag twee merries staan. Dat is een wat groter afgezet stuk dan de longeercirckel, dat leek me om te sturen wel zo handig. Helemaal op het open veld durfde ik niet goed aan, voor’t geval het mis zou gaan.
Nu was die paddock misschien niet helemaal de juiste keus, want elke mesthoop moest aan gesnuffeld worden en Ben was niet echt aan’t opletten. Ook had ik het idee dat het sturen niet heel duidelijk over kwam, ‘t lukte allemaal niet zo. Eerst wilde ik de paddock al uit gaan maar bedacht me. Maar goed ook want even later schrok Ben ergens van en nam een spurt waardoor ik hem los moest laten.
Na nog wat klooien kwam ik er achter dat ik de lijn ‘verkeerd om’ vast had. Van van de ring van het hoofstel naar de longeersingel en dan naar mij… ‘indirect sturen’ dus. Terwijl andersom, dus van de singel door de ring van het hoofdstel naar mijn hand, directer en dus duidelijker is. Tenminste, dat idee heb ik ooit gekregen met het longeren van Dot, die ook niet goed reageerde als ik van bit naar longeersingel ging in plaats van andersom. Dus de boel omgedraaid en weer verder geprobeerd.
Ook nu lukte het nog steeds niet echt. Als Ben stil stond dan gaf hij heel vlot na op de druk van één teugel, maar bracht ik onder het lopen druk op de andere teugel om de andere kant op te gaan, dan ging hij er tegenin óf raakte wat in paniek en draaide zich om naar mij toe. Nog steeds had ik het idee dat ik niet duidelijk genoeg over kwam of dat hij het niet begreep, dus weer de teugels los gemaakt en nu helemaal niet aan de longeersingel, maar gewoon met de musketon aan de ringen van het hoofdstel en verder niet. Dat bleek al veel duidelijker. Ik denk dat een teugelhulp door twee ringen laten lopen gewoon té vaag is of te veel ruis geeft.
Nu reageerde hij wel beter op de druk van 1 teugel, maar nog steeds ging het sturen niet van harte. Een paar keer een vlucht aktie (toch een goede keus om in de paddock te blijven) en regelmatig helemaal omdraaien naar mij toe.
Ik raakte er een beetje gefrustreerd van… ‘wat doe ik nu fout!?’
Hij wilde niet dat ik bij het ‘van hand veranderen’ aan zijn buitenkant kwam, maar achter hem was ook eng. Dat hielp het sturen natuurlijk niet, ik wilde niet alleen een rondje één kant op, ik wilde juist meerdere keren van hand veranderen om hem aan die stuurhulp te laten wennen.
Toch bleef Ben redelijk rustig en was hij na zo’n vluchtaktie ook snel weer kalm en ik kon hoe langer hoe beter met ‘NEE’ voorkomen dat hij zou omdraaien. Ook begon hij de aanraking van de teugel tegen zijn flank beter te accepteren dus op die manier wist ik hem op een gegeven moment wat meer voorwaards en in een vlottere stap te houden. Heel langzaam kon ik wat meer áchter hem gaan lopen in plaats van naast hem en zo ineens liep ik over het midden en kon ik hem eerst een keer naar rechts en bijna direct daarna naar links sturen. Blijkbaar deed mijn (misschien iets té) enthousiaste aanmoediging ( JA BRAAAAAFF!!) een kwartje vallen want ik kon meerdere keren een stukje links en  stukje rechts zo over het midden, dus we liepen al zigzaggend naar de overkant.
Even een rondje en daarna weer over de diagonaal oversteken en nog een keer zigzaggen om te kijken of het écht lukte of dat het toeval was, maar nee, geen toeval, het lukte weer! Zo ineens was het kwartje gevallen en begreep Ben wat de bedoeling was én accepteerde hij mij achter zich en de aanrakingen van de teugels. Phew… ik was al bang dat ik weer helemaal de verkeerde dingen aan’t doen was, maar ‘t viel mee.
Ik ben daarna direct gestopt en heb Ben nog veel uitbundiger de hemel in geprezen en beloond. Knappe pony!
Hij zuchtte een keer en kwam even met z’n neus heel dicht bij m’n gezicht alsof hij even bevestiging zocht dat hij het écht goed gedaan had.

