Brokje dwars

Afgelopen dagen heb ik niet zo heel veel met Ben gedaan. Enerzijds omdat ik simpelweg zo ontzettend druk ben met het organiseren van de SinterklaasTREC dat ik er niet aan toe kom, maar anderzijds ook om hem weer even lekker ‘thuis te laten komen’. Ben was erg narrig en afstandelijk toen hij weer thuis was, ik mocht hem eigenlijk niet benaderen. Als ik dan een beetje ging ‘oefenen’ dan was hij wel braaf en bleef hij staan, liet zich aanraken enz. maar het ging absoluut niet van harte. Ik heb hem dus maar even gelaten, vooral qualitytime met hem genomen, wel regelmatig aanraken, wat aaien en kroelen maar niet te dwingend.
In de loop van de week kwam Ben weer los en werd weer wat vriendelijker. Inmiddels komt hij weer naar me toe, komt kijken als ik voer klaar maak, loopt mee als ik hooi op de paddock breng en is zelfs af en toe ‘brutaal’ (dat is een groot woord voor wat hij doet, maar voor Ben’s doen is’t heel wat) als ik met voer bezig ben. Ik vind dat een positief iets. Natuurlijk laat ik hem zijn grenzen weten maar dat hij het doet is een goed teken.

Vanavond kwam hij dus ook weer gezellig bij de stal staan kijken hoe ik het eten klaar maakte. Ik kwam in de ton met Wiesencobs een heel grote brok tegen dus die gaf ik hem zo, als snoepje. Daarna verder met het voer, vitamientjes er op en nog wat toevoeginkjes die ik nodig vindt. Maar toen ik het voer neer zette at Ben maar een paar happen en daarna hield hij op. Eerst dacht ik dat hij moeilijk liep te doen omdat ik er vandaag voor het eerst sinds tijden weer lijnzaadbrok bij had gedaan, maar hij wilde ook een schepje pure cobs niet meer eten. Toen begon hij ‘koliekerig’ te doen. Draaien, liggen, rollen, hoofd naar de grond.. er zat duidelijk iets dwarst. |
Na het even aangekeken te hebben heb ik dus toch maar de dierenarts gebeld en bedacht me al dat dat nog leuk kon worden… dierenarts bij een slecht benaderbaar paard in het donker… Ik zag de bui al hangen. Maar toch dacht ik niet aan koliek. Hij hield ook steeds z’n hoofd heel duidelijk naar de grond en maakte wat kauw en slikgeluiden. Opeens viel het kwartje: die grote brok! Die had hij natuurlijk te snel weggehapt en niet goed gekauwd en die zat nu dwars. Geen volledige slokdarmverstopping omdat het maar 1 brok was, maar toch iets wat vast zat.

M’n eigen dierenarts had geen weekenddienst dus hij liet een collega terug bellen. Tegen de tijd dat zij belde was Ben alweer rustiger, ging niet meer liggen en stond gewoon rustig met z’n hooft in normale positie. Terwijl ik met haar belde begon hij ook te grazen (ik was inmiddels met hem op de wei gaan wandelen). Dat was een goed teken. Ik heb hem weer terug op de paddock gezet en gelijk dook hij met z’n neus in de voerbak die ik maar even aan de staldeur gehangen had. Blijkbaar was wat hem dwars zat over. De cobs zetten niet als brok uit maar vallen als ze nat worden eerst uit elkaar, daarna zet het losse gras pas een beetje uit, dus ik denk dat dat ook gebeurde in zijn slokdarm. De brok kwam vanzelf los. Gelukkig maar.
Op advies van de dierenarts toch voer en hooi maar even weggehaald, hij mag even 2 uurtjes niet eten om irritatie van de slokdarm door toch een gedeeltelijke verstopping te voorkomen. Ik ga dus straks op tijd ‘afvoeren’ en dan krijg hij alsnog z’n cobs.

Ik ben blij dat het zichzelf oploste en ik nog geen dierenarts nodig had, dat was een mooi feest geworden. Maar ik realiseer me eens te meer dat het niet alleen voor mezelf leuker en beter is dat Ben gewoon snel vanalles aan en rond z’n lijf leert accepteren, ook voor Ben zelf is het van belang. Want er komt een dag dat er wel een dierenarts aan hem moet zitten. Nog meer motivatie dus om zijn training door te pakken en ook weer snel in een wat hoger tempo te zetten.

Weer thuis

Eerder dan in eerste instantie gepland, maar vandaag heb ik Ben weer opgehaald en staat hij weer lekker bij mij op de wei. De beslissing om hem op te halen is gister avond pas genomen, na wat heen en weer mailen met Annemarie, het viel dus nog niet mee om op zo’n korte termijn een trailer te regelen. Maar dankzij lifesaver Deske (eigenaar van Stal Vossenbroek, de pensionstal waar Dot ooit kort gestaan heeft) kon ik vanochtend toch met een trailer achter de geleende auto richting Zuid Holland rijden om Ben op te halen. Want toen ik het eenmaal besloten had hem op te halen, werd het gevoel dat hij ook echt vandaag terug naar huis moest komen heel sterk. Dank je Deske, dat is dankzij jou dus ook gelukt.

Maar waarom?
Afgelopen week heb ik uiteraard regelmatig nagedacht over Ben, zijn training bij Annemarie en hoe daarna verder. De training van Ben ging heel goed – no doubt – maar het zat toch ook wel heel diep. Nu was de training er vooral op gericht om Ben onder het zadel te krijgen zodat ik er zelf veilig op kan stappen en verder werken aan het rijden. Maar het aanraken en benaderen waren nog steeds spannend, het plastic was tijdens de clinic over geslagen omdat dat zo moeilijk voor hem was dat alleen dat doorwerken al een paar weken zou gaan duren.
Maar ik heb geen haast met rijden. Ik vind het belangrijker dat Ben zijn trauma op een goede manier verwerkt en er mee dealt, zodat het ook echt ‘weg’ is straks. Als dat betekent dat ik nog 1 of van mij part 2 jaar niet rij, dan is dat maar zo, dat boeit me niet. Ben mag van mij de tijd krijgen die hij nodig heeft om er op een goede manier mee te dealen.
Het leek me dus eigenlijk toch beter en handiger voor Ben is om het een tandje rustiger aan te doen en eerst het benaderen en aanraken helemaal door te werken. Thuis veel oefenen met plastic, vreemden op de wei vragen hem te benaderen en aan te raken, oefenen met opzadelen, dekje over z’n lijf, misschien zelfs iets van een uitrijdeken over z’n kont omdat alles op/over/aan z’n kont ook een flinke reactie veroorzaakte
Als dat helemaal goed is en hij kan gewoon normaal benaderd en aangeraakt worden, ook door anderen, dan kan hij van’t voorjaar een of twee weken terug naar Annemarie om ingereden te worden.