Nu even een paar dagen niks. Hier mag hij even een poosje over nadenken voor ik het weer probeer. Vandeweek ga ik even lekker een paar keer wandelen met hem en dan aan het eind van de week nog eens proberen, als het lukt vrijdag met behulp van Karina. Ik merk dat ik moeite heb zelf rustig te blijven als het niet lukt. Niet dat ik boos word, maar ik word gewoon ‘drukker’ dus dan is iemand er naast voor een beetje coaching wel prettig.

Al met al ben ik weer bere trots op m’n ventje. Ookal snapte hij het blijkbaar eerst niet en ging het in’t begin niet goed, hij bleef wel z’n best doen voor me en toen hij eenmaal begreep wat ik wilde deed hij het ook heel braaf. Toen gaf hij ook heel goed na op de druk van het hoofdstel en was hij eigenlijk heel licht te sturen. Dat vond ik wel prettig om te merken, ik weet wel dat het bitloos ook kan, fijngevoeligheid, maar ‘t is toch prettig om dat ook daadwerkelijk te voelen.

Momentje

Hoewel ik van plan was om Ben vanavond weer te longeren, maar nu met het bitloze hoofdstel om, bedacht ik me toen ik bij stal aan kwam. Het rommelde al in de verte en voor ik ‘t voer klaar had waren er al een paar bliksemschichten aan de lucht te zien geweest en hield het op met zachtjes regenen.
Dus toch alleen met voer naar de wei om Ben even te voeren. Blijkbaar was m’n weidegenootje al vroeg geweest, mest was al geschept dus ik hoefde verder ook niks.
Om Ben rustig te laten eten neem ik hem altijd even mee naar het voorste stuk waar de rest niet kan komen. Dan kan hij rustig eten en mag hij als toetje heel even op het aangegroeide gras grazen.
Tegen de tijd dat hij het op had was het (uiteraard) al weer aardig opgeklaard. Terug in de wei deed ik hem zijn halster af en liep ik naar de hoek waar de kruiwagen staat en we wat halsters en touwen hebben hangen. Ben liep heel lief met me mee en toen ik m’n halster weg hing bleef hij ook bij me staan in plaats van door te lopen naar de rest.
Zo hebben we even samen gestaan, wat kroelen en zelfs een knuffel, naar de regenboog kijken en even alleen maar zijn. Het voelde best speciaal, hij bleef echt uit vrije wil bij me, ik hield hem niet tegen. Dat meelopen doet hij al vaker, maar zo lang bij me blijven heeft’ie nog niet eerder gedaan. Pas na een poosje (denk dat we minstens 10 minuten zo gestaan hebben) maakte hij aanstalten om weg te lopen, maar deed dat een beetje twijfelachtig, even omkijkend, alsof hij zeggen wilde ‘Ik ga nu hoor, is dat ok?’ Niet als toestemming vragen maar meer om te zien of ik hem soms langer bij me wilde houden ofzo.
Ik liet hem uiteraard gaan en heel rustig liep hij richting de rest van de groep en ging daar staan grazen.
Heel apart, maar de band die ik met hem heb voelt ondanks dat het zo nieuw is toch al zoveel hechter dan ik ooit met Fly of Dot gehad heb. Ik denk wel eens: ‘wat moet dat wel niet zijn als we elkaar over een paar jaar zó veel beter kennen’…

Écht werkje

Ben heeft vandaag een écht werkje gedaan. Niet zomaar even oefenen met weer iets nieuws maar ook echt ‘gewerkt’ (nou ja, dat vond hij zelf in ieder geval wel).
Ik ben begonnen hem de longeersingel om te doen. Dat ging probleemloos. Daarna wilde ik hem een bodywrap om doen, maar helaas, m’n eigen bandages bleken veel te kort voor een band voor én een band achter. Omdat voor ‘gesneden koek’ was heb ik dus de bandages aan elkaar gemaakt en om z’n billen gedaan. Gewoon rustig om hem heen gelopen met de bandage en aan de longeersingel vast gemaakt. Hij vond het echt géén probleem.
Omdat dat al wel weer veel nieuws was heb ik eerst alleen één longeerlijn aan het halster gemaakt, maar de tweede wel meegenomen naar de longeersingel.
Ben heeft braaf een paar rondjes gelopen met z’n halve bodywrap en één lijn aan’t halster.
Kijk, doe ik het niet netjes?

Daarna heb ik de lijn door het halster naar de singel gedaan, kijken hoe dat zou gaan. Ook dat ging prima. Dat heb ik ook aan de rechter kant gedaan, dat blijft toch wat lastiger dus die kant heb ik ook wat langer gewerkt. Rechtsom heeft hij sneller de nijging om te keren. Maar na een aantal rondjes bleef hij braaf doorstappen en ook een drafje ging uiteindelijk netjes.
Toen de tweede lijn er nog even bij. Eerst links van hem gelopen en in plaats van met twee lijnen ‘longeren’ (dus op afstand staan) bleef ik nu ter hoogte van zijn heup mee lopen, meer ‘lange teugelen’ dus. Dat ging super. Ik kon hem zonder probleem met de overige lussen longeerlijn licht aandrijven als hij terug viel en hij was zelfs goed te sturen. Een paar keer de cirkel over gestoken en weer naar buiten naar de hoefslag… ging echt super vond ik. Dus gelijk rechtsom er ook maar acheraan. En in tegenstelling tot vorige keer, toen ik dus meer afstand had, ging het nu super. Ook rechtsom bij z’n heup gebleven, echt een beetje sturen en ook aan die kant kon ik hem met de longeerlijn aandrijven. Ik was echt trots op hem, dit leek al bestwel op echt werk.
Blijkbaar vond Ben dat ook wel, hij was er, ondanks dat hij voornamelijk gestapt had, zweterig van op z’n schouders en onder de singel zelfs echt nat. Nu zit er natuurlijk ook best nog wat ’spanning’ bij, maar hij was super braaf en heeft ook echt z’n best gedaan, hij wilde het ook echt goed doen nu.

Krukje

Vandaag Ben maar weer even naar stal gehaald. Al z’n vlechten waren los en een rommeltje dus ik wilde z’n manen weer even netjes verzorgen. Verder had ik bedacht dat ik wel es kon kijken wat hij zou doen als ik op een krukje naast hem zou staan.
Eerst maar even z’n manen. Ik was gemeen… Nadat ik ze ontward en met wat rose-oil doorgeborsteld had, waarbij hij zo níet reageerde op de spuitfles terwijl ik toch vrij dichtbij de rose-oil op de borstel spoot, sprayde ik een paar keer rechtstreeks op z’n manen. De eerste twee keer had hij het nog niet helemaal door, de derde keer duidelijk wel. Ik had hem voor de zekerheid wel los gemaakt dus ben nog heel even door gegaan. Ben vond het 10 keer niks en bleef er voor weg lopen dus ben ik maar gestopt en heb hem nog even links en rechs met de spuitbus geaaid, zodat hij toch wat aan het ding gaat wennen. Dat liet hij uiteindelijk wel braaf toe dus maar snel de spuitbus weggezet.