Nu inrijden zou ook betekenen dat ik daarna volop met hem door moet en dat is eigenlijk helemaal niet handig. Ik kan nu sowieso niet elke dag rijden, op de wei in’t donker is niet echt een veilige omgeving. Ook bij Karina in de bak is geen licht dus ookal zou ik daar heen, dan nog kan dat niet dagelijks. Daarnaast heb ik nu nog niet eens een zadel, dus dat was ook al een probleem.
Grondwerk en desensibiliseren kan wel op de wei en dat hoeft dan ook niet perce elke dag.
Ook gezien zijn homeopathische behandeling is het handiger om iets rustiger aan te  doen. De middelen krijgen beter de kans om hun werk te doen en daardoor wordt het werken voor Ben ook alleen maar weer makkelijker en beter te verwerken
Als hij dan van’t voorjaar alsnog ingereden wordt is het weer droger, langer licht en kan ik ook makkelijker vaker met hem werken.

Nu had Annemarie ook wel aangeboden om hem pas van’t voorjaar twee weken in training te nemen, maar op dat moment leek het me toch goed om hem na de clinic daar te laten. Even doorborduren op de positieve ontwikkelingen tijdens de clinic was niet verkeerd op dat moment. Ik ben dus ook wel heel blij dat Ben een week bij Annemarie geweest is, ookal hebben we de training dan ingekort. Ik heb dit overigens wel gewoon in overleg met Annemarie gedaan, ze was het ook wel met me eens, stap voor stap is altijd goed en hoe meer ik hem kan voorbereiden op het rijden, hoe beter het natuurlijk is.
Maar deze week is zeker niet voor niets geweest. Ben heeft sowieso weer flinke stappen voorwaarts gemaakt. Ik weet nu nog niet precies waar hij op dit moment is omdat ik dat pas kan beoordelen als hij weer even thuis is en in z’n ‘normale doen’, maar hij is in ieder geval flink uit z’n dip getrokken.
En hij niet alleen. Ook voor mij is dit goed geweest. Ik zat net zo goed in een dip en de motivatie was behoorlijk weggezakt. Het vertrouwen dat het goed zou komen met Ben was ik kwijt en de twijfel had flink toegeslagen. Maar door de clinic raakte ik weer gemotiveerd. Ben liet zien dat hij ondanks z’n angst en weerstand echt wel graag wil. Hij deed zijn best en dat gaf mij weer de motivatie om zijn training weer op te willen pakken. Als hij graag wil, moet ik hem die kans geven, toch? Hij verdient die kans. Ik was zo trots op m’n ventje en voelde en zag weer waarom ik hem destijds gekocht heb. Dus al zou er qua training niks verbeterd zijn, dan was deze hele ervaring alleen daar al goed voor.

Kortom, Ben is weer thuis. De komende tijd gaan we fanatiek aan’t werk. Plastic stok maken, een longeercircel fabrieken op de paddock zodat we toch een wat beperktere ruimte hebben om in te trainen, en ik ga ‘kom Ben aaien’-middagjes organiseren zodat hij ook meer mensen dan alleen mij ziet. Ik wil proberen hem aan zo veel mogelijk verschillende dingen te laten wennen en zo veel mogelijk verschillende dingen met hem doen. Misschien zelfs af en toe met de trailer op stap, naar andere plekken toe. En dan, wanneer hij er helemaal klaar voor is, gewend is aan van alles op, aan en rond hem, dan bellen we Annemarie en gaan we ons tweede trainingsweekje-met-korting ‘innen’. Dan plak ik er waarschijnlijk nog wel een tweede week aan vast en omdat ik het dan ook van tevoren kan plannen, wil ik proberen om zelf ook vrij te nemen en daar ergens te overnachten, zodat ik zelf mee kan trainen.

Al met al hebben we dus een enorm enerverende, leerzame 1,5 week achter de rug. Ik ga m’n best doen het werk van het ‘team monty roberts.nl’ eer aan te doen en door te gaan waar zij gestopt zijn. Annemarie en team, hartstikke bedankt voor deze mooie kans, ik heb er veel aan gehad, Ben ook, en jullie zien ons zeker nog weer terug!

Langzaam voorwaards

Vandaag weer ‘even’ op en neer geweest naar Oudenhoorn, Ben’s training kijken.
Toen ik aan kwam bleek Ben verhuisd, naar de overkant van de schuur waar hij een iets ruimere stal heeft met een raampje wat uit kijkt op de paddock en in de box naast hem de Paint van Annemarie, die hij ook duidelijk erg leuk vindt want toen ik er was kwam die net terug op de box na een wasbeurt en begroette Ben hem met zacht hinniken.