Toen het krukje. Daar had z’n bak met voer al op gestaan en het krukje bleek niet eng of spannend. Ben weer even los gemaakt, krukje (zo’n houten ikea trapje met twee treden) naast hem gezet en op het onderste treetje gaan staan. Geen reactie… Krukje wat meer naast z’n flank gezet, daar waar je opstijgt zeg maar en weer op ‘t eerste treetje. Hij stapte wat weg maar gewoon zoals hij ook weg zou stappen ookal stond er niks… dus weer terug gezet want ik wil wel dat hij gelijk leert stilstaan voor het opstijgen en ik weer terug op m’n krukje. Toen ook maar op ‘t tweede treetje, want Ben vond het niks raar dat ik daar stond. Vanaf die hoogte Ben over z’n rug geaaid, half op z’n rug gaan hangen en met één arm z’n andere flank geaaid en wat geklopt. Hij vond het prima… Nog een keer van het krukje af, opnieuw neerzetten en weer omhoog, nog een keer hangen en arm om hem heen naar de andere kant… ‘t was gewoon allemaal ok. Éven had ik het gevoel dat ik zo m’n been over hem heen kon leggen en weg kon stappen. ‘k Heb het maar niet geprobeerd
Daarna heb ik hem weer vast gezet en ben met het krukje rechts van hem gaan staan. Vanaf het krukje heb ik toen z’n manen ingevlochten en ook dat was ok. Nadat ik z’n manen gevlochten had en de punten in de Palmers gezet, heb ik zijn maantop zelfs vanaf het krukje geborsteld. Dat ging nog steeds heel braaf dus gelijk ook rechts het krukje nog een keer naast hem en ook vanaf die kant over hem heen gehangen, andere flank geaaid en een beetje geklopt. Ook vanaf rechts gaf dat geen probleem.
Toch wel typisch dat sommige dingen zó eng kunnen zijn en dan zoiets als dit blijkbaar vrij gewoon. Ik wil geen stappen over slaan en wil toch echt eerst nog wat met lange lijnen aan’t werk om hem een stuur te geven (en hem überhaupt aan de lijnen om hem heen laten wennen), maar anders zou je bijna genijgd zijn gewoon op te stappen en weg te rijden. ‘t Is dat ik al zo lang niet meer echt gereden heb (afgezien van een enkel buitenritje in de afgelopen 8 jaar) en niet meer zoveel lef heb…

Meetlint en singel

Vandaag gelijk maar voortgeborduurd op Vanda’s les. Ik had al wel een paar keer het touw aan de zijkant van’t halster gedaan en hem zo door de wei wat rondgeleid, maar vandaag heb ik Ben weer even naar stal gehaald om ‘echt’ te oefenen. Met de longeersingel om precies te zijn. Omdat hij daar tijdens Vanda’s les zo weinig op uit deed vond ik dat ik die wel eens mee naar stal kon nemen.
Na Ben eerst even lekker gepoetst en verzorgd te hebben heb ik eerst het Bucas meetlint wat ik besteld had er bij gepakt. Van’t najaar krijgt Ben een deken en ik wil graag de Bucas Power Turnout hebben maar dan moet je wel weten welke maat te bestellen natuurlijk. Rustig dus het lint langs Ben gehouden en dat ging eigenlijk best, alleen toen ik bij z’n bil kwam begon hij wat te draaien. Ik moest dus voor de zekerheid een paar keer meten maar uiteindelijk waren we er wel uit. ‘t Wordt een 6′3″ deken en laat ik nou juist een Brits bedrijf gevonden hebben wat uitgerekend die maat als enige in stock heeft, die ze heel voordelig van de hand doen.
Omdat het meetlint toch wel ‘gek’ was heb ik het een beetje op een frommel genomen en heb Ben er nog even mee ‘gepoetst’, gewoon om hem er aan te laten wennen dat hij ook met andere dingen aangeraakt kan worden. Dat moet ik sowieso nog wat meer gaan doen.
Daarna de longeersingel er maar eens bij gepakt. Eerst vanaf de linkerkant op hem gelegd met het deel wat onder z’n buik door moet ook vasthoudend. Dat was geen probleem, Ben deed er eigenlijk niks op uit.
Daarna naar rechts, zodat ik het buikdeel rustig kon laten zakken terwijl de singel op z’n rug lag. Ook dat leek de normaalste zaak van de wereld dus terug naar links en daar het buikdeel onderdoor gehaald.
Eerst heb ik het nog een paar keer aangetrokken en weer los gelaten zoals we met de bandage gedaan hadden, druk opvoeren en los laten, maar omdat dat ook geen reactie opleverde heb ik de singel maar vast gegespt. Eerst 1 gesp zodat ik bij paniek snel kon loskoppelen. Ik heb Ben toen even los gemaakt en een klein rondje met hem gelopen, daarna ook de tweede gesp vast en gelijk ook maar een gaatje strakker. Zo hebben we weer een paar rondjes gelopen en wat staan kletsen met mensen van stal en al die tijd liep Ben er bij alsof hij die singel dagelijks om heeft.

Na de singel kwam nog de Endure en zelfs daarbij was hij súper braaf. In eerste instantie begon hij vervelend te doen omdat hij er echt een hekel aan heeft natgesponst te worden, maar toen ik voor de zekerheid het touwtje even los maakte en hem gewoon vast hield, bleef hij de hele sponsbeurt braaf stilstaan.
Daarna mocht hij eindelijk z’n bak eten leeg eten. Terwijl hij dat deed heb ik nog even geprobeerd zijn hoogte met het meetlint te meten. Helemaal ‘officieel’ is het uiteraard niet, maar ik kwam op een schofthoogte van 1,47/1,48 uit. Eigenlijk lager dan ik gedacht had, maar ik vind het een príma hoogte.
Na de hapjes mocht hij eindelijk weer terug naar de wei, waar hij dan tegenwoordig ook begroet wordt als de heer des huizes die na een lange afwezigheid eindelijk weer thuis komt. Leuk om te zien is dat. 
Vandeweek maar eens kijken of een longeerlijn aan de singel ook wil.

Privéles Vanda

Vandaag is Vanda weer langs geweest.
Omdat het organiseren van een vervolgclinic niet echt van de grond kwam bood Vanda aan om een keer een privé les te geven als ze toch al in de buurt was. Dat was dus vandaag.
Nu hadden we niet het allerbeste weer, dus ik had gevraagd of we van de binnenbak gebruik mochten maken (die wordt nu nog voornamelijk gebruikt als schuilstal voor twee paarden die buiten in een aansluitende paddock staan) en dat mocht. Dat was maar goed ook. Ik had Ben nog maar nét in de binnenbak gehaald toen de hel buiten los barstte.
Dat gaf wel een extra handicap aan de les want Ben was toch redelijk onder de indruk van het onweer en het keiharde gekletter van de stortvloed op het dak. Maar ondanks dat was er wel goed met hem te werken en Vanda was toch wel aangenaam verrast om te zien hoeveel hij al vooruit gegaan is vergeleken met de vorige les.
We hebben een beetje vanalles en nog wat gedaan, ik wilde vooral tips over hoe ik nu verder kon met hem en dan vooral voorbereidende dingen voor het inrijden.

Eerst heeft Vanda dus een wat andere manier van ‘volgoefenignen’ laten zien, ik doe dat aan een los touwtje en vooral met m’n lichaamstaal, nu moest ik hem juist heel dicht bij het halster vast pakken en eerst met mijn hand een lichte ‘voorbereiding’ geven op het halster (wat dan ook vrij ‘pas’ moet om zitten maar dat heb ik altijd al), zodat hij die signalen leert herkennen, wat me straks in’t zadel met een bitloze optoming weer helpt. Ik leer hem daarmee a.h.w. al de hulpen voor een bitloos hoofdstel. Da’s natuurlijk wel handig. Daar hebben we dus een beetje mee geoefend.

Daarna heeft Vanda ‘t een en ander uit de auto gehaald waar we wat mee geoefend hebben.
Eerst een zweep… om hem te leren dat hij ook daarmee overal aangeraakt kan worden. Nu was ik daar zelf ook al mee begonnen, aaien met de zweep, maar die van Vanda was wit dus spannend en ook de omstandigheden (nieuwe omgeving, onweer) maakten dat het toch weer een hele oefening was. Ook met de knop van de zweep wat touches gegeven zodat hij ging ontspannen terwijl hij toch met dat spannende ding aangeraakt werd. Daar moet ik gewoon mee door oefenen tot het niet meer spannend is. Ik moet er gewoon aan werken dat hij met allerlei spannende voorwerpen of dingen overal aangeraakt kan worden.