Ben’s sessie begon vandaag met lange lijnen werk en dat ging heel erg netjes.  Dat kende hij natuurlijk ook al we een beetje maar hij liep nu ook netjes door, waar hij de afgelopen dagen nog wat snel op de rem ging. Nu denk ik ook dat dat te maken heeft met ‘t feit dat ze hem beter leren kennen. Ben is nl. érg gevoelig voor lichaamstaal en positie van de handler en hij is dus ook heel gevoelig voor de plek waar je loopt met longeren of lange lijnen werk. Een halve pas te ver naar voren en je blokt hem al af waardoor hij op de rem gaat.
Na het lange lijnen werd eerst de plasticstok er bij gepakt, die blijft Ben eng vinden en daar moet nog erg veel tijd in gestoken worden. Toen hij na een aantal keer aanraken en tikken op het zadel redelijk rustig bleef zijn de daar dus ook mee getopt, ookal kan het plastic nog niet los. Dat zou hem zo ver in de stress werken dat er verder niks meer met hem gedaan kan worden en ze willen toch naar dat rijden toe werken. Desensibiliseren kan ik thuis ook verder doorzetten.
Toen kwam dus de dummy er bij. Ben was – ook door het plastic, maar ook doordat hij nu weet wat er gaat komen – wat gespannener dan tijdens de clinic met Dan en Grant. Dat resulteerde in een sprong naar voren terwijl de dummy nog niet volledig vast zat, wel met de benen en aan de voor- en achterkant, maar nog niet met de armen. Hierdoor viel de dummy achterover op z’n kont wat voor Ben rede was om er in volle vaart vandoor te spatten. De ontlading die ik donderdag tijdens de clinic verwacht had kwam dus nu, en niet zo’n beetje ook! Plat door de bocht, uitglijdend en weer met vier benen opspringend, Ben ging als een zotte door de roundpenn. Even kregen ze hem stil maar nog voor ze de dummy los konden maken spatte hij er weer vandoor. Uiteindelijk kalmeerde hij genoeg dat ze hem konden stoppen. Op zich was het dus ook niet zo heel erg, hij paniekte maar omdat de dummy niet weg ging en er uiteindelijk dus niks engs gebeurde, leerde hij er toch een stukje mee dealen… hij was niet dood gegaan en de dummy had hem geen pijn gedaan.
De dummy dus weer losgemaakt en toen zijn ze hem met de dummy gaan benaderen, dummy overdwars over het zadel, en weer weg. Karel was er inmiddels bij gekomen en die zei dat ze bij het weghalen van de dummy wat over z’n kont moesten gaan, daar reageert hij nl. heel heftig op, en daarna met Ben achter de dummy aan lopen. Zo leert hij dat de dummy hem niks doet en dat hij er naar toe kan zonder dat er wat gebeurt. Dat werkte… na twee keer zag je Ben al met de oortjes naar voren naar de dummy kijken als hij er achteraan liep en hij liet het benaderen met de dummy weer beter toe. Daarna weer een paar keer de dummy op z’n rug, zonder vast te zetten en zo een paar stappen lopen, en weer weg, weer achter de dummy aanlopend.
Toen dat allemaal redelijk goed ging hebben ze nog een paar keer geoefend met zelf op en af stijgen. Niet helemaal zitten, alleen hangen. Dat ging eigenlijk wel goed. Ben heeft duidelijk minder moeite met een ‘echt’ mens dan met ‘dingen’. Toch zal hij ook met die ‘dingen’ moeten leren dealen, want dat maakt hem voor alles wat de ‘mens’ doet ook betrouwbaarder. Het hoort dus wel bij elkaar en ‘dingen’ overslaan is niet slim als hij voor ‘mensen’ makkelijk te handelen en rijden moet worden. Dat wordt dus nog veel oefenen.

Door het vallen tijdens z’n spatterpartij was een scheur die hij al in z’n hoef had, verder gegaan en een heel stuk hoef omgebogen. Dat was een best stuk wat er toch echt even af moest. Omdat ik hem normaal gewoon voetje kan laten geven wilde ik dat eerst zelf doen, maar Ben’s stresslevel was nog te hoog en dus liep hij voor me weg. Toch is dan wel de filosofie dat er doorgezet moet worden, hij mag niet weg lopen en z’n zin krijgen, dan moet er toch door geoefend worden tot hij zich wel laat aanraken. Ben kreeg dus direct na z’n sessie ‘rijden’ een sessie ‘voetje geven’. Marcus en (oh shoot, ik en namen… Jeanet was het toch?) namen het dus weer over van mij, nu met de neparm om Ben aan te raken aan het achterbeen. Weer een ‘ding’ dus weer eng in het begin, maar hij settelde vrij vlot en al snel kon Marcus Ben’s achterbeen met de hand aanraken. Toen was de tang pakken en het stuk hoef afknippen terwijl Ben gewoon met z’n voet op de grond stond geen probleem meer. Het is een best gat wat hij nu in z’n hoef heeft, dus ook dit achterbenen pakken moet maar even doorgepakt worden, zodat de hoefsmid zodra we weer thuis zijn, langs kan komen om de ravage wat te herstellen. Gelukkig heeft Ben super goede hoeven en levert zo’n groot stuk er uit niet echt grote problemen op.

Flink nat van het zweet mocht Ben eindelijk weer naar z’n stalletje waar ik hem z’n wollen dekentje op gedaan heb. Een hooizak hing al gevuld in de stal dus Ben kon lekker eten, kauwen en nadenken over de sessie van vandaag.

Dat hij vandaag (en gisteren, het ging vandaag al beter dan gisteren hoorde ik) heftiger reageerde op de dummy dan tijdens de clinic met Dan en Grand was wel te verklaren. Tijdens de clinic was hij toch enigszins overdonderd. Het is vrij veelvoorkomend dat ook bij zadel mak maken – zeker als dat vrij snel gedaan wordt – de problemen pas na de 3e dag ontstaan. De eerste twee dagen zijn paarden nog volledig onder de indruk, de derde dag worden ze al wakkerder maar hebben ze vaak nog wat spierpijn van de eerste twee dagen ‘werk’ wat ze niet gewend waren, maar de 4e dag weten ze wat er gaat komen en gaan ze reageren. Als ze op een rustige stap voor stap manier zadelmak gemaakt worden zal dit fenomeen veel minder plaats vinden, maar bij Ben gebeurt dit dus wel, vooral omdat Ben een ontzettende binnenvetter is die al zijn stress in eerste instantie opkropt en vast houdt en het er pas later uit laat. Op zich is dat ‘ontploffen’ niet erg, vooral niet omdat de dummy toch niet weg gaat en hij dus niet leert dat ‘ontploffen’ succes heeft. Dat is het mooie van trainen met een dummy. Als een ruiter er af valt bij een spetter- of bokpartij, leert een paard al heel snel hoe hij van de ruiter af kan komen en de druk kwijt kan raken. Met de dummy leert hij dat niet en leert hij dus te dealen met hetgeen gebeurt. Uiteraard is dit wel een ‘don’t try this at home’ dingetje als je niet weet waar je mee bezig bent. Het is ook weer niet zo simpel dat je er maar een dummy op knupt en het paard het maar laat uit zoeken… Maar goed toegepast is het toch wel een handig en vooral veilig hulpmiddel.