Daarna de beroemde bandages voor de bodywrap. Eerst voor, een bandage om z’n borst. Dat ging super en accepteerde hij gelijk. Na een paar rondjes stappen hebben we een tweede gepakt en die eerst rustig over z’n rug en daarna onderdoor, om z’n buik heen. Eerst nog los, waarbij ik een paar keer de spanning moest opvoeren onder z’n buik door en daarna weer loslaten, zodat hij aan het gevoel zou wennen. Dat ging heel goed, hij bleef braaf staan dus toen hebben we’m vast gemaakt. Ook daar weer even mee rond gelopen. De achterste band hebben we niet gedaan. Dat was vandaag te veel van het goede, Vanda kon hem nog niet voldoende rond z’n billen aanraken. Misschien dat het mij wel gelukt was maar we wilde het ook niet forceren, hij had al weer zoveel nieuws en spannends gedaan en was daar zo braaf bij. We hebben daarna dus nog een paar keer een bellylift gedaan met een singel die Vanda mee had. Dat vond Ben wel lekker en hij ging er echt van ontspannen. Van voor naar achter een paar lifts en weer terug. Hij ging er veel beter van door ademen (Ben heeft de nijging z’n adem in te houden en heel oppervlakkig te gaan ademen als het spannend wordt) en ontspande echt.

Omdat Vanda ook Master Saddle Fitter is wilde ik graag dat ze ook even naar de Freeform zou kijken op Ben’s rug.
Die hebben we er daarna dus ook even opgelegd. Eerst zonder pad, dat ging gelijk goed. Daarna moest het er nog weer even mét pad op en dat vond Ben een minder goed plan. Net als een tijdje terug vond hij het de tweede keer opleggen niet goed en bleef weg lopen. Toen we hem weer rustig hadden heb ik eerst alleen de pad op gelegd en dat was wel goed, toen bleef hij netjes staan. Daarna kon ik ook zo het zadel er op leggen. Ben wil het dus gewoon niet in één keer tegelijk. Ook goed.
Vanda bevestigde mijn ideeën over het zadel. Het kan net en kan omdat het boomloos is. Hij bridged wat maar als het goed is zakt dat dus door het boomlooszijn vanzelf als ik er op ga zitten, maar eventueel een paar extra inlages in het midden van de pad om zo een swaybackpad te maken kan ook geen kwaad. De singelstoten vond ik erg ver (té ver) naar achter liggen, maar omdat ze schuin naar voren geplaatst zijn dacht Vanda dat het wel goed zou gaan. Dat was mijn grootste twijfelpunt dus ik hoop dat ze gelijk krijgt. Dat is een kwestie van rijden en uitproberen wat het zadel gaat doen als je het aansingelt en er mee gaat rijden. Maar ik kon het zadel in ieder geval wel gaan gebruiken, ‘t is gewoon echt een kwestie van rijden en zien of het bevalt en wil blijven liggen waar het moet liggen.
Op zich was dit zadel kijken en passen ook weer een heel mooie oefening voor hem om te leren dat twee mensen tegelijk met hem bezig zijn en om hem heen lopen.  Terwijl wij zo om hem heen liepen en aan het zadel prutsten bleef hij heel braaf stil staan en op het laatst stond hij er zowat bij te pitten.

Toen was het wel genoeg geweest. Op zich hebben we misschien niet eens zo heel veel gedaan maar ‘t was toch allemaal weer net even anders door de omstandigheden en Vanda er weer bij en al met al had Ben toch een behoorlijk spannend uurtje mee gemaakt. Hij was nog nooit in de binnenbak geweest en er waren ook nog veel mensen in de kantine (waar je door ruiten in de bak dus in kunt kijken) en alles bij elkaar heeft hij toch braaf meegewerkt.
Toen Vanda weg was heb ik Ben nog even in de binnenbak z’n eten gegeven en zo had hij de mazzel dat hij alle regen van de middag (en dat was véél) mooi ‘gemist’ had.
Ik heb nu in ieder geval weer wat dingetjes waar ik verder mee kan oefenen als voorbereiding voor het ‘echte’ werk.
Een singel bleek geen probleem te zijn voor Ben dus ik kan denk ik vrij vlot met dubbele lijnen aan de longeersingel aan het werk. Verder veel blijven oefenen met overal aangeraakt worden, vooral aan de achterhand moet hij nog wat minder gevoelig worden (hoewel ik hem in normale omstandigheden wel overal kan aanraken van achter).
Het is in ieder geval lekker om weer even wat bevestiging te hebben dat ik nog steeds op de goede weg ben en weer wat nieuwe handvatten te hebben om verder te gaan.
Vandaar dat ik met een vriendin, Karina, afgesproken heb dat zij elke week of om de week langs gaat komen om Ben en mij te begeleiden en helpen met grondwerk, dubbele lijnen en uiteindelijk ook het zadelmak maken en les met rijden. Zij kan heel veel wat dat soort dingen betreft, is Centred Riding instructeur en kan ook goed lesgeven in al die dingen die ze zelf met haar eigen paarden doet.
Een ‘all-in-one’ trainer dus eigenlijk
Het echte werk gaat beginnen…