Al met al had Ben een goede sessie gehad. Hij heeft, ookal was het onbedoeld, even met een flinke dosis stress moeten dealen, maar dat is goed opgevangen en gedurende de sessie ontspande Ben steeds vlotter. Hij was uiteindelijk zelfs zo ver dat tijdens het opstijgen van de ruiter, hij, terwijl de ruiter nog hing/zat, zijn hoofd al omlaag deed en ontspande. Qua training gebeurde er misschien niet zo veel anders en leek het door zijn heftige reacties af en toe voor het oog misschien minder goed te gaan. Maar wie beter keek zag dat Ben al beter dealde met alles. Hij gaat – ookal gaat het langzaam – echt al wel wat vooruit.
Toch twijfel ik wel of het binnen die twee weken gaat lukken om normaal op te kunnen stijgen en rond te stappen. Zijn trauma zit duidelijk dieper en ook het hele team daar is het er wel over eens dat er bij Ben meer speelt dan alleen een trauma na castratie. Er is duidelijk meer gebeurt, Dan zei dat na twee dagen clinic al, anders had hij niet zoveel problemen met benaderen, opstijgen, aanraken van zijn kont, alles wat achter hem en aan zijn achterkant gebeurt enz. enz. Dit komt niet alleen van een mis gelopen castratie of het zelf moeten dealen met een ontsteking…

Maar het komt uiteindelijk wel goed, want wat ook iedereen duidelijk opvalt is dat Ben, ondanks zijn angst en stress, wel heel graag wil.

Kort bezoek

Vandaag ben ik weer naar Ben geweest in Oudenhoorn. Voer brengen en natuurlijk even naar zijn training kijken. Gelukkig was het zondag en had ik geen file’s dus met 1,5 uur was ik er ook. Het was vandaag oefendag voor een paar mensen die in December examen doen voor join up en follow up dus die waren aan’t oefenen in de roundpenn. Ben stond lekker in de kleine paddock en mocht juist toen ik aan kwam de buitenbak in zodat hij ook even z’n benen kon strekken.

Toen de oefendag-mensen de binnenbak uit gingen om te lunchen ging Markus Ben pakken voor een sessie met Ben. Karel was er ook bij om te coachen, die mag zelf vanwege z’n rug niks doen. Omdat Ben drie behoorlijk heftige dagen had gehad met de clinic was hij gisteren vrij geweest en besloten ze vandaag ook maar een heel korte sessie te doen. Eerst een heel rustige join-up waarbij Markus zijn best deed om Ben zo rustig mogelijk in een relaxed drafje te houden. Een klein beetje schoolen en daarna kwam een van de meiden er bij om een paar keer op hem af te lopen en aan te raken. Daarna nog even het zadel op en een paar rondjes met hem gelopen, eigenlijk grotendeels alleen ‘quality time’ met het zadel op, zodat Ben ook leert dat ‘zadel’ niet per definitie ‘werk’ hoeft te betekenen. Al met al duurde het misschien maar 10 of 15 minuten, toen stopten ze al weer en mocht Ben naar stal voor z’n middaghooi.
Aan het eind van de middag zouden ze dan nog een keer zo’n korte sessie doen.

Daar heb ik dan weer niet op gewacht. Ik heb nog even 1 persoon gekeken toen de examenkandidaten weer gingen oefenen (wordt ik ook niet dommer van natuurlijk ), daarna heb ik heb Ben nog even lekker een borstelbeurtje gegeven en ben toen weer gegaan. Ook de terugweg was gelukkig file-loos dus ook weer redelijk normale tijd thuis. Al met al ben ik langer onderweg geweest dan daar op stal maar a la.
Woensdag probeer ik weer te gaan.

Clinicdag 3

Pfff, thuis na 3 enerverende dagen. Maar wat een ongelovelijk interessante, leerzame en hartverwarmende dagen heb ik gehad. ZO geweldig om te zien hoe ontzettend veel vorderingen alle paarden stuk voor stuk gemaakt hebben. Echt héél bijzonder en ontroerend om te zien!

Vandaag was Ben voor de lunch aan de beurt. Toen ik om kwart voor 11 aan kwam zag ik hem door het buitenluikje niet in z’n stal staan dus ik dacht dat ik te laat was en dat ze al met hem begonnen waren. Maar toen ik de stal in liep bleek dat hij gewoon lag te pitten. Lekker op z’n gemakje was meneer er midden op de dag maar even bij gaan liggen. Hoewel hij gisteren fysiek minder hard gewerkt had dan eersgisteren, was het mentaal duidelijk vermoeiender geweest.
Toen Ben in de benen kwam heb ik hem even lekker in de buitenbak gezet zodat hij eventjes z’n benen kon strekken voor hij weer aan de beurt zou zijn.

Weer werd er met drie cursisten ‘op’ hem gewerkt met benaderen en terug trekken. Dit ging al veel beter dan gisteren, hij  had er duidelijk flink over nagedacht en dealde er nu veel beter mee. Daarna ging het zadel er op en werd hij met dubbele lijnen gewerkt. Veel draven om de stress er uit te werken. Dan nam het op een gegeven moment over om wat dingen voor te doen, en later Annemarie ook, die liet een cursist, die op dat moment met Ben aan’t werk was, zien hoe gevoelig Ben is voor de positie waar je staat en je lichaamstaal. Enkele van de cursisten waren er zelf ook al achter gekomen dat Ben heel sensibel is voor lichaamstaal en bij wijze van spreken al iets doet op het moment dat je het denkt. Dat was wel grappig om te zien, een hand een fractie laten zakken was al genoeg om hem van draf naar stap te laten gaan.
Na een poosje vroeg Dan aan Annemarie om hem te helpen met voetje geven. Dan ging er op… Ik zat bijna te rillen van spanning, vond het zo cool dat hij blijkbaar al zover was dat Dan het vertrouwd vond om het te proberen. Hij ging hem niet echt rijden, maar vooral op en afstijgen en bewegen op z’n rug. Dan is echt net en kat, zo soepel en lenig en sterk, hij kan heel langzaam en beheerst bewegen terwijl hij op het paard hangt (hij kan zelfs heel beheerst ‘vallen’ zagen we later tijdens het testen van een nieuw merk airbagvest. Super ding trouwens, beter dan de al bestaande). In eerste instantie ging hij alleen hangen en bewegen en dan liet Annemarie Ben een paar stappen voor en achteruit stappen, maar na een paar ging ging hij ook zitten en liep Ben aan de hand met Annemarie mee. Ze deed daarbij het uiteinde van de lange lijn door de ring van het halster, in plaats van met de musketon vast, zodat de lijn direct los zou komen als Ben er vandoor zou gaan. Veiligheid gaat daar op stal echt voor alles en een losse lijn terwijl er een ruiter op zit kan heel gevaarlijk zijn als de lijn om ruiter en paard komt. De ruiter kan dan min of meer aan het paard gebonden raken en dat kan bij op hol slaan natuurlijk heel nare gevolgen hebben.
Steeds stapte Dan na een paar stappen lopen weer af en dan weer op en weer wat stappen. Vooral het afstappen vond Ben wel spannend, Dan sprong er vrij vlot af en zoals ik natuurlijk zelf al ondervonden had door het hupsen wat ik geoefend had, dat springen naast hem vind hij eng. Het is net als met dat benaderen, Ben heeft als het waren een baan ruimte om zich heen waar alles gevaarlijk is. Buiten dat gebied is het ok, en aan de binnenkant van dat gebied, dus heel dicht bij z’n lijf, is het ook ok, maar daar tussen zit een ‘gevarenzone’. Volgens Dan is dat heel typisch voor paarden die vaak/hard/onterecht geschopt zijn, omdat je om te kunnen schoppen een stukje afstand neemt van het paard om uit te halen. Die afstand en alles wat op hem af komt, heeft Ben dus moeite mee.
Toen Ben na een tijdje oefenen uiteindelijk geen ’schokje’ door z’n lijf kreeg van het afstappen zijn ze gestopt. Het was best een lange sessie en Ben heeft weer een hele boel om over na te denken vannacht.

Aan het eind van de dag hebben we als afsluiting alle paarden besproken waarbij er gekeken werd wat nu de taken zijn van de eigenaren voor de komende tijd. Waar aan gewerkt moet worden en hoe. Voor Ben is dat veel desensibiliseren met o.a. de plasticstok en veel verschillende mensen er bij halen die hem benaderen en aanraken.
Maar dat gaat nog niet direct gebeuren…

Toen ik aankwam vanochtend werd ik nl. het kantoortje in gevraagd door Annemarie. Ze vertelde dat ze allemaal een beetje verliefd zijn op Ben ( tja, wat kan ik zeggen… ‘t blijft een Franse Adonis natuurlijk ) en graag verder willen helpen. Annemarie is er redelijk van overtuigd dat Ben met twee weken doortrainen zover kan zijn dat ik er zelf min of meer veilig op kan stappen en rond kan stappen, misschien ook draven. Ze deed dus het aanbod dat Ben nog twee weken mag blijven om getrained te worden. Daar overviel ze me best mee, ik ben normaal erg terughoudend als het om uitbesteden van m’n paarden gaat en ik houd er niet zo van om het uit handen te geven, deze afgelopen drie dagen was voor mijn doen al ‘veel’. Uiteraard waren kosten ook een flink bezwaar, ik heb gewoon echt de centen niet om zoiets te kunnen betalen. Maar Annemarie deed me een aanbod wat ik gewoon niet kon weigeren dus hoewel ik het wel ERG moeilijk vond om Ben daar achter te laten, zou het wel heel stom zijn om niet op dit aanbod in te gaan. Aangezien ik op m’n wei nooit dezelfde veilige omstandigheden en de expertise bij elkaar kan krijgen, zou opstijgen en rijden me zelf – áls ik het al voor elkaar zou krijgen – nooit op korte termijn en op een veilige manier lukken.
Ik vind het wel erg spannend allemaal. Als Ben terug komt na die twee weken zal ik er ook wel echt mee door moeten werken, anders is het voor niets geweest, dus nu wordt ‘t wel serieus en is het freewheelen wel voorbij. Ik hoop maar dat ik het kan en dat ik met de hulp van Annemarie en haar geweldige team inderdaad zover kom dat ik binnenkort weer op durf te stappen.

Clinicdag 2

Het was vandaag weer een ontzettend interessante en leerzame dag. Voor zowel mens als paard. Fantastisch om te zien hoe veel de paarden leren en wat een enorme vorderingen sommigen maken! Echt geweldig om te zien.