Juist besluit

Ik was zelf al tot de conclusie gekomen maar vandaag hoorde ik die ook bevestigd door stalgenoten… Ben doet het super in de nieuwe groep en ik heb de juiste beslissing genomen om hem te verhuizen.

Ben wordt regelmatig spelend met Zippo gesignaleerd en ook met de jonge merrie begint hij vriendjes te worden. In Kay, de fjord heeft hij een krabbelmaatje op gelijke hoogte en al met al begint zich een heel leuk groepje te vormen waarbij iedereen wel naast iedereen kan en wil staan. Ben is – hadden we dat anders verwacht – helemaal verliefd en ‘like velcro’ met de logeermerrie Noa. Die zou eigenlijk morgen weg gaan maar de plannen zijn gewijzigd en nu blijft ze nog zo’n 1,5 week langer. Hopelijk zal Ben niet ál te veel van slag zijn als ze uiteindelijk wel weg gaat.

Het feit dat hij dag en nacht buiten staat lijkt hem ook goed te bevallen, hij ziet er in ieder geval goed uit, minder bolle grasbuik en weer super goed op de mest. Daar ben ik ook wel erg blij mee, het te veel aan gras zat me toch niet helemaal lekker en nu weet ik in ieder geval zéker dat het niet mis kan gaan.

Nog steeds zal ik m’n eigen Penny-gevoel met slecht weer nog even los moeten leren laten, maar ik weet ook dat Ben dat soort weer prima aan kan. De wei is ook wel dusdanig beschut dat me dat een redelijk goed gevoel geeft.
Al met al is het dus wéér zo dat ik door een situatie tot een beslissing gedwongen wordt die uiteindelijk toch weer de juiste stap voor Ben blijkt te zijn.
Er is ‘daar boven’ toch echt iemand die het grote plaatje voor zich heeft en ons stapje voor stapje de juiste richting in stuurt.

Wennen

De afgelopen dagen heb ik Ben een beetje met rust gelaten. De verhuizing had toch wel aardig wat impact op hem, nieuwe groep, nieuwe plek, nieuw regime… hij moest er duidelijk even aan wennen.
Maar inmiddels begint de rust in de groep redelijk weer te keren, ze weten ondertussen zo’n beetje wat ze aan elkaar hebben en de nieuwe rangorde lijkt in zicht te komen. Ben heeft de 2 jarige merrie inmiddels redelijk ‘onder controle’ volgens mij, toen ik hem vanavond na een uitstapje naar stal terug bracht liep hij resoluut naar de bak waar zij met ‘t grootste deel van de groep stond te eten. Toen hij dichterbij kwam deed hij zijn oren wat in de nek en keek wat narrig richting die merrie alsof hij zeggen wilde ‘ik ga hier eten en durf er es wat tegen te doen’. Ze neusden even en toen was het goed. Merrie begint hem leuker te vinden en hij laat zich niet meer in een hoek zetten door haar.
Ook met de shetten gaat het beter, Billy, de kleine zwarte shet staat nu veel samen met de appie-shet dus dat is ook wel leuk.