En wat ben ik weer ontzéttend trots op m’n mannetje! Vandaag was hij gewoon ingedeeld als cususpaard, wat betekende dat cursisten met hem zouden gaan werken onder begeleiding van Dan. Ben was heel duidelijk al veel meer op z’n gemak dan gisteren, de round-up waar meestal mee begonnen wordt ging dan ook een stuk rustiger en met veel minder stress dan gisteren. Ben zocht vandaag ook veel minder contact met mij en had zijn aandacht meer bij degene die met hem werkte. Eerst ging Dan even met hem aan de gang met benaderen en aanraken. Eerst op een rustige terughoudende manier om hem te laten merken dat hij niks kwaads in de zin had, maar daarna op de – voor Ben – ‘verkeerde’ manier, om een reactie uit te lokken zodat hij er mee moest gaan dealen. ‘Verkeerde’ manier houdt bij Ben dus bijvoorbeeld in ‘actiever’ op hem toe lopen, armen wat prominenter ‘aanwezig’ en hoger. Dat is bedreigend voor Ben en dus reageert hij met vluchten, maar op dat moment wordt hij ‘geschooled’ door degene die hem vast houdt (zij werken met dat soort dingen met minimaal 2 man).
Ben zijn grootste probleem is dat hij ‘anticipeert’ en verwachtingen heeft. Het is de benadering waar Ben moeite mee heeft omdat hij verwacht dat hem kwaad aangedaan gaat worden. Hij anticipeert dus maar vast op die benadering met vluchten, om zichzelf te beschermen tegen het aankomend kwaad. Ben moet dus vooral leren dat mensen hem geen kwaad doen en dat een benadering van iets of iemand niet betekent dat er iets ergs gaat gebeuren. Dat kan ik thuis oefenen met die plasticstok, maar wat nu tijdens de sessie gedaan werd was alle 4 de cursisten tegelijk in de roundpenn, waarbij 1 cursist hem vast hield en de andere drie af en aan op hem toe lopen, aaien en weer weg lopen, om de beurt maar direct na elkaar en vanuit verschillende richtingen. Want ‘vreemden’ zijn natuurlijk enger voor Ben en wat bij de ene persoon geen bedreiging meer is, is dat bij de volgende wel weer.
Dat was ook wel heel mooi te zien toen er na een korte tijd even met hem rond gelopen werd (even spanning weglopen) en daarna een andere persoon de lijn over nam. Ben had net geleerd dat de eerste persoon die de lijn vast had te vertrouwen was en ‘veilig’ was en nu kwam er weer een nieuwe! Die nieuwe persoon was dus opnieuw eerst weer spannend en hij moest opnieuw iemand vertrouwen die hem vast hield terwijl er mensen op hem af kwamen lopen.
En hij deed het zo goed… na een paar van die sessies werd hij duidelijk steeds rustiger en was het duidelijk minder spannend. Dat is dan wel alleen zolang ze bezig zijn, zet je’m op stal en pak je’m een half uur later weer, dan is het opnieuw spannend, maar dat is een kwestie van vaak herhalen. Eigenlijk is het dus ongunstig voor Ben dat hij niet meer in pension staat maar op een rustige wei (vrienden en bekenden zijn gewaarschuwd, ik ga jullie nu dus regelmatig op visite vragen om Ben te komen aaien ).
Toen hij redelijk ok was met al deze aandacht ging het zadel er op en daarna de dummie er weer op. Met de dummie op z’n rug werd er met dubbele lijnen met hem gewerkt om hem te schoolen en dat ging ook weer heel wat beter en rustiger dan gisteren. Ook nu was hij weer veel meer met z’n aandacht bij degene die met hem werkte en zocht hij nog nauwelijks naar contact met mij.
Na een aantal rondjes, wat wendingen en overgangen was ook dit wel weer genoeg voor vandaag. Ben had echt super gewerkt en heel duidelijk vooruitgang geboekt in vergelijk met gisteren, ik was echt super trots op hem.
Toen hij klaar was gingen wij met z’n allen (toeschouwers en deelnemers die niet met hem bezig waren) de roundpenn in om vast naar buiten te gaan (er waren twee roundpenns in de bak opgezet waardoor we via beide roundpenns naar buiten moesten). De handler had hem nog aan de lijn en normaal loopt die persoon nog even een paar rondjes ontspannen rond, even ‘undemanding qualitytime’, waarbij het paard dan ook losgeknipt wordt. Wat ik dan wel weer erg schattig vond was dat zodra Ben losgeknipt werd, hij niet meer met z’n handler mee liep, maar de andere kant op liep naar mij toe. Schatje…

Ik heb z’n vanochtend nog even snel gekochte nieuwe zweeetdeken uit de auto gehaald en hem toen zelf naar stal gebracht (wat vind ik het toch lastig om m’n paard uit handen te geven… uit stal halen en mee naar de roundpenn nemen wordt door de cursisten gedaan), dekentje op gedaan, z’n middeltjes gegeven en z’n voer klaar gezet. Ben was pas met de late middagsessie aan de beurt dus het was inmiddels al redelijk laat, ik ben daarna dus direct naar huis gegaan.
Morgen nog 1 dag… Ik ben erg benieuwd hoeveel van vandaag is blijven hangen en waar ze morgen mee verder gaan, maar vooral ook heel benieuwd hoe hij de komende tijd thuis zal zijn en hoeveel er blijft hangen in de totaal andere omgeving van mijn wei, met alle rust die daar is. Ik hoop morgen dan ook veel tips en advies te krijgen over hoe ik nu zelf verder kan.

Clinic dag 1

Vanochtend ben ik direct nadat ik Rick op de bus naar school had gezet richting Oudenhoorn gereden voor m’n eerste clinicdag. Dat ik te laat zou komen stond bij voorbaat al vast, zonder file’s die kant op rijden is gewoon onmogelijk volgens mij. Maar ik ben geen deelnemer, alleen toeschouwer, dus op zich was dat ook niet erg.
Tegen de tijd dat ik aan kwam waren ze net begonnen met het voorstelrondje dus op zich had ik niet eens veel gemist. Een diverse groep mensen, waarvan een aantal hun paard mee had, met diverse soorten problemen, van slecht laden tot overmatige spanning op wedstrijd en vanalles wat er tussen zat.
Grant begon met een theoretisch verhaaltje over desensibiliseren en daar had ik al direct m’n eerste “Oh ja natuurlijk” moment. Want een van de standaard attributen die ze standaard gebruiken is een stok met aan een kan slierten afzetlint. Ze beginnen met het uiteinde zonder lint, dan de kant met lint, maar het lint op een knot geknoopt en zo ga je verder tot je uiteindelijk de slierten los hebt. Een heel handig hulpmiddel om je paard te laten wennen aan beweging naast hem, op hem, boven hem en what not. En ik kende die stok, heb hem meerdere keren gebruikt zien worden en toch ben ik nooit op het idee gekomen om het bij Ben te gebruiken, terwijl ik daarmee juist zo goed die gevoeligheid van hem op alles wat rond hem gebeurt te desensibiliseren. Ik had gelijk iets van ‘en waarom heb ik er nooit aan gedacht dat te doen?’.

Na het theoriestukje werden de deelnemers in groepjes gedeeld en toegewezen aan een van de paarden en trainers, waarna iedereen om de beurt met het hun toegewezen paard aan de slag ging met grondwerken en desensibiliseren, onder leiding van de trainer. Omdat ik geen deelnemer was maar ’slechts’ toeschouwer kon ik bij elk paard even gaan kijken, wat wel leuk was. Het ene paard had nog moeite met het desensibiliseren, het andere kende dat al (er waren meerdere mensen die al een tijdje met regelmaat bij Annemarie komen) en met die paarden werd het grondwerken wat belangrijker.
Ondertussen stond Ben lekker in z’n stalletje, te kauwen op de lekkere voordroog die ze daar hebben, die duidelijk erg in de smaak valt bij Ben.
Toen de ochtendsessies afgerond waren gingen we lunchen en na de lunch was het Ben’s beurt. Dan en Grand zouden een demonstratie geven met Ben.