Zoals gezegd heb ik vanavond Ben even mee van de wei genomen. De ergste schok van’t verhuizen is wel over dus ik wil hem nu toch weer echt ‘in de hand’ hebben en toch met regelmaat ook even van de wei halen. Met alleen op de wei voeren wordt alles toch weer een beetje te vrijblijvend en dat wil ik ook niet.
Is ook niet goed, bleek wel, in eerste instantie was Ben redelijk onrustig toen ik hem bij stal vast zette om even te poetsen. Nu was het ook wel even druk op stal, Mandy die de hengst ging longeren, een paard wat geladen werd, trailers die op hun plek gereden werden…  Maar al met al bleef Ben er redelijk beheersbaar onder. Hij stond niet echt stil tijdens het poetsen op dat moment, maar raakte er ook niet echt van in de stress of in paniek. Toen de rust op stal terugkeerde werd ook Ben rustiger. Alle vier z’n voetjes uitgekrabt en wat aan geraspt (minimaal, daar ben ik toch ech niet handig in. Misschien toch es een cursusje doen). Verder z’n manen in dikke vlechten voor het warme weer van de komende dagen en weer een laagje endure er op. Zelfs dat lukte terwijl ik hem gewoon vast liet staan dus dat vond ik dan wel weer braaf, de vorige keer dat ik dat buiten z’n stal deed moets ik hem toch los maken en al rondjesdraaiend de endure opsponsen.
Zo kon hij er wel weer even tegen voor een paar dagen en nachten op de wei.
De voorste wei is vandaag gemest dus over een tijdje hebben we daar meer gras waar ze dan overdag op mogen, ’s nachts gaan ze dan weer op de achterste wei met gevulde hooibakken.
Ik ben tot nu toe wel blij dat ik deze keus gemaakt heb, voor Ben is het vooralsnog prima zo. Maar goed…we hebben nog geen echt noodweer gehad hier. Ik denk dat ik me dan toch wat schuldiger voel. Binnenkort dus ook shoppen voor een deken want als het najaar begint wil ik hem daar wel onder zetten. Al was het maar voor m’n eigen gemoedsrust.

Nieuwe wei, nieuwe vriendjes

Vandaag heb ik even een paar plaatjes geschoten van Ben op z’n nieuwe wei.
Ik was ’s middags voor iets anders op stal en heb nog even een poosje in de wei gezeten en rond gelopen om te kijken hoe Ben het bevalt.
Zo te zien gaat het wel goed, de rust is redelijk weergekeerd en de oude Fjord mag in ieder geval al wat meer socialiseren van ‘zijn merrie’.
Het logeerpaard wat volgende week weer naar huis gaat stond nu ook in de wei, dat is misschien nog even iets minder want Ben hing gelijk wel weer aardig aan deze merrie. Dat kan hem overigens ook niet kwalijk genomen worden want op een gegeven moment stond mevrouw d’r kont zo’n beetje ín Ben’s neus te drukken. Ik hoop niet dat ze hengstig gaat worden want de kans dat hij haar dan ook gaat dekken lijkt me groot. Helaas valt er weinig aan te doen, mevrouw springt namelijk naar eigen believen van wei naar wei. Mandy had haar al 3 keer terug gezet maar ze springt gewoon zelf terug. Maar ze springt ook gerust weer uit de wei waar de rest staat als ze bedenkt dat ze even in de andere wei wil grazen. Even een weekje uitzingen dus, volgende week gaat ze naar huis.

Maar goed… hier de beloofde foto’s dus.

Ingang van de wei die dus uit drie stukken bestaat, ze hebben nu het achterste en het middelste stuk, het voorste wordt een dezer dagen gemest en dan over een  week of twee het middelste stuk ook, zodat we weer wat gras krijgen.
Het achterste stuk blijft schraal, daar gaan ze dan ’s nachts op. Daar staan ook de hooibakken en daar is de meeste beschutting, dat is ook de winterwei.

Op een gegeven moment stond de Kay, de Fjord, zichzelf met een achterhoef op z’n nek te krabben. Ben hoorde dat en keek om. Hij liep op Kay af alsof hij zeggen wilde ’zal ik je daar even krabbelen?’ In eerste instantie begonnen ze idd te krabbelen maar al snel werd het stoeien. Niet heftig, alleen een beetje ‘bekvechten’. ‘t Is jammer dat er geen geluid bij de foto’s zit, beide ruinen maakten nogal nichterig hoge gilletjes onder ‘t spelen.

Die bekkies

Jaaahh…. daar ja…

En nog een van achteruit de wei naar de middelste van ‘t hele cluppie behalve Kay. De witte pony rechts is Zippo, Ben’s andere nieuwe vriend.