Ik vond het best spannend. Geen idee wat ik er van moest verwachten, hoe Ben zou reageren en wat er zou gaan gebeuren, want dat hing allemaal van Ben af. Ik heb hem zelf een dually halster om gedaan, waar ze standaard mee werken en heb hem mee de binnenbak in genomen, waar iedereen al klaar stond en klaar zat. Rijen stoeltjes langs de roundpenn en een boel mensen. Ben keek er wel even van op, maar hij was braaf en liep netjes met me mee de roundpenn in. Grant nam hem over en deed de lijn, die ik nog aan de onderste ring had gedaan aan een van de zijkanten, verstelde het halster wat en begon met wat grondwerk om hem attent op hem te maken. Daarna knipte hij hem los voor een round-up. Dat ging best heftig, hij joeg Ben aardig rond maar het bleef wel ‘beheerst’.
Wat ik wel erg schattig vond was dat Ben continu als hij langs het stuk roundpen kwam waar ik zo’n beetje stond even naar mij keek. Dit bleef hij tijdens de hele sessie doen, steeds weer even opzoeken waar ik stond en contact zoeken.

Op een gegeven moment deed Ben braaf wat hem verwacht werd, konden zowel Dan als Grant Ben van voor naar achter met de hand aanraken. Ook alweer harstikke braaf. Met de plasticstok werd op dat moment nog niet gewerkt maar eerst werd het zadeltje er bij gepakt. Het was nl. wel de bedoeling om de komende drie dagen aan het zadel/rij probleem wat ik gehad heb te werken. Eerst werd hij weer wat gedesensibiliseerd met het dekje en toen hij daar niet echt meer op reageerde werd hij opgezadeld. Ook dat liet hij heel braaf toe. Continu gingen z’n oortjes heen en weer, draaiden alle kanten op en hij hield alles in de gaten, maar bleef braaf staan.

Toen kwam de plasticstok (de stok met de slierten) er bij. Eerst met alleen de achterkant, doen met de knot slierten, dat ging allemaal nog wel redelijk goed, maar vooral het geluid van de stok op het zadel, of het tikken tegen het zadel, zorgde voor een reactie. Niet extreem heftig maar er ging dan wel een schok door hem heen. Dat werd dus veel gedaan om hem daar aan te laten wennen. Toen ook dat niet heel erg meer was werd de knot los gemaakt en met de losse slierten gewerkt.
Dat werd Ben wat te veel. Het gewapper wat op hem af kwam (je brengt de stok met een boog van opzij richting het paard en raakt hem er mee aan en uiteindelijk is het de bedoeling dat je hem er helemaal mee kunt aanraken) bleek het engst en Grant vertelde dat Ben’s grootste probleem ‘anticipation’ is. Ben verwacht (door vroegere ervaringen wijzer geworden) dat wat er gebeurt hem pijn gaat doen of naar gaat worden en reageert dus eigenlijk bij voorbaat door te vluchten, hij wil zichzelf beschermen voor aankomend gevaar. Zodra de slierten op het zadel lagen stopte hij met vluchten, het was vooral de beweging zijn kant op die hem deed reageren. Iets wat ik zelf natuurlijk ook al wel ervaren had. Naast hem staan en hem aanraken is niet zo’n probleem, maar juist het benaderen of beweging naast hem (het hopsen bijv.) is wat hem doet vluchten.
Omdat dit voor Ben zo’n issue is werd hij niet op relatief korte termijn rustiger maar kwam zijn stresslevel eigenlijk steeds hoger. Hij heeft nog heel wat sessies met de stok nodig voor hij hier goed gewend aan is. Omdat ze wel graag wilden dat Ben zou leren dat hij best kon dealen met zoiets en omdat hij toch ergens doorheen moet maar dan wel zonder hem helemaal over de emmer te jagen, besloten ze te stoppen met de stok en de dummie er bij te pakken. De dummie is een pop die ze gebruiken, die rondom vastgezet wordt aan het  zadel en met twee touwtjes naar het hoofdstel zodat er ook echt twee armen uit steken. ‘t Ziet er niet uit maar het werkt als een trein, want met de dummie kan een paard zo gek doen als hij wil, hij zal z’n ‘ruiter’ niet kwijt raken en daardoor leren dát hij die ruiter kan kwijt raken (hij wordt dus ook veel bij ‘bokkers’ gebruikt, die geleerd hebben dat bokken succesvol is om je ruiter kwijt te raken). Met deze dummie op z’n rug kon Ben dus aan beweging boven hem wennen (dat bleek met de stok nl. het grootste probleem), zonder dat Dan of Grant hem daar in behinderden. Hij kon er zelf mee dealen en er achter komen dat er niks gevaarlijks ging gebeuren en dat het ook niet zeer ging doen. Vaak laten ze een paard los in de roundpenn zodat hij kan bokken en gek doen wat’ ie wil, maar omdat ze niet wilden dat Ben volledig in de stress zou schieten (hoe harder je rent, hoe harder die pop schud) hielden ze hem aan de longeerlijn zodat ze konden ingrijpen en sturen.
Ik was best gespannen en ik verwachtte echt een mega spetterpartij omdat hij op de stok boven z’n rug al zo heftig reageerde. Maar Ben verbaasde eigenlijk iedereen, zelfs Dan en Grant volgens mij wel, want er gebeurde eigenlijk niet zo heel veel. Hij draafde wel even maar raakte er eigenlijk helemaal niet van in paniek. Grant begon hem wat op te jagen en een round-up te doen om hem te laten ontladen en dat gebeurde ook wel wat, maar lang niet zo als ik verwacht had. Uiteraard was Ben inmiddels ook aardig moe en behoorlijk bezweet, maar het was toch best snel dat Ben rustig rond draafde en rondstapte met de dummie op z’n rug. Toen kwam er nog een hachelijk momentje, de dummie van z’n rug halen. Zou een paard daarvan schrikken, dan moet de hele sessie met de dummie opnieuw om die negatieve ervaring weer weg te werken. Je wilt juist met zoiets positief afsluiten. Maar Ben was gewoon braaf en alles ging goed. Grant liep nog een paar rondjes met hem aan de hand, ‘qualitytime’ noemen ze dat, gewoon even rust en ontspanning, zonder iets te vragen of eisen. Daarna mocht Ben nog even los in de roundpen, uitblazen en even lekker rollen.
Hij kreeg van twee medewerkers van Annemarie – die hem daar wel weer even opnieuw stap voor stap voor moesten benaderen – een zweetdekentje op (toch zelf maar even een kopen) en naar stal gebracht waar nog een bultje kuil lag, zodat hij lekker kon kauwen en verwerken.

PHEW! Ik was best gespannen geweest van tevoren. Ik vond Ben echt super braaf en goed werken, ik was echt super trots op m’n ventje. Hij bleef de hele sessie oogcontact met mij zoeken, dat vond ik wel heel erg lief en ondanks dat het vreselijk spannend vond bleef hij toch bereikbaar en mee werken. Het was wel leuk te horen dat verschillende cursisten wel zagen wat ik gezien had toen ik hem kocht: een heel lief paard wat eigenlijk wel wil en wat, als hij eenmaal door z’n issues heen is, een fantastisch paard wordt.

Nadat ik Ben z’n homeopathische middellen en een handje cobs gegeven had (de rest van z’n eten kon ik klaar zetten, dat zou hij tegelijk met de rest krijgen) en nog even bij de volgende sessies die inmiddels begonnen waren, gekeken had, ben ik maar in de auto gestapt om te proberen een béétje op tijd thuis te zijn. Dat mislukte natuurlijk want zoals gezegd, zonder file die kant op rijden, óf terug, lijkt een utopie. Maar goed, ‘t is voor een goed doel zullen we maar zeggen.

Morgen staat Ben al ingepland voor een middagsessie met de cursisten, die gaan dan onder leiding van Grant met hem aan het werk, ik denk met het desensibiliseren en Dan zal er dan aan’t eind nog bij komen om nog weer even samen met Grant met hem te werken.
Van vandaag helaas geen foto’s, de camera lag nog in de auto van m’n ouders. Die heeft m’n broertje inmiddels langs gebracht vanaf z’n werk dus wie weet denk ik er morgen wel aan.

Logeren

Vandaag was het dan zo ver. Vandaag ging Ben uit logeren. Ik heb de middag vrij kunnen regelen zodat ik Ben vanmiddag al naar Oudenhoorn kon brengen. Ik zag het toch niet zo zitten om dat morgen ochtend heel vroeg te moeten doen en dan alsnog in de file terecht te komen met Ben.
M’n broertje was de auto tijdens m’n werk al komen omruilen, ik kon na m’n werk dus direct naar huis. Even snel de hond doen, spullen pakken en weer weg om een trailer bij Heja op te halen en van daar door naar de wei om Ben te laden. Karina was ook even gekomen om te helpen met laden, dat was wel fijn want ik zag mezelf Ben nog niet in m’n eentje op de trailer zetten. Hij is braaf maar da’s nog een stapje te hoog gegrepen. Ik heb nog wel even iemand nodig die de stang er achter doet zodat ik Ben gewoon kan vast houden tot de stang zit.
Maar dat ging verder allemaal super en om half 3 reden we dan eindelijk weg.

Gelukkig kon ik op de heenweg gewoon vlot doorrijden. Nergens file, hoogstens wat drukke stukken waar het wat rustiger aan moest maar dat mocht geen naam hebben. Ik had meer last van het rotweer dan van ‘t verkeer. Na krap 2 uur rijden kwamen we dus veilig in Oudenhoorn aan, waar we enthousiast begroet werden want een paar mensen hadden al van Ben gelezen en wilden dat paard nou wel es zien. Dat was wel leuk. De engelstalige medewerker van Annemarie bestempelde Ben al tot ‘most interesting horse of the course’. Hij had al ‘t een en ander over Ben gelezen en vond het helemaal leuk en interessant dat hij er was.
We zullen het maar als een compliment opvatten

Nadat ik Ben, die redelijk relaxed van de trailer kwam en alleen bij z’n buik wat nat was van’t zweet en condens, op z’n box gezet had ben ik eerst even een bakkie koffie gaan drinken en wat staan kletsen, zodat Ben even tot rust kon komen en wennen. Er lag al een lekker bultje voordroog in z’n stal dus die stond al vlot lekker weg te kauwen.
Na de koffie heb ik z’n cobs in de week gezet, ‘t hooinet in z’n stal leeg geschud, z’n medicijnen gegeven en ben nog even lekker bij hem blijven trutten terwijl hij z’n cobjes op at. Toen werd het toch wel een keer tijd om te gaan. Nog een laatste aai en toen weer op pad richting huis. Toen was het inmiddels een uur of 6 en ik leek net achter de files aan te rijden. Het was druk op de weg maar het reed en al vrij snel reed het ook gewoon door. Tot Utrecht. Daar belande ik in een file waar ik een uur stil gestaan heb, dat was minder. ‘t Was dus al flink laat voor ik de trailer weer gedropt had en m’n auto weer omgeruild bij m’n ouders.
Komende dagen zal dat terug rijden hopelijk wat soepeler verlopen, ik ga er van uit dat ik dan ook wel wat eerder kan vertrekken daar, omdat ik de clinic niet echt mee doe maar alleen toeschouwer bij het praktijkgebeuren ben. En hopelijk sta ik ook niet al te dramatisch in de file op de heenweg (wat ben ik toch blij da’k op de Veluwe woon en dit niet elke dag hoef).
Ik ben ERG benieuwd wat het morgen gaat worden…

En de laatsten…

Dit zijn de laatsten… Nu maar es kijken of ik kan kiezen. Ik wil er in ieder geval 1 in’t groot af laten drukken om aan de muur te hangen, maar poeh, dat gaat nog een opgave worden! 

Issie niet mooi!

© Picturelifestyle/Jos Karouw